‘De meest succesvolle editie ooit’, jubelde festivalorganisator Friendly Fire zelf in een persbericht over Best Kept Secret 2026. Kijkend naar de cijfers – met ruim 30.000 bezoekers verspreid over het stevig opgefriste en uitgebreide terrein – klopt dat ook. But how about the music? Onze reporters banjerden drie dagen lang door modder, over bospaadjes en zanderige houtplaten om zoveel mogelijk acts te zien. Tijd voor de grote recap.

Best Kept Secret zette dit jaar bovenal grote stappen in de nachtprogrammering. Festivalbezoekers konden tot diep in de nacht op verschillende plekken terecht voor dansvloerhitjes of hun favoriete artiesten achter de mengpanelen. Het tekent de volgende stap richting volwassenheid. En werd beloond met het uitverkopen van de weekendtickets.

Tegelijkertijd werd niets ingeleverd op avontuurlijkheid in de dagprogrammering. Het vereist best wat lef om achtereenvolgens popsensatie Pommelien Thijs, deathmetalband Blood Incantation en narcopopster Mula op hetzelfde podium te boeken, maar het werkt. Juist door over grenzen van genres heen te kijken en vanuit een basishouding van nieuwsgierigheid te werken. Hopelijk blijft dit waardevolle boekingsbeleid behouden, nu steeds meer mensen meedelen in de geheimen van het festival. Dit waren onze hoogtepunten van deze editie.

NewDad

Two, vr 15.30 | De Ierse band NewDad maakt dromerige shoegaze, waar – in tegenstelling tot bij landgenoten Just Mustard – af en toe een waterig winterzonnetje doorheen breekt. Met het holle clean basgeluid is de invloed van The Cure stevig verankerd in het bandgeluid, glittergruizige gitaarlijntjes maken het kleurenpalet compleet. De lachkuiltjes staan vanmiddag in het gezicht van zangeres Julie Dawson gebeiteld. Het publiek wordt getrakteerd op The Yeah Yeah Yeahs-cover Heads Will Roll, maar de echte cadeautjes zijn sleutelnummers Sickly Sweet en Angel. Een onmisbare boeking op elk zichzelf respecterend bandjesfestival. (JS)

Sudan Archives

Two, vr 17.15 uur | Brittney Parks, alias Sudan Archives, is sprekend Michonne, de onverschrokken zombiekiller uit The Walking Dead. Alleen trekt deze afgetrainde warrior geen sabel uit haar koker, maar een strijkstok voor haar elektrische viool. In een ultrastrakke catsuit beweegt ze zich over het podium als een tot leven gekomen action figure. In de afgeladen Two volgt iedereen elke beweging. Sudan Archives – zelf half zombie met haar lichtblauwe lenzen – gooit r&b, elektronica en West-Afrikaanse invloeden op een hoop. Eigenhandig ranselt ze MIDI-controllers en percussionpads af en vult het terrein tot ver buiten de tent met vette beats. (HA)

Pommelien Thijs

Two, vr 19.15 uur | Het regent en onder het grote zeil van Two is het goed schuilen. Een drone cirkelt boven de natgeregende massa. Pommelien Thijs is inmiddels bij Erop Of Eronder aanbeland en iedereen zingt foutloos mee. ‘Wie ben ik voor jou / Wie ben ik voor mij’. Op papier is dit K3 voor volwassenen: pakkende deuntjes, emoties in hoofdletters, liedjes die hun eigen meezingmoment ruim van tevoren verraden, met daaroverheen een smeuïge laag aangeharkte rock. Alleen gebeurt er iets vervelends voor cynici: het werkt. Het publiek hapt naar elke hook en Thijs beweegt zich met zichtbaar aanstekelijk enthousiasme door het geheel. Een set lang schijnt de zon even in Hilvarenbeek. En zorgvuldig geconstrueerde popliedjes zijn soms gewoon uitstekende popliedjes. (HA)

Jack White

One, vr 22.30 uur | Jack White speelde een set als een stoomtrein op Best Kept Secret, waar het publiek hem maar af en toe in kon volgen. Je zou hem eigenlijk een rockschuur als de Casbah gunnen in plaats van het hoofdpodium met bijbehorende verwachtingen. In kleine bezetting speelde de gitaarheld en zijn band anderhalf uur onafgebroken garagerock vol vuur en urgentie. En ja, ook Het Anthem kwam uiteindelijk nog voorbij. Lees hier de recensie. (JS)

Madra Salach

The Secret, 13.00 uur | De grote doorbraakshow van deze editie? De tent stond in ieder geval al vroeg vol voor de Madra Salach, ongetwijfeld geholpen door eerdere zinderende shows in ons land. Ze zijn er een beetje van ondersteboven: ‘Nederland is het eerste Europese land dat enige interesse in ons toont.’ Daar zal het niet bij blijven voor deze bezwerende Ierse folkies. De vergelijking met Lankum wordt vaak gemaakt, maar deze Dubliners zijn feller, punkier, net wat toegankelijker en hebben met Paul Banks een waardige rockster op zang, die ook prima wegkomt met een Pogues-cover. Over twee jaar in de TWO?

Weval

Two, za 14.45 uur | Het Amsterdamse duo overwon op Choreofobia (2025) definitief de angst voor de dansvloer. De meegebrachte discobol geeft ons het laatste zetje in de goede richting. Een ingenieuze opeenstapeling beats steekt de donkere tent aan alsof het half vier ’s nachts is. We landen even als Eefje de Visser twee liedjes meedoet om daarna weer door te fladderen. De knappe producties doen het namelijk beter buiten de structuur van een conventioneel popnummer. Als zelfs Tim Haars en Ruben van der Meer hun opwachting op de dansvloer maken in de geprojecteerde videoclip van Open Up That Door, kan echt niemand meer achterblijven. (JS)

Grote Geelstaart

The Casbah, za 15.15 uur | De Zeeuwen met stropdas zijn inmiddels beproefde festivalopwarmers. Na Here’s The Thing mogen ze nu Best Kept Secret een schop in de juiste richting geven. Uiteraard openen ze met Muurvast, dat precies de tegenovergestelde uitwerking heeft op de uit zijn voegen barstende Casbah. Festivalgangers hangen aan de lampen als Grote Geelstaart doet waar Grote Geelstaart goed in is: ontsporen. Luuk Bosma blijkt intussen een serieuze schreeuwconcurrent van Wednesday-zangeres Karly Hartzman geworden. Een paar zestigers druipen ontzet af. Wanneer de zanger na zijn zoveelste ‘epileptische fit’ dreigend zijn gitaar afkoppelt, zijn we ervan overtuigd dat het instrument eraan gaat. In plaats daarvan zet hij hem voorzichtig naast de versterker. Keurige heren. Het venijn zit in die staart. (HA)

Sef

One, za 15.45 uur | De zegetocht van Sef duurt nog een seizoen voort. Met strijdmakker Abel van Gijlswijk staat hij op andere grote zomerfestivals met IJsland 2. Dit jaar komt de geëngageerde rapper Hilvarenbeek op eigen titel de apocalyptische tijdsgeest vieren met de elektronische producties van Lieve Monsters (2025). Ook de inhoudelijk gelijkgeschakelde nummers van Ik Zou Voor Veel Kunnen Sterven Maar Niet Voor Een Vlag (2023) krijgen in elektronische uitvoering een steviger fundament. De show met hoog gehalte ‘samen in hetzelfde schuitje’ laat je al dansend alle klimaatzorgen en oorlogsangsten vergeten. Of het breekt, of het barst: halfvol is het glas. Zolang Sef taal blijft vinden voor ons donkere toekomstbeeld, is de hoop op betere tijden nog levend. (JS)

Aldous Harding

Two, za 16.45 uur | Aldous Harding lijkt wel afkomstig van een andere planeet, zo bevreemdend is haar lichaamstaal zaterdagmiddag op Best Kept Secret. Haar indiefolkliedjes zijn daarnaast ook van een buitenaardse schoonheid. Stil wordt de tent niet, maar de geïnteresseerde festivalbezoeker leidt ze naar een andere wereld. Pas wanneer ze een slokje neemt van haar suikervrije Red Bull, worden we weer verzekerd dat we tot dezelfde cafeïnegevoelige diersoort behoren. Lees hier de recensie. (JS)

Radio Free Alice

The Secret, za 17.45 uur | Op zaterdagmiddag in The Secret wordt de klok teruggedraaid naar 2007, toen meisjes dansten op indierock en bandnamen nog een lidwoord hadden. Er staat een band geprogrammeerd waarvan de zanger in jeans met een wit T-shirt wild zijn lange ledematen zwaait en zingt alsof hij gisteren gedumpt is. Het is zeroes indierock volgens het boekje: maar wel verdraaid lekker uitgevoerd door de Australiërs. De vocale voordracht van zanger Noah Learmouth is heerlijk theatraal en houdt het midden tussen The Killers’ Brandon Flowers en The Wombats’ Matthew Murphy. Een debuutalbum laat nog op zich wachten, maar hier hoeven we weinig origineels van te verwachten. De stadions wachten. (JS)

Wolf Alice

One, za 19.45 uur | De Londense rockers van Wolf Alice hebben een mooie plek op de vooravond van de zaterdag. Op het fijne seventies poprockalbum The Clearing (2025) stapt zangeres Ellie Rowsell in de spotlights. Je vraagt je af waarom het zo lang heeft geduurd, afgaande op haar indrukwekkende vocale capaciteit die ze vanavond ook ten toon spreidt: Bloom Baby Bloom, indeed. In The Sofa zingt Rowsell over haar twijfel over levenskeuzes en het wisselende zelfbeeld dat hiermee samenhangt. Op het veld gaan alle armen heen en weer. Wanneer het al te lief en empowering dreigt te worden, grijpt Rowsell de megafoon voor een stevige uitsmijter. (JS)

Tramhaus

Two, za 20.45 uur | Ze zijn een halfjaar zenuwachtig geweest voor deze show, geeft Tramhaus-zanger Lukas Jansen halverwege de set toe. Dat lijkt nergens voor nodig: de postpunklievelingen vullen met gemak de TWO, waar een groot deel van de aanwezigen ook actief deelneemt aan het gehos in de tent. Ondertussen lijkt de band in nieuwe nummers te bewegen van springerig en angsty naar een donker en dreigend geluid. Laat maar komen dat nieuwe album! Lees hier de recensie. (JS)

Nick Cave & The Bad Seeds

One, za 22.00 uur | Nick Cave & The Bad Seeds hebben set-opener Get Ready For Love amper ingezet of de One is al veranderd in een openluchtkerk voor mensen die niet precies weten of ze voor rock & roll, rouwverwerking of handoplegging kwamen. Cave toont zich een spiritueel leider met de conditie van een olympische volksmenner. Hij sprint de catwalk op, schiet terug naar de piano, heft zijn armen, grijpt handen, commandeert samenzang en kijkt de eerste rijen aan alsof hij ieder individu persoonlijk uit de modder komt trekken. Lees hier de recensie. (HA)

Skullcrusher

The Secret, zo 15.45 uur | ‘Hé, ik dacht dat dit een metalband was!’, zegt een fotograaf naast me. De naam blijft een van de betere grappen uit de hedendaagse indie. Bij Skullcrusher verwacht je een metalhead van 140 kilo die emmers varkensbloed over het publiek kiepert en drumstellen doormidden jaagt met een kettingzaag. Je krijgt Helen Ballentine uit New York. Haar stem zweeft door de nummers heen alsof voor haar de zwaartekracht niet telt. De frêle zangeres oogt nog breekbaarder dan haar liedjes. Niemand zeult hier met bier. Niemand loopt weg. Niemand praat. In The Secret gebeurt iets wat op dit festival zeldzaam is: honderden mensen houden hun mond. Drie kwartier lang wint fluisteren van alles wat harder kan. (HA)

Genesis Owusu

The Secret, zo 19.45 uur | In de Casbah kom ik OOR-fluisteraar Q tegen. ‘Laat alles vallen en ga naar Genesis Owusu. Eigenlijk ben ik hier voor hem. Hij is by far de meest stylish gast ever.’ Als Q iets zegt volg je dat op, dus rennen naar The Secret om het staartje mee te pakken. Met alleen een drummer heeft hij The Secret al in de zak van zijn veel te coole jas. Owusu zelf is een complete show. Gespierd, strak gestyled en dansend als Michael Jackson die stroomstoten krijgt toegediend. Genesis Owusu heeft eigenhandig de muren tussen hiphop, postpunk en funk gesloopt. Zijn nummers nemen voortdurend een andere afslag, want Owusu is allergisch voor herhaling. Over een paar jaar staat hij ergens anders op het terrein. Iets zonder dak. (HA)

Lime Garden

Casbah, zo 20.15 | De roodharige Chloe Howard weet alle ogen op haar gericht gedurende het flitsende optreden van Lime Garden. Met grapjes en de air van een rock queen (die zwarte zonnebril staat haar geweldig) loodst ze ons door laatste plaat Maybe Not Tonight. Deze staat vol indiepop bangers en vangt de energie van een uitgaansavond na een break up. Het vrouwelijke viertal krijgt voor elkaar wat geen indiedisco dit weekend lukte: mensen laten dánsen op gitaarriffs. De ene nog meer catchy dan de andere. Drie jaar geleden stonden ze hier ook al in de kleine Casbah. Gelukkig bleef een doorbraak naar de mainstream zoals Wet Leg hen bespaard: sommige ruwe diamanten zie je liever niet gepolijst. (JS)

Gorillaz

One, zo 22.00 uur | Gorillaz was voor de mens Damon Albarn ooit een manier om aan de popster Damon Albarn te ontsnappen. Op Best Kept Secret staat hij midden in een creatie die hem aan alle kanten begint te ontstijgen. Gorillaz bestaat allang niet meer alleen uit Albarn, of uit 2-D, Murdoc, Noodle en Russel Hobbs. Het is onderweg veranderd in een collage van stemmen, stijlen, continenten en generaties die zich nauwelijks nog van elkaar laten scheiden. De vraag is inmiddels legitiem of het project levensvatbaar is geworden buiten zijn schepper om. Lees hier de recensie. (HA)

Door: Hester Aalberts en Joost Scheffers

Fotografie: Anne-Marie van Rijn