Het gebeurt niet vaak dat een gevestigde rockband volstrekt ontbreekt in de archieven van OOR. Halestorm zal net iets te pompeus en rechtlijnig zijn om opgepikt te worden door onze recensenten. Toch speelde de band al talloze headlineshows in Nederland en ook op festivals als Paaspop en Pinkpop. Dat hebben de Amerikanen vooral te danken aan Lzzy Hale – nee, er ontbreekt geen letter – die met haar gouden strot steevast hoog eindigt in lijstjes van beste rockzangeressen. Het was daarom verrassend dat haar bandleden op het nieuwe album Everest iets meer op de voorgrond mochten treden.
In AFAS Live zetten Hale en haar mannen gelijk de toon: Fallen Star wordt voorzien van een uithaal die klinkt alsof Brody Dalle en Janis Joplin gefuseerd zijn en I Miss The Misery wordt door gitarist Joe Hottinger opgeleukt met een fijne solo. Op commando gaan de duivelshandjes of middelvingers omhoog en ondanks een gigantische backdrop met opblaasbare klauwen blijven de ogen vooral gericht op de frontvrouw. Die bewijst haar status nogmaals als ze Ozzy-cover en -eerbetoon Perry Mason de uithaal geeft die het verdient.
‘We’re all fighters, holding up our lighters,’ zingt ze tijdens Darkness Always Wins als de zaal door een paar duizend telefoonlampjes wordt verlicht. Het stadionmoment wordt aangevuld met een wedstrijdje schreeuwen tussen mannen en vrouwen, waarbij de laatste groep overtuigend wint. Een mooi – en ingestudeerd – bruggetje naar Like A Woman Can. Zo verhuizen we van het stadion naar een zweterige kroeg, waar Hale met blues in haar stem en vanachter haar toetsen ‘Why can’t you love me?’ snikt.
Die wisseling van stijlen zorgt ervoor dat je bij de les blijft, maar kent tegelijkertijd een valkuil: nergens blinkt Halestorm echt in uit. Op de een of andere manier begint het tóch allemaal op elkaar te lijken: weer een riff, weer een uithaal en weer fistpumpen op de drumbeat. Over drummen gesproken: Lzzy’s partner Arejay Hale werkt zo’n kitscherige solo af dat het bijna lachwekkend wordt. ‘We’re gonna do something you’ve never seen before, we’re gonna make the biggest-ever drum solo moshpit,’ roept hij zelfverzekerd voordat een klein groepje bezoekers gehoor geeft aan zijn woorden. Of dan die clowneske drumstokken van een meter lang, die hij al die tijd klaar had liggen voor dit ene moment.
‘You’re the fire!’ introduceert de zangeres I Am The Fire. Blijkbaar stookt ze het vuurtje daarmee op, want zodra ze afsluit met ‘Make a big noise for Amsterdam!’ klinkt er luid boegeroep in de zaal. Zijn we hier stiekem bij een voetbalwedstrijd beland? Drank blijkt weer eens het medicijn om de gemoederen te bedaren. Er worden shots uitgedeeld om te toasten op ons samenzijn: Here’s To Us. Zo eindigt Halestorm een vermakelijk optreden dat toch een gevoel van leegte achterlaat. Daarmee haal je de OOR doorgaans niet, maar speel je toch moeiteloos zalen vol.
Gezien: 18 november 2025 in AFAS Live, Amsterdam.
Fotografie: Willem Schalekamp
