21 hoogtepunten? Daarmee tikken we een record aan in OOR’s Lowlands-verslaggeving van de laatste jaren. Dit was dan ook meer ‘onze’ editie. Net wat meer avontuurlijke acts, meer ontdekkingen ook, en meer edgy namen in de Alpha – die nu eens niet volliep voor hossende feestacts, maar weldoordachte popshows en ontregelende acts huisvestte. De minder devote bezoeker – u weet wel, de bekende Lowlands-yup – had misschien reden tot klagen, maar wij holden als vanouds over het terrein. Dit waren onze hoogtepunten.

Jet van der Steen

India (vr 14.00) | Op Lowlands te staan, het festival waar ze zelf al jaren komt, is voor de 24-jarige Jet van der Steen een droom die uitkomt. En dan staat ze ook nog eens in een volle India. Die populariteit heeft ze onder meer te danken aan haar veelzijdigheid: zo bestaat een deel van haar liedjes uit een combinatie van stevige elektronische beats en brutale teksten (Fuck Je Gucci Shirt), maar net zo goed maakt ze kwetsbare ballads als het KWF-liedje Ik Bouw Een Huis. Live komen beide kanten goed uit de verf. Vocaal blijft het meer dan overeind en haar energie werkt als een rode lap op een stier voor de zojuist gestarte Lowlanders. (JL)

Adèla

Bravo (vr 16.00) | Deze popster in wording playbackt zoveel dat Henny en Bulletje trots zouden zijn – en van live-instrumentatie is eveneens geen sprake. Je zou dus kunnen beargumenteren dat de als Katy Perry uitgedoste Slowaakse geen ‘echte’ muziek maakt. Dat ze toch in dit lijstje staat, heeft ze te danken aan de shift in de popcultuur die haar ‘muziek’ teweegbrengt. Bij Adèla wordt de nineties poprevival gecompleteerd. Cirkeltje rond, denken we wanneer deze fit girl de muziek van Britney en Christina in het hier en nu plaatst. ‘The baddest bitches ain’t in LA’, zingt ze, waarmee ze opkomt voor alle dorpsbaddies. Ofwel: you are beautiful in every single way. Muzikaal is het best klote, maar Adèla toont zich wel de eindhalte van een recente grote beweging in de popcultuur. (RT)

Dove Ellis

Lima (vr 16.15) | Dove Ellis moet voor veel doorgewinterde luisteraars vertrouwd voelen. Hij wordt vergeleken met Nick Drake en Van Morrison, met zowel Jeff als Tim Buckley, en de waarheid ligt ergens in het midden. Maar hij is absoluut geen copycat, en de barstjes en snikjes in die kopstem zijn ook niet aanstellerig, integendeel. Bij de eerste snik wordt Lowlands onmiddellijk stil in de Lima. In dit optreden zit zoveel moois verborgen in de stiltes, de koortjes, de geluidsstormen, het bewust vertragen om aandacht te herwinnen. Maar Ellis heeft ook knappe liedjes. Ongezien verandert bijvoorbeeld prijsnummer Heaven Got No Wings van toon, tot de band van vijf uit volle borst zingt als vijf fonkelende sterren. Lees hier de recensie. (DK)

Kneecap

Alpha (vr 18.15) | Voor wie de groep al een poosje volgt, mag het geen verrassing heten dat Kneecap in een mum van tijd gehakt maakt van de Alpha, waar men massaal is komen opdagen om zich door Mo Chara, Móglaí Bap en DJ Próvaí de moshpit in te laten commanderen. Beuken, stampen, bodyslammen, op de grond gaan zitten om lucht-roeiend een onzichtbaar oorlogsschip in positie te brengen: op Lowlands doet het publiek het allemaal op de ’terreur’ van Kneecap. Vaststaat dat hun aanvallende attitude deze groep heeft laten groeien tot een festival-Godzilla, die de Alpha evengoed had kunnen afsluiten. Lees hier de recensie.

Ana Frango Elétrico

Lima (vr 18.30) | Lowlandsheadliner Tyler, The Creator is een uitgesproken fan van de Braziliaanse artiesten Gal Costa en Marcos Valle, en die laatste, hoogbejaard inmiddels, is op zijn beurt weer fan van Ana Frango Elétrico. De multi-instrumentalist, in rode tijgerprint, combineert samba met disco en groeide in de luwte uit tot gerespecteerd producent. Komt vast door haar karaktervolle en speelse twisten. De bassist en gitarist, in groene tijgerprinten, buigen lekker nerdy over hun instrumenten en vuren spacy grooves op het publiek af, maar de ontspannenheid is valse schijn; hier speelt een geweldige funkmachine. En Electric Fish: festivalhit! (DK)

Blood Orange

Heineken (vr 19.30) | Blood Orange blijkt niet alleen een fantastische en unieke muzikant, maar fungeert op Lowlands ook als antidote tegen een overprikkeld hoofd. Met de kleinste verrassingen weet de introverte zanger de aandacht vast te houden. Zo zet hij voor Saint een stap naar voren, om de mysterieuze intro, ontstaan door een strijkstok op een elektrische gitaar, al badend in het licht te spelen. En uit de golvende synthesizers in het slot van het ingetogen funky, door samenzang betoverende Charcoal Baby, komt een gitaarsolo opzetten die beelden oproept van Prince in zijn hoogtijdagen. De Heineken vult zich geleidelijk met steeds meer heupwiegende romantici. Lees hier de recensie (RT)

Viagra Boys

Heineken (vr 21.30) | Het duurt vrijdagavond nog geen twee minuten voordat Viagra Boys-frontman Sebastian Murphy met zijn ietwat corpulente voorkomen dubbelgevouwen op het podium over de monitor ligt. Wie de band al een tijdje volgt, staat daar niet meer van te kijken: alles moet bij deze Zweedse rockband in de allerhoogste versnelling. Er ligt dan snel het risico op de loer dat het een platte bedoening wordt. Die zorgen zijn echter ongegrond, zo blijkt op het moment dat Lowlands zich langzaam maar zeker opmaakt voor de nacht – en toe is aan een kick. Hoewel de show zelf een (georkestreerde) chaos van de bovenste plank is, zit alles muzikaal verrassend goed in elkaar. Lees hier de recensie. (JL)

Violent Magic Orchestra

X-Ray (vr 00.30) | Toen nieuwbakken festivaldirecteur Camiel Le Rutte zei dat hij meer wilde experimenteren, is dit blijkbaar wat hij bedoelde: Japanse blackmetaltechno met een à la Kiss-geschminkte front(hype)man en een krijsende zangeres. Het is als niets wat je ooit eerder gehoord hebt: harder dan hard, op standje kruit-verschieten-voor-gevorderden, tinnituswaardig en in alle eerlijkheid volledig onbegrijpelijk. Maar juist doordat al die geluiden door het trio niet op één hoop gegooid worden, valt er zowaar ook enige lijn in te ontwaren. Bijzonder knap. Maar de manier waarop ze de paar honderd avonturiers in de golfplatenstage volledig opzuigen, is nog veel knapper. Heerlijk weird – meer van dit graag! (JL)

IJsland

Bravo (za 17.00) | De grootste tent van Lowlands blijkt al een maatje te klein voor Abel en Sef. Links, rechts en achter puilt de Bravo uit. Voor het podium staat het vol met vlaggen van Palestina en IJsland. En meteen is de revolutie aan. De woede van Run The Jewels, de humor van De Jeugd en de knaldrang van The Opposites vallen samen in een monumentale show. DJ Faisal weet precies wanneer hij zijn klaxon moet laten klinken, terwijl Abel en Sef hete takes op het publiek afvuren. ‘Ben je een chick, maar heb je een pik? All right!’ Abel tekent voor maniakale energie, Sef voor uithoudingsvermogen. Ze vertegenwoordigen samen de tijdsgeest op Lowlands. En vreugde wint het al snel van woede, tot ieders plezier. Lees hier de recensie. (DK)

Tracey

X-Ray (za 18.45) | Collega Koen Poolman heeft een neusje voor elektronische muziek die te fresh en cool is om ooit mainstream te worden, dus wanneer hij je een X-Ray-naampje tipt, dan ga je daar blind op af. Achter de microfoon staat een vrouw in glitterjurk – Tracey One noemt ze zichzelf – die kan zingen alsof ze in Destiny’s Child zat. Naast haar staat Tracey Two, een stereotype nerddude, maar een gigatalent voor het vinden van de beste soundbytes en drillendste bassen. Met de grootste lol bewandelt Tracey een voorheen verborgen paadje tussen r&b, dream- en hyperpop, brostep, wereldmuziek, electrohouse en zo nog wel twintig andere subgenres. Dat dit duo fysiek heftige muziek maakt, blijkt ook uit directe, eh, ‘songteksten’: ‘All I wanna do is fuck fuck, fuck-fuck-fuck, fuck fuck, fuck-fuck-fuck’ (Sex Life). Dé ontdekking van Lowlands 2026. (RT)

Pale Jay

Heineken (za 17.15) | Wat een rare snuiter staat er op het podium, in z’n knalrode balaclava en maffe hoedje. Achter hem, een David Hockney-achtig kunstwerk – tenminste, als Hockney verlichte glas-in-lood-schilderingen gemaakt had. Er valt geen chocola van te maken, totdat Pale Jay begint te zingen. Hij schijnt, zo lezen we op Reddit over deze man die erg op zijn privé gesteld is, een getrainde jazzzanger te zijn. En potverdikkie, dat is wel te merken. Wat een prachtige stem, en wat een vol geluid weet hij samen met slechts twee muzikanten op het podium neer te zetten. Het is alsof er een warme deken over de Heineken wordt neergelegd en Pale Jay ons even lekker toestopt. Wat een weelde, zo halverwege het festival. (JL)

Geese

Bravo (za 19.15) | Dat Geese zichzelf listig je social mediafeed inwerkte, is na Lowlands alleen maar logisch. Wanneer je zo goed bent, is het niet te verkroppen dat niemand naar je omkijkt. De grootste klasse van de band rond Cameron Winter blijkt niet eens uit de nummers zelf, stuk voor stuk stoer als rock, weird als de beste metal en catchy als de beste pop. Het blijkt vooral uit de bruggetjes tussen de songs of tussen de twee delen waarin enkele liedjes zijn opgesplitst. Het is waanzinnig hoe soepel Geese door iedere verrassende wending in z’n songs – en dat zijn er nogal wat! – stuurt. In een wereld die draait om talent, skills en hard werken, zou Geese Lowlands headlinen. Lees hier de recensie. (RT)

Sombr

Alpha (za 20.30) | Sombr rent zichzelf in al zijn jeugdige enthousiasme nog weleens voorbij op Lowlands, met een net niet lekkere timing en soms flinterdunne stem, maar wat blijft hangen is het plezier dat de Amerikaan er zelf in heeft, en hoe hij (daarmee) een boel jonge honden in de Alpha hét uur van dit festival bezorgt. De telefoons vliegen continu en masse de lucht in, hele groepjes vliegen elkaar lachend, huilend en troostend in de armen en de blijdschap is aan het einde, als hij 12 To 12 nog een tweede keer speelt, tot ver buiten de tent te voelen. Mission accomplished, nu nog een beetje leren doseren. Lees hier de recensie. (JL)

Eefje de Visser

Bravo (za 21.15) | We durven het na jaren aan bejubelingen bijna niet nog een keer op te schrijven, maar godallemachtig jongens, wat is Eefje de Visser toch geweldig hè? De moederbeïnvloeder van al die getalenteerde Nederlandse artiesten steekt nog steeds met kop en schouders boven alles uit. Niet alleen zijn haar shows van wereldklasse; Eefje vermaakt deze wereld om ons heen tot een geheel eigen universum, waarin de romantiek, magie en verwondering die soms zo lastig te vinden is in het echte leven, constant aan het oppervlak verschijnen.

Of je nu in de Bravo staat of erbuiten; ze zuigt je naar binnen, laat je zien hoe alles eruit ziet en voelt wanneer je eindelijk je oogkleppen afzet en, net als Eefje, tot het besef komt hoe wonderlijk het is dat we kunnen ademen, denken, houden van, bestaan. En dat doet ze gewoon met een zak vol liedjes, wat mooie lichtjes en een paar gelijkgestemde vrienden, waarop je weer tot het bitterzoete besef komt dat dat is waar het leven om draait. Om simpele, oncontroleerbare dingen, zoals de gezondheid van jezelf en van dierbaren, of die spotlight die vanavond tijdens openingsliedje Bitterzoet perfect op Eefje’s zilveren outfit landt, waardoor het silhouet van de zangeres verandert in een waanzinnige glitterbom. (RT)

Tyler, The Creator

Alpha (za 22.30) | De laatste keer dat Tyler op Lowlands speelde, in 2011 als onderdeel van Odd Future, fietste hij over het podium met een vouwfietsje vanwege een gebroken been. Ditmaal, als grote headliner van de zaterdag, opent hij zijn show alsof hij opnieuw een been gaat breken. Fel ramt hij Big Poe erin en laat daarna de lokroep van het marcherende St. Chroma door de Alpha schallen. Hij draagt de show alleen; geen decor, alleen wat hulp van pompeuze vlammenwerpers. In de loop van het optreden komt ook zijn gouden gevoel voor popmelodieën naar voren en wordt de show zachtaardiger. Lowlands krijgt Tyler ontspannen en vrolijk. Tegelijk werkt de rapper zich helemaal in het zweet. Lees hier de recensie. (DK)

Skee Mask

X-Ray (za 23.30) | De coolste dance doet meer dan alleen maar boemboemboem, maar steekt ook nog eens ingenieus in elkaar. Op zaterdag kun je daarvoor terecht bij de Duitse, volledig onafhankelijk opererende Skee Mask, die bekend staat om zijn vindingrijkheid. Met een smeulende peuk tussen zijn lippen versiert hij een diepe four-to-the-floor baslijn met allerhande interessante soundbytes, van Afrikaanse koorzang tot verschillende op afstand ronkende voertuigen en met tropische percussie gebouwde fanfareklanken. Halverwege de set zet Skee je op het verkeerde been door plots van houseritme naar trapritme te verspringen, terwijl de spannende geluidjes onveranderd blijven komen. Net even die shift maakt dat hij je plagerig op het verkeerde been zet, waarna je weer door mag dansen. (RT)

Sophie Straat

Heineken (zo 14.30) | Haar plaat van vorig jaar heette nog Wie De Fak Is Sophie Straat, inmiddels denkt het hele land te weten wie Sophie Straat is. Niet bekend van een liedje, maar van de aankondiging van een liedje (die met de witte mannen). Door de ophef rondom haar Best Kep Secrets-show gaf Sophie Straat zomaar het meest besproken optreden van deze festivalzomer. Het weerhield haar niet op Lowlands hetzelfde te doen. Ze speelt haar grootste hit op Lowlands precies, precies, zoals die viraal ging, met groots gejuich tot gevolg. En de verontwaardiging rondom haar persoon, doet geen recht aan haar talenten, blijkt op Lowlands weer. Ze zingt geweldig, bijt van zich af en drukt armpje met misplaatst nationalisme. Lees hier de recensie.

Dijon

Heineken (zo 18.45) | Het perfectionisme en de bezetenheid die Dijon in álles stopt, verdient niets minder dan optimale aandacht. Want holy shit, wat gebeurt er veel op het podium in de Heineken. Niet alleen de tempowisselingen vliegen je om de oren, ook de intensiteitsmeter schiet continu alle kanten op. Tijdens Another Baby is Prince nooit ver weg, in Many Times voelt het soms alsof D’Angelo weer tot leven gewekt is en de invloed van ook Jay Paul en Bon Iver is hoorbaar in veel van zijn eigenzinnige producties. De Amerikaan heeft duidelijk besloten om Biddinghuizen eens even te laten zien hoe veelzijdig hij nou écht is. Met verbluffend resultaat. Lees hier de recensie.

Turnstile

Alpha (zo 19.30) | Er wordt evenredig veel geknuffeld als gemosht tijdens het uur dat Turnstile de Alpha op z’n kop zet. Zoals een rottweiler zich lief tegen z’n baasje kan nestelen, maar het ook in zich heeft een mens aan stukken te scheuren, zo gaan strelen en slopen ook hand in hand bij deze hardcore punkband. Tegenover ieder moment van pure popmagie staan tracks als Blackout, waarin de drums en screams op afstand voor een terroristische aanslag kunnen worden aangezien. Toch zullen we ons dit optreden vooral herinneren om de momenten waarop Turnstile z’n oorspronkelijke speelveld ontstijgt en mikt op de sterren. Lees hier de recensie.

Clipse

Bravo (zo 20.30) | Is er ooit een beter rapduo geweest dan Malice en Pusha-T? Na een lange periode van afwezigheid bracht Clipse vorig jaar een nieuwe plaat uit en zoals alles wat de twee tot hiphopiconen verworden drugsdealers samen doen, was het wederom een instant classic. In de Bravo blijkt Clipse ook live nog steeds geen gelijke te kennen. Zowel Pusha als Malice rappen alsof het hun manier van gewoon een gesprek voeren is. Het comfort dat ze uitstralen terwijl ze flowen is er een van een ijsbeer die zich uitrekt, geeuwt en nog een keertje omdraait.

De direct herkenbare Neptunes-beats van alle grote Clipse-hits, van Keys Open Doors tot Grindin’ tot So Be It, worden keihard en kraakhelder de tent in gedropt. Alle momenten van briljante wordplay waar het duo om bekend staat, worden dik onderlijnd door het publiek, dat ze meeschreeuwt. ‘On days I wasn’t Able, there was always ‘Cane!’, klinkt het buiten de Bravo, alsof we allemaal hustlers zijn. (RT)

Lorde

Alpha (zo 21.30) | Meerdere malen dit weekend horen we mensen mopperen over Lorde als zondagafsluiter van de Alpha. Te sad, te ingetogen, niet genoeg hits of dat ze simpelweg niet groot genoeg zou zijn om zo’n slot te mogen dragen. In de laatste anderhalf uur van Lowlands 2026 snoert de Nieuw-Zeelandse zangeres al die zeurpieten vakkundig de mond, met een tot in de puntjes verzorgde popshow bomvol bangers. Van de 21 liedjes die op de setlist staan, kunnen we minimaal de helft als bonafide hit bestempelen. Lorde brengt ze met een energie die resulteert in pure extase. Lees hier de recensie.

Door: Daan Krahmer, Juliën L’Ortye en Randy Timmers

Fotografie: Arend Jan Hermsen (Eefje de Visser door Coen Bastiaanssen)