concert

Heilige vuur ontbreekt bij Rise Against

Soms kan er in drie jaar tijd van alles veranderen. En soms blijft alles lekker hetzelfde. Rise Against geeft vanavond in de AFAS Live een kopie van de show die de punkband drie jaar eerder op deze zelfde plek gaf. Of ja, er staan drie nummers van het dit jaar verschenen achtste album Wolves op de setlist. Maar verder? Nee, verder is het een tikkeltje routineus en op momenten zelfs saai in een redelijk drukke, maar lang niet uitverkochte zaal.

Met opener Chamber The Cartridge maken de vier uit Chicago een valse start. Zoals wel vaker lijkt de geluidsman nog niet wakker, frontman Tim McIlrath moet ook nog even inkomen en echt strak klinkt het niet. Je mag toch meer verwachten van een band die al achttien jaar bezig is. Volgende nummer Ready To Fall herkennen we eigenlijk pas bij het refrein. Vooral McIlrath heeft moeite het tempo te volgen en zit er met z’n timing voortdurend naast en ook gitarist Zach Blair heeft wel eens een betere dag gehad. Gelukkig wordt het gaandeweg beter en lijkt ook de zaal wat meer los te gaan. Jammer wel dat er echt geen enkele verrassing in de setlist zit. Dat Rise Against niks meer van de eerste twee albums speelt is al een tijdje bekend en ook helemaal niet erg, maar van latere albums als Siren Song Of The Counter Culture (2001) en The Sufferer And The Witness (2006) speelt de band al jaren dezelfde nummers.

En dus is niemand verrast als McIlrath halverwege de show z’n akoestische gitaar pakt voor het blokje Swing Life Away, People Live Here en Hero Of War. Wel fijn om weer even te horen dat de frontman echt wel een hele fijne stem heeft. Aan de andere kant haalt het wel de vaart een beetje uit de show. Sowieso is het voor een punkshow best wel tam allemaal. Rise Against is nooit een band geweest die veel aan interactie met het publiek doet en ook de ouderwetse (maatschappelijke) speech houdt McIlrath al jaren achterwege. Daarvoor in de plaats zou je dan mogen verwachten dat er in ieder geval anderhalf uur volle bak wordt gespeeld, maar als de vier na 75 minuten van het podium verdwijnen hebben we een te vlakke show gezien.

Gebeurde er dan echt niets bijzonders? Ach, de frontman denkt even met weemoed terug aan de tijden dat z’n bandje nog lekker in de Melkweg speelde en Survive wordt opgedragen aan Chris (Cornell) en Chester (Bennington). Na Give It All persen ze er met Savior nog één toegift uit, maar dan is het klaar. Rise Against speelde echt geen slechte show, als fan heb je een leuke avond gehad, maar het heilige vuur was nergens te bekennen. Het is maar de vraag of de punkband het ooit nog terug zal vinden…

Fotografie: Luuk Denekamp

Gezien: 12 november 2017, AFAS Live, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Such Pretty Forks In The Road
album
Alanis Morissette

Such Pretty Forks In The Road

Als je in de tweede helft van de jaren negentig een clipzender aanzette, was de kans dat er binnen een ...
'Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig'
ontmoetingen

‘Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig’

En ook al kennen Ferry (De Kift) en Marien (Moss, Opera Alaska) elkaar niet, in het Hollandse zonnetje komen de ...
A New Day Now
album
Joe Bonamassa

A New Day Now

Joe Bonamassa debuteerde in 2000 veelbelovend met A New Day Yesterday. De toen 22-jarige New Yorker speelde uitstekend gitaar en ...

Recensie: Heilige vuur ontbreekt bij Rise Against (concert) | OOR