De jaren gaan tellen. Soms vergeten we dat, steeds vaker zijn er momenten dat we het ons extra hard realiseren. Een festival is de plek waarop je als oudere jongere normaal gesproken terug in de tijd lijkt te kunnen. Drie dagen met goede muziek, oude vrienden, een haast ongelimiteerd aantal muntjes in je zak en meer biertjes in een weekend dan je de rest van het jaar op kan. Als het festival voorbij is komt de realiteit terug: je voelt overal pijn, je durft je bankapp niet te openen en je denkt weer ineens aan die belangrijke meeting van morgen op je grote mensen-baan.

Defqon op het laatste moment geannuleerd, andere festivals, defilés en buitenactiviteiten ook, maar punkrockers gaan gewoon door. Grote bakken water, sprinklers bij de wc, waterpunten en vrijwilligers met een tuinslang. Bier afwisselen met water en gewoon gaan. En dus is het donderdag (35 graden) gewoon gezellig in Ysselsteyn, Noord-Limburg. Ja we zijn allemaal wat langzamer, we dansen wat minder hard en ook op het podium is de energie net wat minder. Maar we zijn er toch gewoon.

We beginnen met Quicksand. Lekkere band om erin te komen. Frontman Walter Schreiffels lijkt geen dag ouder te worden en heeft er zin in. In hoog tempo spelen de drie een mooie dwarsdoorsnee van hun catalogus. Opvallend: nieuwe nummers van het komende maand te verschijnen Bring On The Psychics mengen perfect met oudjes als Omission van standaardwerk Slip uit 1993. Hier staat geen band een nostalgisch reünietourtje te doen, hier staan mannen – naast Schreiffels bassist Sergio Vega (ex-Defones) en drummer Alan Cage – die al sinds 1990 samen muziek maken en nog steeds iets willen bewijzen.

Het hoogtepunt van de eerste Jera-dag komt uit Canada. Alexisonfire is terug op volle sterkte. George Pettit was altijd een frontman om bang te worden, maar ziet er met z’n korte sportbroekje en dad bod tegenwoordig uit als een gezellige oom. Zijn schreeuw blijft er wel eentje die angst inboezemt. De combinatie van drie stemmen is wat Alexisonfire altijd al uniek maakte en de band snapt wat het publiek wil horen: hits. Drunks, Lovers, Sinners & Saints, Accidents, Accept Crime en Young Cardinals, ze komen allemaal voorbij. De stem van Dallas Green is iets minder hoog dan vroeger, Wade MacNeill moet wat meer opvangen, maar wat klinkt het verschrikkelijk goed allemaal. Een nieuwe plaat komt later dit jaar beloven de vijf, wij kunnen niet wachten.

Pennywise krijgt de tweede tent van het festival vervolgens stampvol. Altijd even afwachten hoe de vlag er bij hangt bij de veteranen, maar vandaag hebben ze er zin en klinkt het alleraardigst. Je weet wat je krijgt, welke nummers, welke grapjes en natuurlijk waarmee ze afsluiten. Ach, het is warm en we kunnen lekker meezingen. Prima. Dat geldt even later ook voor The Menzingers. Wie mij een beetje kent weet: beste band van de wereld. Beste melodieuze punkliedjes ooit. En de nieuwe plaat die er aankomt is ook al super goed. Superlatieven schieten tekort. Maar vandaag hebben de vier het warm. Net als wij. We zingen hard mee, we dansen waar we kunnen, maar echt legendarisch wil het niet worden. Komt ook omdat The Menzingers zelf met hun gedachten bij een bus met airco lijken te zitten.

Heeft Rise Against daarna geen last van. Grappig dat een band die een aantal jaar geleden een absolute headliner zou zijn het nu met een afsluitende plek in de tweede tent moet doen. Die staat wel goed vol en Tim McIlrath en de zijnen snappen dat ze op een punkfestival staan: opvallend veel stevige nummers dus en alleen maar meezingers. Give It All en Ready To Fall overtuigen het meeste, maar ergens is het jammer dat ze, juist op een festival als Jera, hun oude werk niet wat meer omarmen.

We sluiten de donderdag af met eerst een stuk Architects. Opvallend genoeg in een niet hele volle tent. De Britten halen zoals altijd alles uit de kast: een bewegend drumpodium, vuurwerk, de obligate sit-down, oproepen tot crowdsurfen en een verplicht aanstekermomentje tijdens het rustige Everything Ends. Tegelijkertijd sluit Basement de kleine Hawk af. En das ook niet echt een schot in de roos. De hitjes (Whole en vooral Covet) doen het wel, maar Basement lijkt z’n tweede jeugd toch niet echt gevonden te hebben. Het is een beetje saai.

Over het vinden van een tweede jeugd gesproken: de vrijdag is het officieel alarmfase 1 in Limburg. We gaan de veertig (40!) graden aantikken vandaag. De organisatie roept ons nogmaals op om genoeg te drinken, schaduw op te zoeken en een beetje op elkaar te letten. Het is bijna ontroerend om te zien hoe goed Jera On Air daar gehoor aan geeft. Stoeren mannen en vrouwen met meer tattoos dan kleding die elkaar nathouden met waterpistolen en plantenspuiten, lieve vrijwilligers die bij de wc’s met tuinslangen in de weer zijn, flesjes water die door het publiek gaan. Wat is het toch fijn om op een punkfestival te zijn. We maken ons alleen een beetje zorgen om de bieromzet: een flinke tegenvaller voor de, ook al zo lieve, organisatie.

Over zorgen maken gesproken: uw verslaggever is ook een veertiger (‘Echt? Zou je ook niet zeggen, Tim, je ziet er nog zo goed uit!’) en heeft op de donderdag toch een drankje teveel gehad. En dus heb ik het zwaar vandaag. En mijn vrienden (ook veertigers en een enkele vijftiger) ook. We verzamelen onze moed, verlaten onze schaduwplek, om The Flatliners te kijken. Overigens: in alle tenten staan enorme ventilatoren die voor een briesje zorgen. In allerijl geregeld bij een tuinder in de buurt. Goed, The Flatliners. Echt een leuke band, toffe energie, goede nieuwe plaat. Drie nieuwe nummers van Cold War vroeg in de set, meezingers tegen het einde. En een band die het warm heeft.

Want, hadden we al gezegd dat het warm is? Ja nou! Code Rood. Blijf binnen. Ga alleen naar buiten als het echt nodig is! Bij Alkaline Trio is het echt nodig om naar buiten te gaan. Naar buiten de tent dan. Matt Skiba had een motorongelukje gehad – klinkt stoerder dan het is: z’n motor viel op z’n voet of zo – en moest het optreden zittend doen. Je zou zeggen dat zittend gitaar spelen niet per se moeilijker is dan staand, maar toch heeft de beste man er last van. Bassist Dan Adriano heeft het ook zwaar: de prima tweede zanger heeft niet de best stem vandaag. Alkaline Trio klinkt futloos, uitgeblust, rommelig. Daar kan zelfs de uitstekende drummer niet zoveel aan veranderen. En dus gaan we de tent uit. Opvallend: buiten herkennen we de nummers wel. Maar daar is geen briesje van de waaiers. Wat hebben we het zwaar.

Leukste show van de vrijdag: Ignite. Hadden we niet verwacht. Maar eindelijk wat energie vanaf het podium! Frontman Eli Santana is geen groots zanger, maar wel een uitstekende volksmenner. Hij pept ons op, nodigt ons uit en laat ons meezingen. Slim wel, de band bracht vier jaar geleden één plaat uit met Santana, maar focust zich vandaag gewoon op de hits van vroeger. En dus is Bleeding het hoogtepunt van de set en zingt de hele tent mee met de ietwat obligate U2-cover Sunday Bloody Sunday die de band al net zolang speelt als dat Bono een eikel is.

Daarna heeft de oudere Jera-bezoeker het zwaar. Hollywood Undead? Mwa. A Day To Remember? Lachwekkend. Malevolence? Hard! Gelukkig zijn daar Dexter Holland (Holland! Holland! Holland! We waren Wereldkampioen!) en de zijnen. The Offspring, echt zo’n band waar iedereen om mij heen van zegt: kutband, kiddiepunk. Maar dan toch met z’n allen keihard meebleren. Al bij opener Come Out And Play gaat het los en het meezingfestijn duurt het hele optreden. Of nou ja, als ze een nummer spelen en niet gescripte geintjes maken die in 1996 al niet leuk meer waren. En die Love Story-cover van Taylor Swift, laat dat nou ook lekker aan de jonkies over. Zeker als het de afsluiter is van een soort cover-medley (Black Sabbath, Ozzy, Edvard Krieg) die totaal niet op z’n plaats is tijdens een headlinespot van een uurtje.

Ach, het is nog maar 33 graden, de zon is weg, dus wat zeuren we ook. We krijgen daarna nog beste nummer The Kids Aren’t Allright, verplichte hit Pretty Fly en natuurlijk afsluiter Self Esteem. En Holland is aardig bij stem, het geheel klinkt verrassend goed (iemand gezien of er een stel jonge gasten achter de banner stond mee te spelen?) en The Offspring heeft de gunfactor. Nog altijd.

Terug naar het begin. Naar de realiteit die je op een festival uit het oog verliest. Naar de andere wereld waar je je voor een weekend in bevindt. Die andere wereld duurde deze keer geen drie, maar twee dagen. Twee dagen van allesverzengende hitte waren de max voor deze jongen. Hoeveel zin we ook hebben in La Dispute, hoe benieuwd we ook zijn naar End It (heeft u bananen-gate meegekregen?) en hoe lachen de foute nu-metal van Papa Roach ook is: het gaat niet meer. Ik ben godverdomme een oude man geworden. Mijn lichaam wil niet meer. Jera On Air: het leukste festival van Nederland heeft mij in 2026 verslagen. Volgend jaar een nieuwe poging.

Gezien: 25 + 26 juni 2026 in Ysselsteyn