Zijn we klaar? Heeft iedereen het zweet van Pinkpop 2026 van zich afgespoeld en – eindelijk – een plekje in de schaduw gevonden? Dan is het tijd om terug te blikken. Op een Pinkpop die weliswaar gedomineerd werd door de hitte (en regen, en onweer) maar meer dan genoeg bood om het publiek van de badhanddoek te krijgen. Team OOR rende drie dagen lang door de brandende zon om zoveel mogelijk te zien. Dit waren onze favoriete shows.

The Beaches

Tent Stage, vr 18.50 uur | The Beaches solliciteerden in Tent Stage opzichtig naar een plekje op de grotere buitenpodia. En gezien de grote belangstelling, zou dat niet eens zo’n gekke plek zijn voor de Canadese band. Hun repertoire bestaat vrijwel volledig uit liefdesliedjes. Of eigenlijk vooral liedjes over mislukte liefdes (‘situationships’). Zo ook de onvermijdelijke hit Blame Brett – de perfecte afsluiter van een tot in de puntjes verzorgde popshow. Lees hier de recensie. (MV)

Twenty One Pilots

South Stage, vr 22.00 uur | Twenty One Pilots opende zijn hele, imposante trukendoos op Pinkpop. Het duo weet een wereld op te roepen die veel groter voelt dan het festivalterrein waarop het staat. En vrijdagavond paste die wereld moeiteloos op Megaland. Toen de hemel ook nog eens openbrak boven het festivalterrein, leken bliksem en stortbui onderdeel te worden van de gecontroleerde chaos die de vrijdagheadliner neerzette. Lees hier de recensie. (RP)

Yong Yello

Stage 4, vr 19.50 uur | Geloofwaardiger dan Yong Yello werd het dit weekend niet op Pinkpop. Waar veel rappers hun muziek op een podium zien verdampen, of een immens grote wereldbol nodig hebben om de aandacht op zich te vestigen, weet de Antwerpenaar zijn introspectieve songs juist extra gewicht mee te geven, geholpen door een uitstekend ensemble dat deed denken aan de muzikaliteit en vibe van de titanenband van Typhoon. Lees hier de recensie. (RP)

Franz Ferdinand

South Stage, za 17.40 uur | De hitte had Megaland op zaterdagmiddag murw gebeukt en na de knuffelkaraoke van Suzan & Freek moest nodig even de vlam in de Pinkpoppan. En laat het maar om Franz Ferdinand over om een fikkie te stoken. Voorspelbaar? Natuurlijk! Maar wat had Pinkpop dit nodig. Van de eerste gitaaraanslag van opener The Dark Of The Matinee tot afsluiter This Fire was het ráák. This fire is out of control! Lees hier de recensie. (TJ)

IDLES

North Stage, za 18.45 uur | Net toen de temperatuur op Pinkpop eindelijk iets draaglijker werd, zette IDLES de boel genadeloos in de fik. Mark Bowen en Lee Kiernan schieten als ongeleide projectielen over het podium, terwijl zanger Joe Talbot om zich heen tuft, op zijn hoofd balanceert en vervolgens zichtbaar duizelig het volgende nummer in strompelt. ‘He’s made of bones, he’s made of flesh.’ Je zou het bijna vergeten. Lees hier de recensie. (RP)

Wodan Boys

Stage 4, za 14.30 uur | De bestbezochte Stage 4-show van deze editie? Waarschijnlijk wel. Maar de Wodan Boys zijn dan ook ‘fucking goed’, roepen ze zelf vanaf het podium. Met die Haagse bluf krijgen ze iedereen mee. De circle pit wordt steeds wijder en ook onder de schaduwtenten wordt meegeklapt. Een show om blij van te worden. Voor zowel het publiek, dat een heerlijk energieke gitaarband ziet spelen, als de Hagenezen zelf. Lees hier de recensie. (MV)

Soulwax

Tent Stage, za 20.30 uur | Voor wie stonden we nou eigenlijk harder te juichen? Voor het Nederlandse elftal, wiens doelpuntenregen in fragmenten voorbijkwam op de schermen, of voor de gebroeders Dewaele op het podium? Het zorgde in ieder geval voor dubbele feestvreugde bij Soulwax. Met nog steeds die unieke podiumsetup (blinkende apparatuur voorop, drie drummers erachter), Igor Cavalera erbij als vierde (!) drummer en een virtuoos aan elkaar gemixte set vol dancerockkrakers. Hup België! (TS)

The Cure

South Stage, za 22.00 uur | In een doorwrochte headlineset zagen we The Cure zaterdagavond op z’n moeilijkst, maar ook op z’n best. De nadruk lag op de melancholische en dreigende kant van het oeuvre, ingesloten tussen opener Alone en het prachtige, fatalistische Endsong, dat hier zo’n intense uitvoering kreeg dat Robert Smith zelf ook zichtbaar geëmotioneerd raakte. Pas bij de bisnummers liet hij Pinkpop weer vrij ademen en danste heel het veld. Lees hier de recensie. (TJ)

Bente

South Stage, zo 13.05 uur | Tien jaar geleden liep Bente Fokkens als bezoeker op Pinkpop rond en beloofde ze haar vrienden dat ze ooit hier op het podium zou staan. Zondag was die dag. Terwijl ze uitgroeide tot BN’er, bleef haar muziek opmerkelijk klein, in de beste betekenis van het woord: intiem, persoonlijk en zonder opsmuk. En tóch speelde ze een rockshow op Pinkpop, mede dankzij haar gitarist die soleerde alsof zijn gitaar in de fik stond. Lees hier de recensie. (RP)

Fat Dog

Tent Stage, zo 20.30 uur | Fat Dog oogt als een vriendengroep die samen een dikke hond komt uitlaten op een veel te drukke weide, maar binnen enkele seconden rukt het beest zich los om een complete ravage aan te richten. Punk, rave en klezmer botsen frontaal op elkaar. De moshpit kolkt, de tent zingt en niemand vraagt zich nog af waarom. Als het afsluitende Running is uitgeraasd, heeft de hond haar plasje gedaan en is iedereen in de tent uitgelaten. Lees hier de recensie. (RP)

Yungblud

South Stage, za 19.35 uur | Het was haast onmenselijk hoe Yungblud tekeer ging op de slotavond. Hij is in alles de rockster die hij wil zijn. Het massaal toegestroomde publiek werd overladen met een bak energie zoals die dit weekend alleen nog maar door Code Oranje-onweersbuien over hen heen werd gekieperd. Muzikaal is het minder indrukwekkend, maar met Black Sabbath-cover Changes en powerballad Zombie pakte hij zelfs de grootste scepticus in. Lees hier de recensie. (TJ)

Foo Fighters

South Stage, zo 22.00 uur | Geen gelul, geen podiumgeintjes en zelfs geen enkel nummer van de nieuwe plaat: Foo Fighters zetten vol in op hun grootste klassiekers voor hun eerste Pinkpopshow sinds 2018. In een verschroeiend tempo kwamen ze voorbij; All My Life, The Pretender, Times Like These, My Hero… Gedreven gespeeld, met Dave Grohl die zichzelf absoluut niet spaarde. Ook niet tijdens Everlong, waarmee Pinkpop 2026 een passend, weemoedig slot kreeg. Lees hier de recensie. (TJ)

Door: Tom Janssen, Roel Peijs, Marit Veenstra en Thomas Snoeijs
Fotografie: Hub Dautzenberg en Lisa Hussaarts