concert
rock

Het gelijk van Biffy Clyro

Wat ik vind de show van Biffy Clyro vind? Nou, eigenlijk sta ik me best wel te vervelen hier in een uitverkocht Tivoli. En ik ben niet te enige, getuige het vele geklets achterin de zaal en de volle rookruimte. Op het podium staan twee mannen met lang blond haar en ontbloot bovenlijf heel erg Kurt Cobain te zijn. Plichtmatig ploeteren ze zich door hun omvangrijke oeuvre. Dat is op momenten best uit te houden, maar zodra de stadionrockers en ballads te voorschijn worden getoverd lopen de rillingen over m’n rug. Maar toch…Biffy Clyro is nog nooit zo populair geweest.

Ga maar na: in Groot-Brittannië speelt de bands inmiddels in arena’s en ook Nederland komt massaal kijken als het drietal op Pinkpop staat. En het lukt ook niet iedere band om de grote zaal van Tivoli uit te verkopen. Biffy Clyro is dan ook geen slechte band. Sterker nog, Puzzle (2007) is een fenomenaal album en ook het recente Only Revolutions is best te pruimen. Maar het inventieve van die albums, de tempowisselingen, de complexe gitaarriffs en de drie verschillende zangstemmen van de bandleden, het komt er vanavond totaal niet uit. En de paarse broek van frontman en gitarist Simon Neil helpt ook al niet echt.

Lichtpuntjes zijn er ook, zoals de puntgave uitvoering van Living Is A Problem Because Everything Dies, de geweldige openingstrack van Puzzle. En ondanks dat de band duidelijk vermoeid is, proberen Neil en bassist James Johnston toch alles te geven. Drummer Ben Johnston (tweelingbroer van James) houdt het tempo lekker hoog. Wat je Biffy Clyro ook moet nageven: het beukt flink door. Waar hun muziek op de laatste plaat wel erg richting Snow Patrol gaat, blijft het vandaag een echt rockconcert. Nou ja, behalve bij een verschrikkelijke ballad als God & Satan dan.

Zo is Biffy Clyro vandaag te hard voor de 3FM-luisteraar en te soft voor de vol getatoeëerde hardrockers achterin de zaal. Gelukkig zijn er naast deze twee groepen ook een groot aantal echte fans aanwezig. Sterker nog, ze zijn in de meerderheid. En die fans, die zingen de longen uit hun lijf. Zolang Biffy Clyro zoveel fans op de been weet te brengen heeft het drietal het gelijk aan zijn kant. Dat ik me dan een beetje sta te vervelen, dat zal ze een rotzorg zijn.

Fotografie: Bert Treep

Gezien: 13 oktober, Tivoli Oudegracht, Utrecht.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Such Pretty Forks In The Road
album
Alanis Morissette

Such Pretty Forks In The Road

Als je in de tweede helft van de jaren negentig een clipzender aanzette, was de kans dat er binnen een ...
'Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig'
ontmoetingen

‘Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig’

En ook al kennen Ferry (De Kift) en Marien (Moss, Opera Alaska) elkaar niet, in het Hollandse zonnetje komen de ...
A New Day Now
album
Joe Bonamassa

A New Day Now

Joe Bonamassa debuteerde in 2000 veelbelovend met A New Day Yesterday. De toen 22-jarige New Yorker speelde uitstekend gitaar en ...

Recensie: Het gelijk van Biffy Clyro (concert) | OOR