Het jaar is nog niet halverwege, maar je zou 2026 met een beetje goede wil al als het jaar van Hiqpy kunnen typeren. De Amsterdamse band rond Abir Hamam bracht na veel hype en flink wat hits dit voorjaar eindelijk het debuutalbum Slow Death Of A Good Girl uit, met een korte, maar volledige uitverkochte tour langs de Nederlandse popzalen als staartje. Die bereikt vrijdagavond zijn apotheose met een show in de grote zaal van Paradiso.

Het is natuurlijk niet niets om in de begindagen van je band deze zaal uit te verkopen. Personal Trainer stond hier ruim drie jaar geleden ook met een vers debuutalbum op zak, maar diens frontman Willem Smit roerde zich met andere bands al een klein decennium in de Nederlandse indiescene. Hiqpy bestaat uit écht nieuwe gezichten, dus de golf aan populariteit die Hamam en haar drie compagnons hier heeft gebracht, is niet te onderschatten. Hamam benadrukt daarbij dat de show uitverkocht raakte op de dag dat het debuutalbum uitkwam. Hoe poëtisch wil je het hebben?

Zo lijkt deze show alle ingrediënten te hebben voor een gedenkwaardige avond; een band die wat te bewijzen én te vieren heeft en een publiek dat er enorm veel zin in zou moeten hebben. Toch valt dat in de praktijk een beetje tegen. Hiqpy speelt hier een prima, strakke show waar niemand zich voor hoeft te schamen, maar écht memorabel wil het allemaal niet worden. Youman, een van de doorbraakhits, knalt er lekker in als opener, maar de vlam slaat nooit echt in de pan. Met Girl In Red smijt de band meteen met nog een hit, dus verschieten ze hun kruid misschien ook iets te snel.

Tijdens het rustige intro van Cruel Code wordt de publieksrespons wat te overweldigend voor Hamam en laat ze een traan. Een mooi emotioneel moment, maar het wat slepende nummer dat volgt, is alsnog het eerste inkakmoment. De stevigere passages, waarin de band flirt met shoegaze en stadionrock, hebben niet de beoogde impact, waardoor het geheel wat kabbelend overkomt.

Daar zit meteen het grootste euvel van deze show: Hiqpy heeft energie en stage presence genoeg, maar het songmateriaal is er nog niet helemaal. Slow Death Of A Good Girl laat een band met veel belofte horen, maar is als verzameling nummers wat te lang en ietwat zoutloos. Aangezien de band in Paradiso ook niet meer te bieden heeft dan de twaalf nummers op die plaat, wreekt zich dat behoorlijk.

Wat niet wil zeggen dat er niets leuks te beleven is. Het stuiterende Hedgehug en lekker voortstuwende Everything zijn hoogtepunten en ook de matigere nummers worden met genoeg enthousiasme gespeeld. Wel hebben we eerder, bijvoorbeeld bij die show van Personal Trainer, een grotere klik tussen band en publiek gezien. Vibes Under Arrest, niet toevallig het enige nummer waarin de band even écht alle teugels laat vieren, kan na flink wat aanmoediging van gitarist Victor ter Veld op een bescheiden moshpit rekenen, verder staat Paradiso er de hele avond wat stijfjes bij.   

Hiqpy is nog net geen uur bezig als de koek op is. Tien van de twaalf nummers van het debuut zijn afgevinkt, dus rest nog het één-tweetje Red Flag Magician en Something als voorspelbaar maar effectief slotsalvo. Tijdens die twee nummers voelt het toch even als een bijzondere avond, waarop band en publiek met elkaar in verbinding staan. Als er over een paar jaar, met nog een album of twee op zak, wat meer nummers van dat kaliber op de setlist prijken, kan Hiqpy makkelijk de beoogde zegetocht door deze zaal maken. Deze eerste vuurdoop was echter nog niet helemaal geslaagd.

Gezien: 5 juni 2026 in Paradiso, Amsterdam

Fotografie: Arend Jan Hermsen