‘Lowlands is voor Lovers’, zo klonk de welkomstboodschap op een gigantische videokubus bij festivalentree. Liefhebbers van het leven, liefhebbers van muziek en – wéér iets meer dan voorheen – liefhebbers van het nachtleven. Zelfs de meest prominente gitaar- en popacts speelden voor matig gevulde tenten in Biddinghuizen, terwijl de danstenten ’s nachts zo vol stonden dat dansen onmogelijk werd. Het kraakt een beetje qua verhoudingen, maar wie stug doorwandelt tussen Bravo en Alpha, komt onverminderd thuis met een weekendtas vol mooie ervaringen. Dit waren onze hoogtepunten.

CMAT

Heineken (vr 13.00 uur) | Wanneer je als opener van Lowlands de hele Heineken kunt laten linedancen om half twee ‘s middags, ben je natuurlijk sowieso een grote. Maar er zijn zoveel meer redenen waarom countrypopster CMAT praktisch overal waar ze komt een blijvende indruk achterlaat. Ze is activistisch en toegankelijk tegelijkertijd, mede dankzij haar vlijmscherpe humor en zelfspot. Met haar vrolijke dansjes, aimabele voorkomen, die uitstekende ‘sexy CMAT band’ en – vooral – bovengemiddelde liedjes is Lowlands meteen wakker. Lees hier de recensie. (JL)

Jalen Ngonda

Bravo (vr 13.00 uur) | Jalen Ngonda is een van de mooiste dingen die de soulmuziek in lange tijd is overkomen. Geen oude herontdekking als Sharon Jones, Charles Bradley of Lee Fields dit keer, maar een talent van en voor een nieuwe generatie. En live wordt alles geweldig gespeeld, van de intro’s tot de outro’s, Ngonda wordt steeds charismatischer op het podium en met zijn indrukwekkende soulstrot roept hij hier Al Green en Marvin Gaye in herinnering. Wat een goede liedjes om mee te debuteren ook! (DK)

Deadletter

India (vr 15.20 uur) | ‘I’ve got shoes…’, zingt Zac Lawrence. ‘But no soul!’ maakt het publiek af, in volle borst. Natuurlijk kan dat anno 2025 ook gewoon nog op Lowlands: als lekker postpunkbandje zonder al te veel fratsen de India inpakken. Het bruist van de energie bij Deadletter, waar de razende gitaren, de warme saxofoon in de onderlaag en de interessante introversie van frontman Lawrence slechts drie van de vele factoren zijn die deze band nog wel eens tot Fontaines D.C.-achtige hoogten zouden kunnen stuwen. De andere factoren? Tracks met hitpotentie, humane songteksten die de Palestijnse vlaggen doen wapperen en een ritmesectie zo soepel doch stevig dat ie steevast lekker blijft, zelfs al zou je ‘m met augurken beleggen. (RT)

Mula B

Bravo (vr 19.15 uur) | Laat het maar aan de Hagenezen over om ergens een zooitje van te maken. Veranderden de volwassen koters van Goldband vorig jaar de Alpha nog in hun persoonlijke speeltuin; dit jaar is de Bravo overgeleverd aan de impulsieve acties van stadsgenoot Mula B. Afgekapte tracks die worden ontvangen als megahits en een nogal chaotische sfeer zijn de bouwblokken van de show van de rapper, wiens strafblad openbaar genoeg is om te weten dat hij niet liegt wanneer hij zichzelf voorstelt als crimineel. En bijna had hij weer een aangifte te pakken; tijdens Domme Jongens haalt hij een cardboard cutout van gastrapper LouiVos op het podium. Wanneer Mula zijn kartonnen vriend het publiek in wil werpen, gooit hij ‘m per ongeluk tegen het hoofd van een beveiliger. Die komt er gelukkig met de schrik en een natte kus op zijn bolletje vanaf. (RT)

Queens Of The Stone Age

Alpha (vr 20.15 uur) | Na een slopende periode voor Josh Homme toont Queens Of The Stone Age zich in de Alpha, als opvallend voorprogramma van de échte vrijdagheadliners Job Jobse en KI/KI, vastberaden de draad weer op te pakken. Niets rustige reintegratie: als je de ogen sluit, hoor je de stoom bijna van de band stijgen. De frontman wankelt muzikaal soms een beetje, maar kan leunen op een ijzersterke band, die naarmate het concert vordert steeds venijniger gaat spelen. Tijdens de dreigende afsluiter Song For The Dead horen we een van de beste livebands op aarde in volle glorie. Lees hier de recensie. (DK)

KI/KI + Job Jobse

Alpha (vr 22.30 uur) | De back to back-set van de immens populaire dance-iconen KI/KI en Job Jobse is met afstand de hipste show van het weekend. Tenminste driekwart van het Lowlandspubliek loopt dan ook uit voor deze vierders van de oldschool dance. Met een fluïde set waarin alle beats en samples perfect samenvallen tot een kunstwerk dat niet alleen alle zintuigen prikkelt, maar ook vol betekenis lijkt te zitten, leveren ze een optreden dat perfect aansluit op de levensovertuiging van het festivalpubliek anno 2025: streven naar grenzeloosheid, verbinding en vrijheid in een wereld die steeds grimmiger wordt. Lees hier de recensie. (RT)

Suki Waterhouse

Bravo (za 15.00 uur) | Het is heerlijk wegdromen bij Suki Waterhouse. Te midden van een affiche vol hyperactieve popmuziek voelen deze glinsterend geproduceerde, door zachtwiegende melodieën en heart-on-sleeve refreinen ingekaderde songs even verfrissend als die paar watertappunten tussen alle alcohol- en frisdrankverstrekkers. Nee, heel origineel zijn oude en nieuwe hits als Good Looking en To Love niet, maar originaliteit is zelden nodig wanneer je hartverwarmend te werk wil gaan. Met haar diepe, ietwat rokerige en melancholieke stem en voorliefde voor ouderwets romantische songs die niet al te lang duren, vult Suki daarnaast een gat tussen Lana Del Rey en Chappell Roan dat ons niet eerder was opgevallen. (RT)

Sef

Alpha (za 16.00 uur) | In deze tijd waarin zwaarmoedigheid voortdurend op de loer ligt, is het makkelijk om cynisch te worden. Des te knapper is het dat de show van Sef, geëngageerd als-ie is, geen seconde zwaar vóélt. Sterker nog: zelden voelde boosheid, ongemak en verdriet zo luchtig. De band speelt waanzinnig en gastartiesten volgen elkaar in rap tempo op: Willem, Froukje en Wende. Met z’n allen boos zijn op de wereld was niet eerder zo fijn. Lees hier de recensie. (JL)

Squid

India (za 17.15 uur) | Ollie Judge mag er dan uitzien als de iets oudere, iets minder goed verzorgde broer van Ed Sheeran; de output van zijn band Squid is zeker niet bedoeld voor tienermeisjes. Aanvankelijk zit de frontman nog veilig achter zijn drumstel, half mompelend over al het moois en kwaads in de wereld. Maar halverwege het optreden in de India kruipt hij van zijn kruk om de steeds groter groeiende mensenmassa eens even lekker toe te schreeuwen. Achter Ollie vliegen gitaarsalvo’s uit de bocht, klinken sirenes naar Sun-Ra uit synthesizers, staat een gast met een koebel te kutten en speelt het manusje-van-alles in de band trompet op z’n Ibrahim Maaloufs. Sommige inktvissen hebben acht armen, terwijl anderen er tien hebben, lees ik achteraf op Wikipedia. Squid behoort tot die laatste categorie. (RT)

Vampire Weekend

Alpha (za 18.15 uur) | Eén keer eerder stond Vampire Weekend in Biddinghuizen. In 2009, zestien jaar geleden. De band verdween wat uit het geheugen. Ondertussen ontwikkelde de band zich echter wel stilletjes op een ander vlak: live spelen. Vampire Weekend was altijd een band die werkte vanuit het intellect, rationaliseerde, maar nu spelen ze meer vanuit het lichaam, zonder het betweterige en elitaire. Je wist niet dat het de band zo geweldig goed zou staan. Immuun voor grijzen haren en rimpels. Lees hier de recensie. (DK)

FKA Twigs

Bravo (za 21.30 uur) | De duistere sensualiteit en dampende geilheid van FKA Twigs werkt als een malle op Lowlands. Met een crew van topdansers – waar ze zelf natuurlijk ook toebehoort – beklimt de in topvorm verkerende zangeres de stellage op het podium alsof het de man uit haar natste dromen betreft: hijgend, kronkelend en zo goed als naakt. Ze houdt de Bravo volledig in haar greep met een combinatie van popshow en performance art, slechts onderbroken door een spontaan en ongemakkelijk grapje. Lees hier de recensie.

Chappell Roan

Alpha (za 22.30 uur) | ‘And baby, don’t you like this beat?’, zingt Chapell Roan in een mega-euforische uitvoering van Hot To Go!, ‘I made it so you’d sleep with me.’ En wie die ‘you’ is, dat is in Chappell Roans sprookjesachtige kasteel vol queer joy glashelder. In Red Wine Supernova zingt ze hoe haar date (‘long hair’, ‘no bra’, ‘it’s my type’) wil neuken en ja hoor, daar wordt ze weer aangemoedigd door de all-female cheerleaderband. Niet eerder in de geschiedenis van Lowlands stond hier een headliner als Chappell Roan. De eerste queer popster met grote Q. Lees hier de recensie. (DK)

Ploegendienst

Bravo (zo 12.30 uur) | Ray Fuego doet veel met zelfvertrouwen: rappen, kleden, schrijven en punk-orkaan Ploegendienst aanvoeren. Spinvis is special guest op Lowlands. Heerlijk hoe Fuego het punk-vuurtje bij Erik de Jong, ooit zelf begonnen in de punkscene, aanwakkert in Interessant. En daar zijn ook Sophie Straat en ‘grote broer’ Willem om Fuego op het podium bij te staan. ‘Ik ben in mijn nopjes’, brult Fuego in een liedje. Hij vindt steeds clichématige uitdrukkingen uit de Nederlandse taal, die hij opnieuw met betekenis laadt. Tussen twee blikseminslagen draagt Fuego een prachtig gedicht voor uit zijn eerste dichtbundel die hij later vandaag presenteert bij de Adonis. (DK)

Black Country, New Road

Heineken (zo 14.45 uur) | Het zat het Britse Black Country, New Road niet mee. Net na het debuut kwam corona – en net na plaat twee stopte de frontman. Het eerder dit jaar verschenen Forever Howlong is het eerste studioalbum waarmee de kunstzinnige Britten kunnen touren en ze klampen die mogelijkheid met beide handen vast op Lowlands. En het is fascinerend om het zestal rustig en zelfverzekerd bezig te zien. Ellery speelt ook viool, Kershaw bas, Evans fluit. Ze wisselen van plek. Een continu roulerend orkestje. Het optreden zit zo vol speciale momenten. Lees hier de recensie. (DK)

Horsegiirl

Heineken (zo 16.45 uur) | De Heineken verwordt zondagavond tijdelijk tot megastal: geen bewegingsruimte meer, alleen nog maar overleven. Gekke dieren die mensen, want toch is iedereen hier happy. Oorzaak is Horsegiirl, een DJ uit Berlijn, die zoals ieder stereotype wit meisje uit een wijk op stand gek is op maar twee dingen: de sloerie uithangen en paarden. Dezelfde knipoog waarmee ik dit opschrijf, zit ook in de act van Horsegiirl. De DJ identificeert zichzelf als paard en draagt dan ook steevast een Muppet-achtig paardenmasker. Haar set betreft een veel te lange presentatie over paarden waarover ze bonkende eurohouse vol gekke stemmetjes en andere heliumsoundbytes draait. Ontzettend slecht eigenlijk, maar zo dwaas dat het hartstikke leuk uitpakt. (RT)

Khruangbin

Alpha (zo 17.30 uur) | Wanneer je een broodje salami in je mond stopt met de verwachting dat ‘ie naar pindakaas zal smaken, is de teleurstelling natuurlijk groot. Tot dusver mijn mening over de gemiddelde recensie van een Khruangbin-concert, waarin je steevast zult lezen dat deze band ‘te relaxt’ of ‘niet spannend genoeg’ is. Klinkklare onzin, want wie dol is op de zonovergoten grooves en gekaderde jamsessies van Khruangbin, zal deze alleen maar nog meer waarderen wanneer het Texaanse trio ze live speelt. In de Alpha draaien Laura Lee Ochoa en haar mannen niet zomaar hun platen. Ze breiden hun tracks ietwat uit door subtiel te soleren en bewegen over het podium met de nonchalante souplesse van ervaren funk- en jazzmuzikanten. Wie een zwak heeft voor de succesformule van Khruangbin, komt ook op Lowlands helemaal aan z’n trekken. (RT)

Lola Young

Bravo (zo 18.30 uur) | Op een Lowlands-editie waar shows het nogal eens winnen van optredens, stond Lola Young garant voor pure, goudeerlijke popmuziek. Haar stem – rauw doch zacht, hard doch soulvol, Adele via Winehouse zonder de laag popgloss – vult de Bravo en het is alsof de kachel aanslaat op de koudste winteravond van het jaar. En dat er nog steeds genoeg mensen zijn die gaan voor wat oprecht voelt in muziek, blijkt uit het feit dat de Bravo nu al een maatje te klein is voor de 24-jarige superster. Lees hier de recensie. (RT)

Fontaines D.C.

Alpha (zo 19.30 uur) | Dat Fontaines D.C. niet aan de gemiddelde Lowlander besteed is, blijkt al wanneer we een kwartier voor aanvang praktisch in één rechte lijn naar het podium toe kunnen lopen. Uiteindelijk stroomt de tent geleidelijk aan wel vol, maar van een aandachtig publiek is geen sprake. Het zal Fontaines worst wezen; stoïcijns rammen ze er zo’n zestien liedjes doorheen. Grian Chatten hobbelt onrustig over het podium, met een houding waar dreiging vanuit gaat en snedig commentaar richting het Coca Cola-podium aan de overkant: ‘Share a Coke? Free Palestine!’. Lees hier de recensie.

Mk.gee

Heineken (zo 20.45 uur) | Ja, het ongrijpbare 80’s geluid van Mk.gee is taaie kost voor de feestelijke slotavond van Lowlands, maar poeh, wat klinkt het allemaal belachelijk vet. En hard. In het geweldige Rylee & I hoor je de zang heel even helder door de zelfgecreëerde geluidswolk komen: ‘Shake it up, baby!’ Het is een track die, zoals wel meer in dit uurtje, overduidelijk is beïnvloed door Bon Iver’s meer elektronische werk van de afgelopen tien jaar. Ultracool en virtuoos op zijn volstrekt eigen manier. Lees hier de recensie. (JL)

Fotografie: Arend Jan Hermsen
Tekst: Daan Krahmer, Juliën L’Ortye en Randy Timmers