concert

Hot Chip danst zichzelf de jaarlijstjes binnen in Melkweg

Het optreden dat Hot Chip maandagavond in een uitverkochte Melkweg geeft kon niet beter getimed zijn. Met de frisse, zomerse plaat A Bath Full of Ecstasy onder de arm is de indietronicagroep de ideale band om een vrij kille decemberavond op te warmen. Na een pauze van een kleine drie jaar, waarin co-frontmannen Alexis Taylor en Joe Goddard beiden soloalbums uitbrachten en gitarist Al Doyle op tournee ging met LCD Soundsystem, keerde de band eerder dit jaar terug met die eerdergenoemde plaat en een bescheiden comebacktour langs wat intieme zaaltjes, waarbij in ons land Paradiso Noord werd aangedaan. Nu is het dus de beurt aan een uitpuilende Melkweg, dat een show krijgt voorgeschoteld waarbij de band, net als op de laatste plaat, met beide benen op de dansvloer staat. Met één opvallende uitzondering daargelaten. 

Waar Hot Chip’s platen in het verleden weleens de neiging hadden té veel te willen, is A Bath Full Of Ecstasy in zijn negen nummers opvallend gefocust. Dat vertaalt zich ook naar de show. Vanaf het stevig dreunende Huarache Lights zien we een band met een duidelijke missie: zoveel mogelijk mensen aan het dansen krijgen. Dus horen we vanavond geen van de stroperige pianoballades, blue eyed soul-uitstapjes of andere rustpunten die nog op de albums regelmatig opduiken, maar blijft het tempo gedurende de hele avond hoog. 

Dat tempo wordt vooral in stand gehouden door een minimaal aantal pauzes tussen de nummers. Aan de rechterkant van het podium houdt synthesizermaestro Goddard de touwtjes stevig in handen. Hij zorgt ervoor dat vrijwel iedere track vakkundig in elkaar overloopt, met slechts iedere vier, vijf nummers een korte adempauze, die door hem of Taylor opgevuld wordt met een kort, blasé praatje in de trant van “Okay then, we’re going to play another song for you”, waarna de voeten weer van de vloer mogen. 

Daardoor mondt het concert al snel uit in een soort dansmarathon, waarbij de grenzen tussen de verschillende nummers soms haast vervagen. Zo gaat het episch opgebouwde epos Flutes naadloos over in een lekker opgepompte versie van doorbraakhitje Boy From School, die vervolgens weer aardig overloopt in het nieuwe Spell. En ga zo maar door. Ook krijgen veel nummers een al dan niet subtiele make-over mee, die eigenlijk altijd goed werkt. Zo daverde het einde van Huarache Lights – nu inclusief gitaarsolo! – nooit zo lekker uit de speakers en is de schurende gitaar die die andere doorbraakhit Over And Over typeert wat naar de achtergrond geschoven. Bij de nummers van het nieuwe album blijft Hot Chip het trouwst aan de originelen, maar die staan dan ook als een huis. Vooral leadsingle Hungry Child behoort tot de hoogtepunten van de avond. 

Het is grappig hoe de uitbundige sound en dito publieksreactie soms niet helemaal matcht met wat er verder op het podium gebeurt. Er straalt zeker wel speelplezier vanaf, maar dat uit zich bij Hot Chip niet in overdreven veel uiterlijk vertoon of geschmier. De band staat hier vooral gewoon te spelen en doet dat érg goed. Maar het is wel een grappig gezicht als Taylor zich met een paar van de andere bandleden tijdens de eerste helft van Flutes aan een synchrone dansroutine waagt, terwijl Goddard daarnaast gewoon stoïcijns aan de knoppen staat te draaien. Hoe dan ook: het publiek danst wel voor hem.

Nadat de reguliere set met het nog altijd aanstekelijke Ready For The Floor – waarvan het d-d-d-do it do it do now-refreintje bij iedereen nog lang door het hoofd zal spoken – zijn climax bereikt, slaat de band in de toegift even een heel andere weg in met een behoorlijk trouwe cover van, jawel, Sabotage van Beastie Boys. Dus mogen de gitaren even ronken, schiet het volume sowieso een flink aantal decibellen omhoog en horen we Taylor rappen. Of nou ja, een poging tot. Het klinkt een beetje knullig, maar het enthousiasme waarmee het wordt gepresenteerd is erg aanstekelijk.

Als échte afsluiter blijkt de band daarna het op plaat nogal statige I Feel Better omgebouwd te hebben tot een anthem van All My Friends-achtige proporties (die van Al Doyle’s andere band welteverstaan). Dit blijkt een gedroomde afsluiter, waarna we vrolijk fluitend de koude decemberavond weer in lopen en ons dan beseffen dat Hot Chip zich zomaar het concertjaarlijstje van ondergetekende binnen heeft gedanst. 

Gezien: Maandag 2 december 2019, Melkweg Amsterdam

Fotografie: Archief Luuk Denekamp, 2012

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

OOR's Eindlijst 2019: Lana Del Rey maakt album van het jaar
eindlijst

OOR’s Eindlijst 2019: Lana Del Rey maakt album van het jaar

Norman Fucking Rockwell! van Lana Del Rey is door de verzamelde Nederlandse muziekcritici uitgeroepen tot het beste album van het ...
Kerstmuziek, maar dan leuk: 8 albums voor fijne feestdagen
tips

Kerstmuziek, maar dan leuk: 8 albums voor fijne feestdagen

Kerstboom, knipperlichtjes, een klauterende kerstman tegen de gevel en dan alleen nog... de muziek! Rond deze tijd van het jaar ...
Grauzone met o.a. Shame, The Murder Capital, Stephen Mallinder, Damo Suzuki
Club OOR
Grauzone met o.a. Shame, The Murder Capital, Stephen Mallinder, Damo Suzuki

Grauzone met o.a. Shame, The Murder Capital, Stephen Mallinder, Damo Suzuki

Lees alle inter­views, achter­grond­verhalen, recensies, columns en agenda­tips van OOR nu ook op OOR.NL. Exclusief voor abonnees. ABONNEE EN WIL ...

Recensie: Hot Chip danst zichzelf de jaarlijstjes binnen in Melkweg (concert) | OOR