Het vrolijkste festival van Nederland? Dat moet Down The Rabbit Hole zijn. Al vroeg op de vrijdagmiddag huppelden de ‘konijnen’ blijmoedig over de zonovergoten festivalweide, die weliswaar nooit helemaal volliep tijdens deze niet uitverkochte editie, maar waar het niettemin onophoudelijk bruiste. We holden drie dagen mee over de Groene Heuvels en zagen dat al die lachende gezichten er niet voor niets liepen. Dit waren onze hoogtepunten.

The Paradise Bangkok Molam International Band

Teddy Widder, vr 14.45 | De vrijdag opent met een verrassende rootsband uit Thailand. We horen een bezwerende en soms bijna hypnotiserende mix van traditionele Thaise molam-muziek, vermengd met elementen uit de blues, funk en folkrock. Hoewel de muziek uit traditionele instrumenten als de phin (een driesnarige luit) en khaen (een fluit van bamboepijpen) wat statisch en ingetogen wordt gepresenteerd, komt het publiek vanaf minuut één vol in beweging op deze onweerstaanbare fusion van wat je, met een beetje fantasie, de Thaise Buena Vista Social Club mag noemen. (EA)

Jacob Alon

Fuzzy Lop, 14.45 | Jacob Alon heeft slechts een minuut of vijf nodig om met lieflijke folkliedjes de borrelgrage vrijmibo’ers stil te krijgen. En dan moet de echte troef worden uitgespeeld: de overslaande stem, die in de hoogte zo adembenemend door alles en iedereen heen snijdt. Alon schittert zowel solo, met enkel gitaar, als met een driekoppige band die het geheel nét wat extra kan aankleden tijdens het middenstuk. Gekleed in een soort jurkpakje laat de singer-songwriter ook diens heerlijk quirky en plat Schotse kant zien: ‘Down The Rabbit Hole, ya beauts!’ (SH)

CMAT

Hotot, vr 19.30 | In een uur vol wervelende Euro-country laat CMAT niets aan de verbeelding over. Onverschrokken, uitdagend en schaamteloos; Ciara Mary-Alice Thompson bewijst zich op dag 1 van Down The Rabbit Hole al meteen als de ultieme festivalact. De ‘very sexy’ CMAT-band haalt net als hun frontvrouw talloze capriolen uit en wringt zich daarbij in allerlei lenige poses, maar speelt – hoe campy ook – akelig strak en is op geen fout te betrappen. De onderlinge chemie en het speelplezier zijn ondertussen even ontwapenend als onderhoudend om te zien. Lees hier de recensie. (EA)

Zwangere Guy

Teddy Widder, vr 18.30 | ‘Verstaan jullie iets van mijn gezever? Bonjour!’ Niet ieder woord van de Brusselaar is voor deze Nederlander live te ontcijferen, maar de intentie is niet vaak zó duidelijk geweest. De spanning tijdens Gorik Pt. 1 is om te snijden wanneer Guy bezeten voor zich uit staart en over zijn stiefvader rapt. ‘Kocht een blaffer, maar een kogel is voor u te goedkoop’. Het engste is misschien wel hoe geloofwaardig het klinkt. De combinatie van electrohop, moddervette boombap en trapbeats houdt het geheel fris, terwijl de volle Teddy Widder rond klotst op Goriks levenswijsheden. (SH)

Tomora

Teddy Widder, vr 20.30 | Buitenaardse goed, deze show van Aurora en Chemical Brother Tom Rowlands. Alsof ze zo uit Star Trek zijn gestapt, dansen de Noordse popster en mede-zangeres Amalie Kleive in witte ruimtejurken als wezens die oprecht niet weten hoe aardse dans eruitziet. Op de schermen zien we Rowlands ondertussen druk in de weer, al is soms nauwelijks te bepalen wat hij precies doet doordat de visuals zó trippend zijn. Uiteindelijk gaat een tent vol feestende marsmannetjes uit zijn plaat. Lees hier de recensie. (SH)

De Staat

Teddy Widder, vr 22.40 | Niemand kan zijn fans zo goed om z’n vingers winden en zo indringend een zaal inkijken als Torre Florim. Contine schakelend tussen volksmenner en entertainer, toont hij zich een geloofwaardig acteur in het ambitieuze project De Staat Becomes De Staat. Een groots multimediaal spektakel waarin muziek, beeld en performance samenkomen. Het duistere concept vol loodzware thema’s schuurt nog een beetje met de dampende feestband die De Staat óók kan en wil zijn op Down The Rabbit Hole, dit project barst van de ambitie en belofte. Lees hier de recensie. (EA)

Little Simz

Hotot, vr 23.45 | Na haar breed uitgemeten conflict met producer Inflo werd Little Simz onzeker en twijfelde ze zelfs of haar laatste album Lotus (2025) er überhaupt moest komen. Des te bewonderenswaardiger is het dat we op Down The Rabbit Hole een ongekend persoonlijk en gedetailleerd inkijkje krijgen in haar diepste gedachten, emoties en zienswijze. Al kruipt ze net zo goed achter de dj-booth voor een feestelijk blokje ‘Club Simbi’. Grappend vat ze de show zelf perfect samen: ‘Dancin’ shoes on, vocals on 10.’ Lees hier de recensie. (SH)

Thee Sacred Souls

Hotot, za 13.15 | Waar de Dabeull Live Band het een paar uur later van clichématige discofunk moet hebben, kiest Thee Sacred Souls op hetzelfde Hototpodium voor een meer oprechte en oorspronkelijke benadering van een klassiek genre. Het trio uit San Diego pakt met onder andere extra blazers en zangers flink uit en zet een heerlijk romige soulrevue neer waarbij we de geest van Marvin Gaye bovennatuurlijk goed in zanger Josh Lane horen neerdalen. Niet spectaculair vernieuwend, maar dat is ook niet nodig, want deze heerlijke feelgoodsongs vormen het ultieme decor voor een zwoele zomermiddag op de groene festivalweide. (EA)

All Them Witches

Teddy Widder, za 14.30 | Met rauwe blues, psychedelica en gitaarrock uit Nashville krijgen we dankzij All Them Witches een heerlijke crossover van wisselende stijlen uit de no-nonsensehoek voorgezet. Beetje Pearl Jam, wat ZZ Top en Led Zeppelin, alles zonder frivoliteiten met meeslepende zang, puntige drums en vuil oversturende gitaarriffs opgevoerd. Tussen alle hippe dance-, folk- en indiebands op DTRH voelt een uurtje All Them Witches als een tijdloze adempauze die ons, midden in een vol Teddy Widder, doet afvragen waarom er niet meer spierballenrock op dit festival wordt geprogrammeerd. (EA)

Westside Cowboy

Fuzzy Lop, za 18.15 | De vier jonge talenten van Westside Cowboy komen uit Manchester en dat is te horen ook. Het is lastig om niet te vallen voor de charmes van de band die vorig jaar op Glastonbury nog hoge ogen gooide. Met ontwapenend frisse indierock vol catchy refreintjes, een charismatische zanger die in toon en timbre, opvallend genoeg, aan Phil Lynott doet denken, een debuutalbum dat in augustus verschijnt en een band die de Manchester-scene weer nieuw leven inblaast, zijn er voldoende redenen om Westside Cowboy straks in oktober in Doornroosje en Paradiso te checken. (EA)

David Byrne

Hotot, za 21.15 | David Byrne is inmiddels 74 en de meeste bezoekers van Down The Rabbit Hole waren waarschijnlijk nog niet geboren toen Stop Making Sense uitkwam. Niemand die zich daar vandaag druk om maakt. Het optreden borduurt qua format voort op de show die hij acht jaar geleden al eens naar Beuningen bracht, een vernieuwend concept waarin een marcherende en dansende band met draagbare instrumenten vrij over het podium beweegt. Sterke, eigentijds opgepoetste versies van Psycho Killer en Life During Wartime krijgen heel Hotot aan dansen en zingen. Lees hier de recensie. (EA)

The Mary Wallopers

Fuzzy Lop, za 22.15 | Als je vroeg in je set een nummer aan Elon Musk opdraagt en je daarbij afvraagt hoe het met de rijken zal vergaan zodra ze dood zijn, kun je al niet meer stuk in een dampend Fuzzy Lop. De charismatische helden van The Mary Wallopers tonen zich baldadig en tegendraads, geëngageerd en soms ook ronduit boos. Boos om de wereld en het onrecht om ons heen. Ze maken er daarom maar een kolkend folkfeest van. Wat moet je anders dan Ierland en Nederland als één volk te verbroederen met muziek die tegelijkertijd onder je huid kruipt en het bloed sneller laat stromen? Schenk er nog eentje in, dans met ons mee en vier het onvermijdelijke einde der tijden in deze verrotte maatschappij. Sláinte! (EA)

Claw Boys Claw

Fuzzy Lop, zo 16.30 |  ‘Dit is ons laatste optreden’, roept Peter te Bos na de eerste paar nummers. Om er kort daarna met een knipoog aan toe te voegen: ‘Voorlopig…’ In een heerlijk vuige en gloedvolle set speelt Claw Boys Claw alsof het de eerste keer is, maar daarvoor moeten we toch echt terug naar 1984. Dat het hier een bijzondere afsluiting van hun Fly-clubtour betreft, zien we aan de familieleden die niet alleen vanuit de coulissen toekijken. Jan Kleijn (zoon van drummer Jeroen) en Gini Cameron (dochter van gitarist John) drummen een potje mee, terwijl Johns vrouw Chris de backingvocals doet.

De 75-jarige Te Bos zweeft trots over het podium, zo nu en dan een fijne kwinkslag uitdelend als het publiek zijn waardering toont: ‘We hebben 42,5 jaar geen last van meeklappen gehad…’ Groot respect voor de waardevolle bijdrage die Claw Boys Claw aan de Nederlandse popmuziek heeft geleverd. En al helemaal als je durft te eindigen met een hard rockende klassieker (Jethro Tull’s Locomotive Breath) uit een genre (prog) dat op papier niet verder weg van de Amsterdamse garagerock had kunnen staan. Voor Claw Boys Claw is voorspelbaarheid nooit vanzelfsprekend. We zullen ze missen… Voorlopig. (EA)

IJsland

Hotot, zo 17.30 | IJsland, het alles-moet-kapot project van Abel, Sef en producer Faisal, keert terug naar het festival waar het allemaal begon. Met Don’t believe de krant openen ze de revolutie, om via het jungle-slot van Osama Bin Laden de baldadige konijnen definitief te mobiliseren. En zin om te rellen heeft de Hotot ook wel. Mensen die al langer van een geprivilegieerd bestaan genieten, mogen naar achter: ‘Witte mannen’, vat Abel samen. De speciaal voor vandaag opgepoetste beats van Faisal trekken de pits wijder dan we ze dit weekend zagen. ‘Proletariaaaat, Proletarijee!’ – en springen! (SH)

Deki Alem

Fuzzy Lop, zo 18.30 | Verraste blikken alom: is The Prodigy in de Fuzzy Lop neergestreken? De Zweedse tweeling Deki Alem lijkt tijdens het nummer Fun even bezig aan een big beat-revival, maar blijkt nog meer grootheden tot leven te kunnen wekken. Op Lucky Wheel klinken ze ineens als de vroege Peppers die de Fuzzy Lop binnenstebuiten staan te keren. Een van de twee eeneiigen bespeelt de zaal gestileerd en sensueel, de ander springt en commandeert. Een flinke klodder Beastie Boys en Gorillaz bezegelt het bestaan van deze perfecte festivalact. Die gaan we terugzien! (SH)

Loyle Carner

Hotot, zo 19.30 | Het kan gewoon, bewijst Loyle Carner op zondagavond: het hoofdpodium van Down The Rabbit Hole bedwingen zonder dancebeats of bombarie. Met een brede glimlach, oprechte woorden en een geblokt hemd – waar een NEC-shirt onder verstopt blijkt te zitten – bespeelde hij het festivalpubliek met de zachte hand. Als een sussende stem na het geweld van IJsland. De blikken van de aanwezigen staan elk liedje iets meer op standje verliefd. Lees hier de recensie. (SH)

Florence + The Machine

Hotot, zo 21.25 | Tussen het debuut Lungs en het vorig jaar verschenen Everybody Scream zitten 16 jaar, maar het lijkt alsof Florence + The Machine al een leven lang bij ons is. Op Down The Rabbit Hole wordt die band warm aangehaald met een innemende show vol kale rock en campy bombast. Al is het collectief op z’n sterkst als het dicht bij de Britse indieroots blijft. Als één verbonden menigte golft het publiek uitbundig op en neer op tracks als Dog Days Are Over en Free. Lees hier de recensie.

Tekst: Edwin Ammerlaan, Siem Henskens

Fotografie: Hub Dautzenberg