Nostalgie vierde hoogtij in Ahoy. Maar wat kun je anders verwachten als Rush toert onder de noemer Time Machine Tour en van tevoren aankondigt het legendarische album Moving Pictures van dertig jaar geleden integraal te vertolken?
Toch had het voor de duizenden Rush-fans leuk geweest als er meer dan twee nummers gespeeld waren van het voor het eind van 2011 aangekondigde Clockwork Angels album. Voorganger Snakes & Arrows stamt immers alweer van vier jaar geleden. Gelukkig wordt dat meer dan goedgemaakt door het muzikale vakmanschap van het Canadese trio, de aankleding van het podium en het visuele spektakel, dat zowel door de imposante lichtshow, de special effects als de voortreffelijke video’s gestalte krijgt. Dat begint al meteen met het hilarische in Willowdale gesitueerde openingsfilmpje waarin het ontstaan van Rush op de hak wordt genomen. De vondst van het ‘Gefilter’ met de Time Machine-knop is geniaal. Dat de begeleidende tekst keurig in het Nederlands is vertaald, toont het perfectionisme van het drietal (dat ook nog eens niet onverdienstelijk acteert). Het einde van de video loopt soepel over in perfecte opener The Spirit Of Radio met een kristalhelder gitaargeluid.
Sowieso valt op dat de balans in het geluid vaak in het voordeel uitvalt van Alex Lifeson, waardoor Geddy Lee (bas/zang) en Neil Peart (drums) niet altijd optimaal overkomen. Na de pauze staat het geluid beter afgesteld. Voor de verrassingen in het eerste deel zorgen de geslaagde versie van het volledig instrumentale Leave That Thing Alone, het niet eerder in Nederland live uitgevoerde Faithless (vergezeld van een Monty Python-achtige video) en de gedreven en agressieve nieuwkomer BU2B (met schrijfmachine-video en spectaculaire rookeffecten).
Na een break van een kwartier barst het geweld van Moving Pictures los. De nieuwe, bijzonder grappige video van Tom Sawyer mag niet onvermeld blijven en absoluut hoogtepunt van de avond is hun uitvoering van YYZ, waarin de interactie van het drietal een nieuwe dimensie bereikt. Daarentegen valt de interactie van Lee met het publiek wat tegen, meer dan een welgemeend ‘Dankuwel’ kan er niet af. Verder vermeldenswaard: in de video van het voortdenderende nieuwe nummer Caravan krijgen we meer zeppelins dan caravans te zien, de drumsolo van genie Peart eindigt op een opvallende swingende noot en de akoestische solospot van Lifeson loopt over in een uitmuntende versie van Closer To The Heart. Om in de toegift te komen met onverslijtbare klassiekers als La Villa Strangiato (luid toegejuicht) en Working Man (Ã la The Police in reggae-uitvoering) is een slimme slotzet. Jammer genoeg is de afsluitende backstage-clip uit de film I Love You, Man aan de lange kant en tempert het euforisch gevoel enigszins. Maar in deze show van bijna drie uur bewijzen de Canadese veteranen onomstotelijk dat ze met dit complete audio/video-pretpakket met hun tijd zijn meegegaan en zich anno 2011 moeiteloos staande kunnen houden tussen de concurrentie.
Door Frans Steensma / Fotografie: Bert Treep
Gezien: 27 mei 2011, Ahoy, Rotterdam
