concert
Soul/r&b

Gregory Porter: een warme stem in kille tijden

Donald Trump president van de Verenigde Staten? Tja. Hoog tijd voor een reminder aan al het hartverwarmend moois dat gelukkig ook nog uit Amerika komt. Jazz, bijvoorbeeld. Al jaren in goede handen bij Gregory Porter, een oud-American football tackle die zanger werd. De huidige koning onder de jazzvocalisten bracht dit jaar zijn vierde album uit en is populairder dan ooit in Nederland. Vanavond staat hij zelfs in de Heineken Music Hall, een zeldzame aangelegenheid voor een jazzmuzikant. Maar werkt dat eigenlijk wel, jazz in zo’n grote popzaal? Bij Porter wel. De HMH is stokstijf uitverkocht en de mogelijke volgende halte, de Ziggo Dome, kan de zanger waarschijnlijk ook wel aan.

Gregory Porter heeft namelijk de Obama-factor. Hij is ontzettend likable. Hij heeft een universele charme. Daarnaast draagt de zanger alles uit waar de wereld, zeker na een kille week als deze, behoefte aan heeft. Liefde, warmte, romantiek, vrijheid, verbondenheid, geborgenheid. Al deze elementen komen samen in Porters’ songs, waarvan hij nog geen slechte schreef. Vanavond doet de menselijke kruising tussen teddybeer en jazzcat geen concessies. Net als bij al die andere optredens in het verleden, bezet Porter ook dit grote poppodium met slechts een select clubje jazzmuzikanten. Pianist, bassist, drummer, saxofonist en orgelspeler, die laatste een nieuwe toevoeging aan de line-up. En net als voorheen duren de nummers soms wel vijftien minuten.

Maar Porter verliest de aandacht van het publiek geen moment! Met de grootste muzikaliteit en – zo lijkt het – het grootste gemak schakelt hij memorabele en ronduit magische momenten aaneen. Van een euforisch Liquid Spirit – ‘Clap your hands so hard that Donald Trump can hear you!!” – tot een verrassend funky versie van ballad Hey Laura. De gemoederen in de HMH verschieten per nummer; van enthousiast en strijdlustig (een lang en fenomenaal Musical Genocide) naar muisstil en geëmotioneerd (de bloedstollend mooie make-up song Don’t Be A Fool, bestaand uit louter piano en Porters’ warme chocoladestem).

Vanmorgen overleed Leonard Cohen op 82-jarige leeftijd. Hoewel de verschillen meer aan het oppervlak liggen, hoeven we niet diep te graven om de overeenkomsten tussen Porter en de poëet te benoemen. Beiden gaan tekstueel tot het bot. Beiden klinken wijzer dan wijs. Beiden bewijzen dat je met puur een goed lied en een bijzonder stem mensen nog steeds diep kunt roeren en massaal kunt bereiken. Beiden behoren wat mij betreft tot de grootste singer-songwriters aller tijden. Rust zacht Leonard, het is je gegund. En laten we, als eerbetoon aan hem, zangers als Gregory Porter net even wat meer koesteren dan de dag voor vandaag.

Fotografie: Paul Barendregt

Gezien: 11 november 2016, Heineken Music Hall, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

album
William Patrick Corgan

Ogilala

Terwijl het laatste plukje gelovigen nog altijd stilletjes hoopt op een reünietour van Smashing Pumpkins in de originele bezetting (‘mogelijk ...
album
Beck

Colors

Wat leuk voor die Paul McCartney dat Kanye West en Rihanna hem eens in de schijnwerpers zetten, twitterden tieners bij ...
nieuws

Green Day kondigt (weer) een Greatest Hits-album aan

Green Day heeft een nieuw Greatest Hits-album aangekondigd: God’s Favourite Band. De titel is gebaseerd op een uitspraak van ‘God’ ...