concert

Iceage laat zich in Rotown van een goede kant zien

Iceage zijn de meesters van de gemixte gevoelens. Met een reputatie die ergens tussen pretentieuze aanstellerij en moderne esoterie balanceert, zorgen de Denen al een aantal jaar voor verdeeldheid onder de muziekliefhebbers. ‘Love ‘em or hate ‘em, er is geen tussenweg’, schreven we al in onze aankondiging voor hun komst naar Rotown, overigens de enige Nederlandse show van hun huidige tour. 

Het is vrij makkelijk om de vierdelige discografie van Iceage in twee compartimenten te scheiden: de nihilistische kutherrie (dat is positief bedoeld!) van New Brigade en You’re Nothing en de georkestreerde zwaarmoedigheid van de meer recente Plowing Into The Fields Of Love en Beyondless. Die tussenliggende periode, zo rond 2014, kende een onmisbare kentering. Met name frontman en blikvanger Elias Bender Rønnenfelt transformeerde van een verlegen punkrockertje tot een soort mystieke frontman pur sang, iets wat tegenwoordig zowel voor als tegen hem kan werken. Zo’n onberekenbare factor maakt de uitkomst van vanavond dus extra spannend.

De band neemt de gelegenheid te baat om in het voorprogramma een eveneens Deens gezelschap te introduceren. Josiah Konder, een vijfkoppig ensemble, kent qua uiterlijk en opstelling veel gelijkenissen met Iceage, of een andere Deense collegaband als Pardans, die afgelopen Eurosonic nog hoge ogen gooiden bij onze recensenten Klaas en John. Die gelijkenissen zitten hem niet alleen in de beatgeneratielook, maar ook in de extra instrumentatie; het podium is verrijkt met een stel djembés en een accordeon, instrumenten die blijkbaar maar al te goed bijdragen aan het onheilspellende schouwspel. De frontman oreert zijn teksten op poëtische wijze, als een bezorgde wijsgeer die het einde der tijden voorspelt. Natuurlijk met de nodige ‘church bells’ en het onvermijdelijke ‘o, brother’. De sfeer lijkt per nummer alsmaar lichter te worden, met name afsluiter The Surface heeft een beetje een gospelgevoel, maar de frontman blijft hel en verdoemis zingen. Het blijft interessant en doet bij tijd en wijle aan een act als Rome of Death In June denken. En die Deense trend om onorthodoxe instrumenten aan de punkmix toe te voegen, laten we die er ook nog maar even in houden. Ik bedoel, wie had ooit verwacht dat castagnetten nog cool zouden worden?

Extra instrumentatie introduceerde Iceage al op hun vorige album, maar pas sinds Beyondless nemen ze die ook mee op het podium. Met twee nieuwelingen die de toetsen, strijkinstrumenten en koperblazers bedienen. Nummers als Hurrah en Pain Killer blijken niet alleen prima albumopeners, maar ook een garantie voor een swingende start van de set. Voor zowel het publiek als de band zelf. Rønnenfelt lijkt er best wel zin in te hebben vanavond. Hij maakt contact met het publiek en ontpopt zich als een waar entertainer. Maar niet gevreesd, de zwoele, stoïjcijnse blikken blijven niet achterwege. Het werkt alleen stukken beter als Rønnenfelt, net als nu, elk woord met volle overtuiging zingt.

De set staat grotendeels in het teken van Beyondless. Met uitzondering van Showtime komt de hele plaat ook langs. Vooral Thieves Like Us en The Day The Music Dies zijn extreem energiek uitgevoerd, haast van een ceremonieel niveau. In het meeslepende Take It All komt Rønnenfelts kenmerkende gekreun het best tot zijn recht, zeker wanneer hij zich met een Nick Cave-achtige gestiek over het publiek buigt en hen verwijt allemaal criminelen zijn. De rest van de band blijft grotendeels op de achtergrond, focust zich liever op hun instrument, maar speelt ontzettend strak. De euforische blazersklanken en de krijsende violen gaan heerlijk samen met het rauwe gitaarspel van Johan Wieth, die oogt alsof hij de boel muzikaal bij elkaar houdt.

Om de gevaarlijke kant van Iceage aan te wakkeren, moet er toch echt wat ouder materiaal worden ingezet. Van de vorige plaat komt alleen The Lord’s Favorite langs, die inmiddels tot meezinger is verheven. Het zorgt voor de eerste publieksverschuivingen. Nummers als White Rune en Ecstacy zijn chaotisch als vanouds, maar door de extra instrumentatie zou je ze niet per se als liedjes uit de oude doos beschouwen. In hun nieuwe jasje komen ze ook goed uit de verf. Voor de fans een mooi herkenningspunt en uiteraard een goede reden om die moshpit toch echt even tot leven te laten komen.

De set eindigt met een sublieme uitvoering van Catch It, misschien wel de beste track van de plaat. Tegen alle verwachtingen in komt de band ook nog eens terug voor een toegift. Ja, een fucking toegift van Iceage! Vanavond geen muzikale etterbakken, maar gewoon een ambitieus collectief met een ijzersterk repertoire.

Fotografie: Govert Kreuk

Gezien: 11 september, Rotown, Rotterdam

 

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen
concert

Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen

Le Guess Who?, het immer uitdijende festival met het alsmaar duizelingwekkender wordende blokkenschema. Een cultdingetje is het al lang niet ...
Regeerperiode Slayer ten einde
concert
Slayer

Regeerperiode Slayer ten einde

Met de woorden ‘The end is near’ kondigde Slayer op 22 januari zijn naderende afscheid aan. Na 37 jaar, 12 ...
Anders (Different)
album
De Jeugd Van Tegenwoordig

Anders (Different)

Een creatief hoogtij-jaar voor De Jeugd van Tegenwoordig. Na Luek uit februari is er gewoon alweer een album. Anders (Different) ...

Recensie: Iceage laat zich in Rotown van een goede kant zien (concert) | OOR