Ergens moet het voor artiesten toch moeilijk te verkroppen zijn: breng je járen geleden je debuutplaat uit, en vervolgens lukt het je tot op de dag van vandaag niet om dat niveau en succes te evenaren. Want hoewel Band Of Horses door de jaren heen aardige pogingen deed, is hun eerste wapenfeit nog steeds met afstand hun beste. Dit jaar viert Everything All The Time zijn twintigste verjaardag, dus is het natuurlijk tijd voor een heruitgave en een bijbehorende jubileumtour.
De shows tijdens deze rondgang langs podia in Noord-Amerika en Europa ziet er als volgt uit: eerst speelt de band het debuut integraal, dan is er een korte break, daarna volgt een aantal bekende hits en nog wat uiteenlopend minder vertrouwd materiaal. Behalve vanavond. Door een medisch ongeval in de zaal moet zanger Ben Bridwell uitgerekend slotnummer St. Augustine stilleggen. En wanneer blijkt dat de situatie langer dan gebruikelijk duurt, besluit hij alvast de pauze tussen deel één en deel twee van de set in te lassen.
Het duurt vervolgens meer dan een kwartier (!) voordat Bridwell terugkeert, zonder opgaaf van redenen. Vreemd, want de betreffende bezoeker is in de tussentijd al lang en breed weer op de been geholpen. Die lange pauze maakt dat de magie die in het eerste deel van de show op en rond het podium hangt is verdwenen. Dat is zonde, gezien iedere track van het debuutalbum live nog even goed klinkt als twintig jaar geleden op plaat, het nietszeggende Weed Party daargelaten (maar dat was toen ook al een vreemde eend in de bijt). En hoewel het iconische The Funeral en die andere hit The Great Salt Lake op de uitbundigste reacties kunnen rekenen, is het een steengoed gespeelde versie van Monsters waarmee Bridwell en co in het eerste deel van de set de show stelen.


Vast geen toeval, want juist op die track liet de band toen al horen hoe uitgebreid hun muzikale palet is: folk, americana, indierock en zelfs een vleugje dreampop. Die breedte hebben ze in de afgelopen twee decennia stevig omarmd, met zowel wisselend succes als een (voortdurend) wisselende bezetting. Sterker nog: op Cease To Begin (2007) was van de originele bandleden alleen Bridwell nog over. Gezien het uiteenlopende karakter én de wisselvallige kwaliteit van de albums die volgden, is het alleen maar goed dat de band tijdens deze feestelijke tournee de krenten uit de pap vist.
Zo komen vanzelfsprekend singles Is There A Ghost en No One‘s Gonna Love You voorbij, maar zijn het vooral de wat minder bekende liedjes, zoals het met volle overgave gespeelde Cigarettes, Wedding Bands en het pakkende Hag die richting het einde van de show vooral er bovenuit steken. Dat is ook wel nodig, want in het middenstuk van het tweede deel van de set zit ook wat minder materiaal, waarbij je je afvraagt of Band Of Horses ook zo groot zou zijn geworden zonder Bridwells kenmerkende (kop)stemgeluid. For Annabelle en Dilly bijvoorbeeld, zijn in de kern namelijk ontzettend standaard rockliedjes, die ook vanavond geen seconde blijven hangen. Des te prettiger dat ze Paradiso vervolgens wakkerschudden met een primeur: nieuwe track Little Suspect, die terug te vinden zal zijn op het album dat de band in de loop van volgend jaar uitbrengt, aldus Bridwell.


Het is een stevige rocksong vol gitaargeweld, die een heel eind verwijderd is van het debuut dat vanavond gevierd wordt. Op basis van deze avond zou het daarom geen kwaad kunnen als Band Of Horses díe kant van zichzelf eens goed omarmt, en dan niet op een gezapige manier zoals op Mirage Rock (2012), maar juist met venijn, urgentie en honger. Dat zijn namelijk de momenten waarop de band vanavond in Paradiso op z’n best is.
Gezien: 4 oktober 2026 in Paradiso, Amsterdam
Fotografie: Daniël de Borger