concert

IDLES omarmt de chaos in De Helling

Joe Talbot, frontman van IDLES, is vanavond tijdens het optreden van zijn band in De Helling nogal spraakzaam. Ieder nummer wordt voorafgegaan door een praatje, het een nog langer dan het ander. Dit doet hij niet omdat hij daar zin heeft – integendeel, naar eigen zeggen heeft hij een hekel aan praten. Nee, Talbot heeft een nobeler doel. Volgens hem moet het gemiddelde aantal decibellen dat de band vanavond voortbrengt binnen de perken blijven. Dus kan de band harder spelen als hij zachtjes praat tussen de nummers door, omdat het lage aantal decibellen dan het gemiddelde weer omlaag trekt, of iets dergelijks. Uw verslaggever heeft de wetenschap hier achter niet gefactchecked, maar weet wel dat de running joke van Talbot die probeert te fluisteren terwijl er continu allemaal dingen naar zijn hoofd geroepen worden continu grappiger wordt én emblematisch is voor een show die eigenlijk vanaf minuut één al volslagen ontspoord is.

Opener Colossus zet wat dat betreft de toon. Na de daverende opbouw van het eerste gedeelte, laat Talbot ons nog even weten dat we elkaar wel dienen te respecteren vanavond, waarna de band de climax inzet en de ‘YA YA YAAAAHS’ je om de oren vliegen en het hek eigenlijk al van de dam is. De moshpit die ontstaat verliest gedurende de anderhalf uur die volgt geen moment aan kracht en de energie die daar vanaf komt heeft duidelijk een positieve werking op de band. Waar Talbot in het begin misschien niet in een beste bui lijkt te zijn – het verzoek om aardig te zijn tegen elkaar komt er uit als bij een teleurgestelde schoolmeester en een nummer later heeft hij zijn middelvinger al opgestoken naar assholes die met drank gooien – is dat gelukkig allerminst het geval.

Al snel verschijnt er een grijns op zijn gezicht die slechts vervaagt wanneer hij in de microfoon schreeuwt. Zo krijgt hij tijdens het praatje waarin hij Nederland tot beste concertland ter wereld verklaart – en ons verzekert dat hij dat niet overal zegt – plotseling een flesje Chocomel aangereikt, dat meteen een liefdesverklaring aan zijn broek krijgt. Het hele optreden vanavond balanceert tussen zulke ongein en de goudeerlijke boodschappen die de nummers uitdragen. Recent succesalbum Joy As An Act Of Resistance is ondanks de uitbundige muzikale omlijsting en Talbot’s vaak hysterische teksten namelijk best een serieuze plaat, waarop de band een waslijst aan maatschappelijke thema’s aansnijdt. Thema’s die vanavond nog steeds over komen. Zo is pro-immigratie anthem Danny Nedelko in een extra onstuimige liveversie niet minder hartverwarmend dan op plaat.

Als gitarist Lee Kiernan halverwege de show middenin een nummer besluit zijn gitaar aan een barmeisje helemaal achterin de zaal te overhandigen krijgt de ongein toch de overhand. Talbot’s praatjes beginnen dan nog langer te duren en hij zoekt nog vaker de confrontatie op met het publiek. Zo krijgt een fan die het geinig vindt om te roepen dat het ‘tequila Wednesday’ is wanneer de frontman net vertelt dat hij en de rest van de band deze hele tour nuchter zijn eerst al een welgemeende middelvinger naar zijn hoofd, even later daagt hij hem uit om voordat de band klaar is met Television naar de bar te gaan en terug te komen met een shot tequila, als het hem lukt krijgt hij een t-shirt. Wanneer deze fan halverwege het nummer alweer aan het podium hangt met een shotglas in zijn hand, krijgt hij het luidste applaus van de avond.

Hierna wordt de sfeer alleen maar losser. Tijdens Exeter besluit nu leadgitarist Mark Bowen zijn gitaar aan iemand in het publiek af te staan, waarna hij een kind van een van de band- of crewleden uit de coulissen trekt en samen met hem de drums te lijf gaat. Ondertussen ontaardt het nummer in een cover van Bon Jovi’s Living On A Prayer en kost het Talbot de grootste moeite om de climax in te zetten. Als dat uiteindelijk toch lukt, is de ontlading natuurlijk des te groter. Op dit punt van de show heeft IDLES de chaos al lang omarmt en wakkeren de heren die dus met plezier alleen maar verder aan. Waar de band in het eerste uur nog snaarstrak speelde, wordt het geheel nu een stuk rommeliger, maar de vermakelijkheidsfactor komt het alleen maar te goede.

Talbot probeert voor afsluiter Rottweiler nog een laatste geinige anekdote te vertellen, maar wordt opnieuw continu onderbroken door gegil uit het publiek. Met enige pijn en moeite krijgt hij de anekdote er toch uit, waarna het nummer van start gaat. De frontman raast door zijn twee coupletten heen en sleurt wanneer de instrumentale climax begint los te barsten twee fans met wie hij het eerder in de show al liefdevol aan de stok kreeg het podium op. Dit tweetal krijgt de opdracht om gewoon zo vaak mogelijk ‘tequila Wednesday’s!’ in de microfoon te schreeuwen. Dit doen ze met verve, terwijl de rest van de band de climax van het nummer nog kakofonischer laat klinken dan op plaat. Terwijl dit schouwspel zich voltrekt is Talbot al lang en breed van het podium verdwenen, waarschijnlijk zit hij met een grote grijns op zijn gezicht na te genieten in de kleedkamer. Hoe punk wil je het hebben.

Fotografie: Jack Parker

Gezien: 10 april 2019, De Helling, Utrecht

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Muse zit vast in z’n eigen spelletje, blijkt in Ziggo Dome
concert

Muse zit vast in z’n eigen spelletje, blijkt in Ziggo Dome

De reguliere ‘stadionshow’ van Muse in het Nijmeegse Goffertpark is nog geen drie maanden geleden, maar voor Nederland heeft de ...
Daniel Johnston (1961-2019): als een bang kind in het donker
nieuws

Daniel Johnston (1961-2019): als een bang kind in het donker

Daniel Johnston, held van vele beautiful freaks in de popmuziek, is overleden aan een hartaanval. Dat nieuws bracht de lokale krant ...
Ayreon in 013: kasteelheer Lucassen verbindt werelden
concert

Ayreon in 013: kasteelheer Lucassen verbindt werelden

Zijn glimlach aan het eind van de avond had niet breder kunnen zijn. Het was er een van grote tevredenheid ...

Recensie: IDLES omarmt de chaos in De Helling (concert) | OOR