concert
punk

Iedere dag is weekend bij NoFX

Twee jaar geleden stond NoFX voor het laatst in de Melkweg. In de tussentijd is er niets veranderd. Ook vanavond is de Max strak uitverkocht, ook vanavond lopen Fat Mike en consorten quasi ongeïnteresseerd het podium op en ook vanavond eindigt de show in complete chaos. Wat er dan wel anders is dan de vorige keer? Het viertal speelt Punk In Drublic, het vijfde studioalbum uit 1994, integraal. Met de nodige onderbrekingen natuurlijk. Ook na 29 (!) jaar zit de klad er nog niet in.

Op de tonen van een nummer uit de musical Avenue Q komen de vier het podium op geslenterd. Met een vermoeide blik in zijn ogen hangt Fat Mike – die slanker lijkt dan ooit – zijn basgitaar om, houdt een praatje met het publiek, maakt wat fans belachelijk en zet dan 60% in, we zijn los. Het tempo zit er redelijk in aan het begin van de show. Fanfavorieten als Murder The Government en I’m Telling Tim komen voorbij, een fan die iets te lang op het podium blijft rondhangen wordt er letterlijk aan z’n haren van afgesleurd en de band maakt vrienden met Insulted By Germans (Again).

NoFX speelde de afgelopen jaren frequent in Nederland en zomaar weer een greatest hits-show spelen zou wat gewoontjes aanvoelen. Tot groot genoegen van het grootste deel van de Melkweg kondigt Fat Mike aan dat Punk In Drublic integraal gespeeld gaat worden. Het vijfde album van de band is het meest succesvolle werkje dat de heren ooit maakte en dus de juiste plaat om in z’n geheel te spelen. Vanaf albumopener Linoleum vallen de stagedivers helemaal massaal van het podium. Wie te lang blijft hangen wordt met stevige hand van het podium geduwd, een roodharige jongen – gingers zijn een van de favoriete onderwerpen van Fat Mike – mag niet meer op het podium komen van de band en wordt er pardoes door zijn medefans op geduwd. Zo’n avond is het.

Gebeurt er verder nog iets speciaals? Ach, eigenlijk niet. Fat Mike zingt op momenten behoorlijk vals en ook gitaristen El Hefe en Eric Melvin – die ondanks dat hij de band met Fat Mike oprichtte altijd een beetje het lulletje van de band is gebleven – spelen niet altijd even strak. Vooral nadat Fat Mike een paar trekken van een joint neemt daalt het optreden naar een bedenkelijk niveau. Maar dat maakt niet uit, dan hebben we al Don’t Call Me White gehad en Lori Meyers, waarin zanger Will Francis van Aiden – die zondag in de Melkweg stond – de vrouwelijke vocalen voor zijn rekening neemt. Dat hij geen vrouw is maakt niet volgens Mike. ‘He’s queer.’

Als de complete plaat gespeeld is, volgt het toetje. Dat bestaat onder meer uit een nieuw nummer waarvan Fat Mike zelf gelukkig al zegt: ‘op plaat klinkt het beter dan dat het nu klinkt’. Bij BOB wordt de hele Melkweg weer wakker, staat het podium voller dan ooit, is Fat Mike te stoned om boos te worden op een bezoeker die zijn glas drinken uit zijn microfoonstandaard pakt en kondigt hij na het laatste nummer doodleuk aan: ‘thank you, we will be back in five minutes’. NoFX is een unieke band, met een unieke frontman die zelfs een maandagavond als weekend kan laten voelen. Tot over twee jaar!

Fotografie: Remco Brinkhuis

Gezien: 4 juni 2012, Melkweg, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Such Pretty Forks In The Road
album
Alanis Morissette

Such Pretty Forks In The Road

Als je in de tweede helft van de jaren negentig een clipzender aanzette, was de kans dat er binnen een ...
'Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig'
ontmoetingen

‘Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig’

En ook al kennen Ferry (De Kift) en Marien (Moss, Opera Alaska) elkaar niet, in het Hollandse zonnetje komen de ...
A New Day Now
album
Joe Bonamassa

A New Day Now

Joe Bonamassa debuteerde in 2000 veelbelovend met A New Day Yesterday. De toen 22-jarige New Yorker speelde uitstekend gitaar en ...

Recensie: Iedere dag is weekend bij NoFX (concert) | OOR