Handen omhoog: wie hield ook even zijn adem in toen Evanescence haar terugkeer inluidde met een soundtrack (Afterlife) voor een (zeer niche) Netflix-serie? Niet zelden blijken zulke fratsen uiteindelijk een voorbode voor een deceptie. De schade viel gelukkig alleszins mee, want Sanctuary, de nieuwe plaat van de groep rondom zangeres Amy Lee, is hun beste sinds The Open Door (2006). In een uitverkochte Ziggo Dome laat het vijftal zien de tand des tijds behoorlijk te hebben doorstaan.
Over die laatstgenoemde plaat gesproken: die viert dit jaar dus alweer zijn twintigste verjaardag. Ter ere van het jubileum staat deze tournee voor het eerst ooit Like You op de setlist. Het album kwam uit toen uw verslaggever nog een klein verslaggevertje (in spé) was en hij Amy Lee een van de aller coolste vrouwen op deze planeet vond. Ze had een dijk van een stem, maakte uiterst deprimerende en meeslepende rockliedjes die perfect aansloten op het puberbrein en had bovendien een activistische inborst. Zo sprak Lee zich uit tegen de diep ingebakken zeroes-gedachte dat alle vrouwen maatje nul moesten hebben. De toenmalige labelbaas, wijlen Alan Meltzer, zelf niet bepaald een appetijtelijke man om te zien, vond namelijk dat Lee moest afvallen. Lee stak figuurlijk een – no pun intended – dikke middelvinger op.
Van dat uitgesproken no nonsense-karakter lijkt ruim twee decennia later weinig meer over te zijn, concluderen we na een tenenkrommend praatje over het feit dat we maar één keer leven (‘Yolo’, ze zegt het echt) en dat we van vandaag de beste dag ooit moeten maken. Tsja. Zeg dan niks. Ook de bedankjes tussen de bedrijven door zijn routineus, zelfs wanneer ze voorprogramma Nova Twins en special guest Poppy (die nog een liedje mee komt zingen) bedankt. Evanescence houdt van ons, van Amsterdam, van Nederland – en morgen ongetwijfeld net zoveel van Hamburg en Duitsland.
Tegelijkertijd zal niemand naar de Ziggo zijn afgereisd met de behoefte om eens even stevig geïnspireerd te worden aan de hand van zalvende monologen. Afgaande op de reacties in het publiek, komt driekwart van de zaal vooral om de hits die de band in haar beginjaren aaneenreeg een keertje live te horen. Het resterende deel lijkt daadwerkelijk fan, getuige het enthousiasme. Er zijn, niet geheel toevallig, dan ook twee vakken: het voorste kwart van de vloer is met een barrier gescheiden van de rest.
Hoe het ook zij, wordt die eerste groep gedurende de hele show op haar wenken bediend. Al die hits zitten slim door de setlist heen verweven. Zo word de sterke opening met vier nieuwe liedjes opgevolgd door Lithium, met Lee achter een vleugel vooraan op het podium. Ze heeft dan al laten horen dat ze vocaal nauwelijks aan kracht heeft ingeboet ten opzichte van de gloriejaren van de band. Verbluffend hoe ze meteen bij opener Sanctuary er bovenop zit, geholpen door het loepzuivere geluid. Warmdraaien doe je maar in je eigen tijd, tenslotte. Vrijwel elke uithaal is raak. In het nieuwe Forever Without You maakt ze zoveel indruk dat het zonde is dat in het tweede refrein bassist Emma Anzai – wiens eerste officiële Evanescence-tour dit is – vocaal bijspringt.
Zo maakt de band wel vaker vreemde keuzes, want wie heeft in vredesnaam bedacht dat Bring Me To Life (ruim twee miljard plays op Spotify) een confettiregen nodig heeft? Het oogt nogal koddig, net als de afzonderlijke, hydraulische podia waarop de twee gitaristen en de drummer regelmatig op en neer bewegen. Ook is het ietwat merkwaardig dat de toetsen, die toch echt op het podium staan uitgestald, nauwelijks worden beroerd. Daardoor komen ze bij onder meer Call Me When You’re Sober uit een doosje. Zonde, maar geen man overboord natuurlijk. Zelfs de paar vocale missers, die vooral te maken hebben met timing, kunnen het onverwoestbare liedje niet verpesten.
In feite is daarmee een boel gezegd. Want dat het nieuwe werk onderdoet voor de twee platen uit het begin van deze eeuw, is ook geen verrassing. Sterker nog: er staan best wat niemendalletjes op de setlist, zoals Beautiful Lie, single Who Will You Follow of Better Without You (een van de weinige liedjes van de mindere voorganger The Bitter Truth). En hoewel op die momenten de aandacht direct verslapt, kan Evanescence moeiteloos leunen op de hits. Het is echter de kunst om daarin niet te routineus te worden. Want hoewel Lee meermaals benadrukt hoe blij ze zijn weer te touren, is dat deze avond niet gelijk van de band af te lezen. De vuurkanonnen op het podium zijn talrijk, maar vlak voor elven, na een hele fraaie uitvoering van publieksfavoriet My Immortal, rijst toch de vraag: hoeveel vuur hebben de Amerikanen zelf nog in zich? De tijd zal het leren.
Gezien: 22 september 2026 in Ziggo Dome, Amsterdam
Fotografie: Willem Schalekamp
