Het was overal te lezen. Maar liefst tien keer staat Harry Styles deze lente in de ArenA. Niet alleen de tienduizenden fans in wereldsteden die hij dit jaar niet bezoekt, maar ook Ajax moet voor hem uitwijken. Aanvankelijk leek deze residency een big deal, maar inmiddels heeft het meer weg van een flop. Bij aanvang zijn er nog veel kaarten verkrijgbaar, zo kopte vrijwel elke krant. ‘Vraag overschat’ en ‘Styles is geen Swift’. Zie het als een sign of the times; wie zijn zakken niet maximaal vult, wordt weggezet als loser. Persoonlijk vind ik het juist wel wat hebben. Hoe vaak komt het nog voor dat je ‘s ochtends kunt beslissen om ‘s avonds naar een groot popconcert te gaan?
Tijdens Styles’ eerste avond in de ArenA is er overigens helemaal niets te merken van die veelbesproken tegenvallende kaartverkoop. Op hier en daar een minuscuul vierkantje rood na is iedere vierkante meter vloer en elke stoel op de tribunes gevuld met fans afkomstig uit iedere uithoek van de wereld. En dat het ook de andere avonden wel goed gaat komen met die kaartverkoop, wordt eveneens snel duidelijk. Styles toont zich vanavond namelijk een van de leukste popsterren van nu.
Hij is ruig doch feminine, charismatisch maar ook relaxt, sexy doch onbeholpen, met dat handje in zijn heup en dat roterende vingertje in de lucht, telkens als hij danst. Net als Bowie, met wie hij tot grote boosheid van diens fans vergeleken wordt, wil Styles zich eigenlijk meer stijlen eigen maken dan hij muzikaal aankan, maar tegelijkertijd blijkt juist uit die wankele veelzijdigheid zijn liefde voor muziek. En ondanks dat hij zo rijk is dat hij iedere dag met kaviaar uit de keukens van het Kremlin zou kunnen beginnen, komt dit overblijfsel uit nota bene de hysterische boyband One Direction over als een ontzettend nuchtere gast.
Styles’ show staat symbool voor wie Styles is: een down to earth energieke goedzak die houdt van het podium. Wanneer de laatste uithaal van Elvis’ dramatische Bridge Over Troubled Water als intro uit de speakers is gestroomd, hopt de 32-jarige Brit als een Duracell-konijntje het podium op. Daar blijft hij niet lang rondstuiteren. Terwijl hij het marcherende Are You Listening Yet? zingt, rent hij zijn eerste rondje over de golvende ledbrug die tot bijna achterin de Arena doorloopt. Dit doet hij vanavond vaker. Bijna constant is Styles in beweging en op de hoogste ringen na ziet iedereen hem van dichtbij. Het zou zuur kunnen zijn voor de rijkste fans, die hun spaarvarkens hebben moeten leegschudden voor hun plekje in de VIP-vierkant en nu regelmatig naar zijn rug kijken. Maar Styles wil iedereen pleasen en slaagt daar met vlag en wimpel in. Pakweg vijftigduizend man grijnst steevast van oor tot oor.
Om dat te bereiken, zet hij voorop wat ooit belangrijk was aan een geslaagd popconcert. Zo draait deze show niet om productionele hoogstandjes, eyecandy of theatraliteiten, maar om de artiest en zijn muziek. Waar zelfs het concert van de eindeloos bejubelde Rosalía vorige maand bij vlagen aanvoelde alsof je live naar haar plaat stond te luisteren, brengt Styles zijn beste songs vanavond steevast alsof ze nieuw zijn.
Hij zingt American Girls in een ietwat andere toonsoort, over een beat met donkere dance- en funkelementen. Het nummer blijft een oorwurm, maar klinkt zo ook als een somber commentaar op Amerikaans kapitalisme. Adore You zingt hij verrassend ingetogen; de spetterende uithalen van het origineel doet hij alleen in de laatste herhaling van het refrein.
Het valt op hoe belachelijk veel hits Styles inmiddels op zijn naam heeft, ondanks dat zijn discografie slechts vier albums groot is. In de eerste vijftien minuten van de avond horen we niet alleen het eerder genoemde Adore You, maar ook het stevige anthem Golden en een speels, met quirky dancebreaks gevuld Watermelon Sugar. Op een heerlijk hoog tempo loopt Styles het lijstje van absolute publieksfavorieten af. In tegenstelling tot zijn albums bevat zijn show nog geen seconde aan filler.
Deze no-nonsense benadering werkt door in zijn interactie met het publiek, die nooit gemaakt aanvoelt en waarin Styles wederom vooropstelt wat het belangrijkst zou moeten zijn tijdens ieder concert: de muziek. In plaats van te speechen over de zwaarte van het supersterrendom of te streven naar verbinding middels zweverig gezwam zoals de meeste pophelden dat vandaag de dag doen, bedankt hij in de eerste zin die hij zonder onderliggende melodie uitspreekt Robyn, die in het voorprogramma staat.
Zijn enige kostuumwissel vindt plaats na het eerste nummer en betreft het uittrekken van zijn rode bomberjack; toch iets te warm wanneer het plan is om topsport te bedrijven. Zijn enige poging tot humor bestaat niet uit een paar slecht gesproken woordjes Nederlands, maar betreft een plagerijtje en een knipoog naar de inhoud van zijn muziek. ‘This is a new song that I just wrote backstage’, zegt hij voorafgaand aan de stadionballad waarmee hij jaren terug doorbrak als solozanger: Sign Of The Times, dat zo massaal meegezongen door een grote menigte aanvoelt als een moment van ongrijpbare popmagie, waarbij het kippenvel zelfs bij de zuurste zult omhoog kruipt, de tranen in je ogen springen en je de persoon naast je wilt omhelzen.
Deze momenten voelen echt en moeiteloos aan en liggen voor het oprapen vanavond, ook tijdens liedjes waarbij je het vooraf niet had verwacht. Zo gaat de hele ArenA los op de nieuwe single Dance No More, waarbij Styles korte stukjes van een gladde choreografie danst en om zijn eigen pasjes moet lachen, zoals iedereen die zichzelf niet al te serieus neemt dat zou doen. Dit succesmoment komt voorbij tijdens een ongetwijfeld vooraf bedacht, maar desalniettemin als geïmproviseerd aanvoelend segment waarbij in razendsnel tempo wat instrumenten op de loopbrug worden neergezet.
Daar vormt de band vervolgens een heupwiegend kringetje rondom Styles en zijn dansers, dat uiteindelijk wordt opgebroken voor de feestelijke parade die gelopen wordt tijdens een onweerstaanbaar vrolijk en muzikaal Treat People With Kindness. Wederom blijkt de muzikale veelzijdigheid van Styles, die in dit nummer flirt met wereldmuziek à la Paul Simon, terwijl hij kort daarvoor nog een stukje Clint Eastwood van Gorillaz in zijn Ready, Steady, Go! verwerkte.
Maar het memorabelste moment is de uitvoering van Aperture, het absolute hoogtepunt van Styles’ wisselvallige laatste plaat Kiss All The Time. Disco, Occasionally. Met hulp van een reflecterende achterwand boven het podium en tientallen hoog gehangen discobollen vult de Arena zich met glinsterende zoeklichten. Ondanks dat het nummer nog maar een paar maanden oud en nog lang niet saai is, injecteert Styles ‘m met nieuw leven door de coupletten met een dubbele dosis Daft Punk-achtige stemvervorming in te zingen. Door deze elektronische aanpassingen komt het wederom massaal meegezongen refrein extra warm en menselijk over. ‘We belong togetheeeeeer!’ brult de Arena, en het gevoel van saamhorigheid gaat zo diep dat het op dat moment ronduit onvoorstelbaar is dat we elkaar een uur later weer zullen verdringen op de mierenhoop die Amsterdam Bijlmer ArenA heet.
Wat we normaliter schrijven over shows van door critici en niche-luisteraars geprezen, maar in de mainstream onbekende bandjes, gaat zodoende ook op voor Harry Styles, zij het op een wat andere schaal. Dat hij de ArenA niet steevast uitverkoopt ligt aan de slechte smaak van het doorsnee muziekpubliek en niet aan hem. In tegenstelling tot andere popsterren van zijn formaat zet Styles de muziek voorop. Zijn show is geen slopende duurloop vol hobbels, bochten en kronkelpaadjes langs toeristische trekpleisters, maar een zinderende sprint richting finish die de hartslag snel doet stijgen en het systeem opschudt. En voor wie onder een steen heeft geleefd de afgelopen dagen: er zijn nog kaarten beschikbaar, dus je kunt vandaag beslissen om vanavond naar Harry Styles te gaan. Hoe fijn is dat?!
Gezien: 16 mei 2026 in Johan Cruijff ArenA, Amsterdam
Fotografie: Kennedy Asberg
