Het is een grappig gezicht: al ruim voor het optreden begint, versieren verschillende bezoekers zichzelf en elkaar met glowsticks. Een enkeling heeft zich zelfs helemaal uitgedost voor de gelegenheid met fellen kleuren en psychedelische prints. Als het hoofdprogramma stipt op tijd het podium betreedt, is direct duidelijk waarom: als The Flaming Lips – want daar hebben we het over natuurlijk – de eerste klanken inzetten, barsten de confettikanonnen los en lichten de vele led-lampjes op in alles kleuren van de regenboog. We zijn begonnen!

Nieuwe album Oscy Mlody mag dan dat net twee weken uit zijn, we beginnen met een oudje vanavond: Race For The Price, van het in 1999 uitgebrachte album The Soft Bulletin. Frontman Wayne Coyne vertelt ondertussen enthousiast dat ie in de jaren negentig voor het laatst in Utrecht was, maar erg blij is er vanavond weer te staan. Of ja, staan…al bij derde nummer There Should Be Unicorns – van de nieuwe plaat – wordt de frontman op een, inderdaad, eenhoorn het podium opgereden.

Het is duidelijk dat The Flaming Lips begonnen zijn in de hoogtijdagen van de glamrock en die showelementen nog steeds volledig omarmen. Ook de destijds veel toegepaste galm en andere zangeffecten heeft Wayne Coyne niet losgelaten. Ondanks alle showelementen gaat het publiek nog niet erg los. Wanneer er een grote opblaasbare regenboog op het podium verschijnt en de voorman daaronder losgaat, zou je luid applaus verwachten. Dat komt er niet. Pas als we op de helft zijn, bij Bowie-cover Space Oddity, lijkt de zaal een beetje los te komen. Terwijl TivoliVredenburg uit volle borst met Coyne meezingt, rolt de zanger in een grote opblaasbare bal over het publiek.

Met het nieuwe The Castle laten The Flaming Lips horen dat het de combinatie van psychedelische rock en die typische jaren tachtig-sound nog steeds tot een aanstekelijk geheel weet te maken. Het is de frontman – die dansend en zingend over het podium loopt – eindelijk gelukt de zaal goed los te krijgen. De rest van de band staat er in vergelijking met Wayne Coyne rustig bij en is vooral gefocust op de instrumenten. Helemaal niet erg, want daardoor valt er niet alleen visueel, maar ook muzikaal het nodige te genieten.

Vlak voor het einde van het optreden laat Coyne nog weten erg blij te zijn met het geluid in de zaal vanavond. Hij geeft zijn mede-bandleden daarom nog maar even uitgebreid te ruimte om daar gebruik van te maken. Terwijl laatste nummer Do You Realize wordt ingezet, valt het ons op hoe divers het publiek is: van tieners tot vijftigers, van keurige mannen in overhemd tot echte rockfans in bijpassende kleding. We zingen allemaal vrolijk met mee met de zanger, die daarna zelf met een grote glimlach op zijn gezicht het podium verlaat. Hij is niet de enige met een blij gevoel huiswaarts zal keren vanavond.

Door Nadieh Bindels / Fotografie: Daniël de Borger

Gezien: 28 januari 2017, TivoliVredenburg, Utrecht