Alle koppies stonden dit weekend dezelfde kant op tussen de Groene Heuvels: de konijnen vierden hand in hand de zomer, schopten in één ritme tegen de gevestigde orde en droogden wanneer nodig elkaars tranen. De ellende van de buitenwereld drong meermaals het utopische konijnenhol binnen, maar daardoor werden de geluksmomenten dubbel zo hard gevierd. Dit waren onze hoogtepunten van Down The Rabbit Hole 2025.
Ezra Collective
Hotot, vr 17.30 | Elk festival heeft ergens een soort overkill aan vreugde nodig, waarvan je jaren later nog gaat glunderen als je eraan terugdenkt. Enter de jazzfeestbeesten van Ezra Collective. Technisch ontzettend indrukwekkend, maar het is juist het uitblijven van pretentieus gedoe dat de band zo leuk maakt. We horen zalige solo’s, maar het collectief vindt het ook niet erg zich als dweilorkest in te zetten als dat de sfeer ten goede komt. De zonovergoten, op vrijdag al verbrande Hotot heeft het begrepen: het zomerplezier straalt van de koppies. Heerlijk. (SH)
Amyl and the Sniffers
Hotot, vr 19.30 | De Aussies van Amyl And The Sniffers maken hun status als vaste waarde met moshpitgarantie ook waar op de Hotot. Amy Taylor is haar uitgelaten zelf en weet van enthousiasme niet waar ze zichzelf en vooral haar tong moet laten. Het truttige jarenvijftigmotief van haar top kan haar stoere pit amper verhullen. Wel horen we haar kleine hartje terug in ballad Big Dreams. En ’s nachts op straat is ze niet altijd zo tough: Knifey draagt ze op aan de mannen in het publiek, opdat zij vrouwen geen collateral damage maken van hun eigen mentale problemen. Een oprechte en blije stoot energie. (JS)
Patti Smith
Teddy Widder, vr 20.30 | In deze politiek roerige tijd heeft het boegbeeld van de punkbeweging nog altijd veel te zeggen, zo blijkt vrijdagavond in de Teddy Widder. De 78-jarige Patti Smith toont zich strijdbaar en vol vuur. Met bittere ernst instrueert ze de aanwezigen hun handen in de lucht te steken en hun fucking freedom te voelen, terwijl de setlist zich vult met tijdloos materiaal. Tijdens Dancing Barefoot gaan de sandalen demonstratief de lucht in en ook het door de hele tent meegezongen refrein van Because The Night lijkt Smith na al die jaren nog niet voor lief te nemen. Lees hier de recensie. (JS)
Maribou State
Teddy Widder, vr 22.15 | Het collectief Maribou State flikt op vrijdagavond wat veel andere semi-elektronische acts niet voor elkaar krijgen: het gevoel van een liveset. De chille soultronica wist al zijn weg te vinden naar afspeellijst van menig koffiebarretje of zomerbarbecue en krijgt hier een tikje aangezette vertolking. Het spelplezier spat van de verzameling percussie-instrumenten af en ook de loepzuivere vocalen van Talulah Ruby zijn onvervangbaar. De synergie tussen beiden zorgt voor een dans- en luisterfeestje dat een glimp van de toekomst laat zien en andere acts opererend in het genre de weg wijst. (JS)
Massive Attack
Hotot, vr 23.20 | Massive Attack stuurt een opeengepakte Hotot met wangen vol tranen terug naar hun konijnenholen. De Britse band stelt zich dienstbaar op, de boodschap overbrengen is duidelijk belangrijker dan een muziekfeest tussen de Groene Heuvels. Bij vlagen voelt het alsof we naar een rampdocumentaire kijken met een prachtige soundtrack. De gitzwarte triphop van zo’n dertig jaar oud voelt passender dan ooit. Het zijn niet hits als Teardrop of Unfinished Sympathy die de show maken, maar het constante gevoel van ellende dat niet eerder zo hard aankwam. Lees hier de recensie. (SH)
Wunderhorse
Teddy Widder, za 14.30 | Bij weinig concerten voelde je je als toeschouwer zo serieus genomen dit weekend. Wunderhorse speelt ongecompliceerde recht-voor-z’n-raaprock, met een arbeidsethos die al even jaren negentig aanvoelt als de muziek en de baggy skatersoutfit en zwarte All Stars van frontman Jacob Slater. Het is allemaal zo verbluffend goed dat je je afvraagt waarom we er ooit mee zijn opgehouden, dat massaal gitaarbandjes kijken. Lees hier de recensie. (JS)
Model/Actriz
Fuzzy Lop, za 18.30 | Model/Actriz onderstreept de ingezette koers richting de dansvloer, met zanger Cole Haden als onontkoombaar podiumdier. Het podium is alweer een maatje groter dan de X-Ray waar het New Yorkse viertal vorig jaar op Lowlands stond, maar dit weerhoudt de besnorde frontman geenszins van zijn vaste uitstapjes in het publiek. Ook hier zoekt hij fysiek contact met zijn aanbidders om ze met indringend oogcontact teder toe te zingen. Lees hier de recensie (JS)
FKA Twigs
Teddy Widder, za 22.20 | Tussen de Groene Heuvels mogen we kennismaken met FKA Twigs’ zelfverzonnen gevoel Eusexua. Het staat voor zoiets als ‘een tijdloze, transcendente ervaring’ vol ‘orgastische creativiteit en seksualiteit’. Het duurt geen tien minuten voor er meer huid dan stof op het podium te zien is. Er wordt gedroogneukt en in palen gedanst om tot een moderne dans te komen die in eenheid seksualiteit, zelfvertrouwen en diversiteit viert. En wanneer ze zingt, bewijst Twigs een zangeres van de buitencategorie te zijn. Lees hier de recensie (SH)
Underworld
Hotot, za 23.25 | Het mainstage-recept van Underworld is al langer bekend: euforische beats, rookpluimen die hoger dan de Hotot reiken en vooral héél veel lasers. De gezichten van Karl Hyde en Rick Smith zien we achter de indrukwekkende mistbank eigenlijk niet. Dat is niet erg, want je voelt hoe de heren hun combinatie van techno, ambient en spoken word laagje voor laagje opbouwen, tot we geconfronteerd worden met de auditieve vertaling van roze pilletjes. En dan slaat Smith de welbekende Born Slippy-pads aan en vliegen alle handen de lucht in: wat is de overtreffende trap van extase? Lees hier de recensie. (SH)
Durand Jones & The Indications
Hotot, zo 13.00 | Het is muziek gemaakt voor een zonnige dag, maar de regen verleent een bijzondere magie aan de show van Durand Jones & The Indications. Een halfvol veld met samengepakt, gekleurd plastic laaft zich aan de warme r&b/soul die de druilerigheid makkelijk de baas is. Aaron Frazer kan drummen en zingen tegelijk en in Durand himself zien we de hedendaagse incarnatie van James Brown, inclusief kreetjes. Een fijn visitekaartje voor nieuwe plaat Flowers die vorige week verscheen, warm aanbevolen voor wat licht in je leven – juist op regenachtige dagen. (JS)
Hang Youth
Teddy Widder, zo 14.00 | Er is nog steeds een boel aan de hand in de wereld. Reden genoeg voor Hang Youth om zijn 31 punten tellende politiek pamflet van een setlist te presenteren. De memepunk is aangelengd met (iets) volwassenere liedjes, de taal en thematiek onverminderd uitgesproken. De statements opgetekend in comic sans (‘staak de groei’, ‘geld is nep’) en het soundboard met Trump en Zizek onder de knop houden het volle uur onderhoudend. Net als het charisma van de bewust hypocriete frontman Abel van Gijlswijk: zijn crowdcrawl brengt hem tot in de regen (‘Ik ben bij de poncho’s!’). Fijn nationaal bezit. (JS)
Beth Gibbons
Teddy Widder, zo 20.00 | Naarmate Beth Gibbons ouder wordt, kleurt haar stem passender bij het tragische last-day-on-earth-geluid dat haar al decennia achtervolgt. Het komt ook terug op haar soloplaat Live Outgrown – even vol misère, maar met een iets hoger folkgehalte. De stem van Portishead buigt zich krom over haar microfoon, een paar stappen voor haar band waarvoor het woord orkest niet misstaat. Hoe goedgezind de tand des tijds haar is, blijkt duidelijk op Glory Box. De Teddy Widder kleurt drama-rood, de regen komt met bakken uit de hemel, maar die stem… Ruim dertig jaar na de opname klinkt ze betoverender dan ooit. (SH)
Floating Points
Teddy Widder, zo 22.00 | Het is niet bepaald instap-elektronica die Floating Points maakt. Aan één tafel bedient de Brit met modulaire synths het oor, aan de andere tafel bereiden Akiko Nakayama en Hamill Industries snoepgoed voor het oog. Ondertussen bouwt Shepherd steentje voor steentje een geluidslabyrint waarmee hij langzaam het vertrouwen van de tent wint. Na een uurlange opbouw kan hij het tóch niet laten: een samenspel van breakbeats en acid zorgt voor een enorme climax, een absoluut braingasm. Lees hier de recensie. (SH)
Door Siem Henskens en Joost Scheffers
Fotografie Lisa Hussaarts
