Soms is de timing gewoon slecht. In 2020 won Celeste de Sound Of… award van BBC Music, omdat ze werd gezien als de grote muzikale belofte van dat beginnende jaar. Maar toen ging de wereld op slot door het coronavirus en verloor de Britse zangeres haar momentum. Debuutplaat Not Your Muse verscheen in 2021 en was nog mooier dan men bij de BBC had verwacht, maar bij het grote publiek blijft de houdbaarheidsdatum van nieuwe soul toch beperkt. Celeste brak daarom niet door zoals was voorzien en is verworden tot een artiest waarvan er wel meer rondlopen op North Sea Jazz: vergeten door de massa, maar opnieuw ontvangen als een ster in Ahoy.
En in de op een na grootste zaal van North Sea lijkt Celeste ook écht een ster. De Maas is tot de nok toe gevuld, op het podium staat de Britse zangeres fier vooraan en op de schermen is haar gezicht continu in beeld.
Not Your Muse werd geproduceerd door Jamie Hartman, die ook bij platen van The Backstreet Boys, James Bay en Anastacia achter de knoppen zat, en het enige kritiekpunt op de plaat is dan ook dat deze meer poppy klinkt dan Celeste moet willen. Misschien zit die kanttekening de zangeres dwars, want ze lijkt vanavond echt korte metten te willen maken met het idee dat ze een gepolijste popartiest is. Een uur lang staat Celeste aan met een hoofdletter A. Ze schreeuwt, ze huilt, ze brult, ze stapt op een grote speaker vooraan het podium en stampt met haar voeten. In Celeste hoort North Sea Jazz de rauwe soul van vroeger, toen zangers en zangeressen nog deden wat het lichaam ze op dat moment opdroeg.
Denk aan minutenlang dezelfde teksten kermen, omdat de song de artiest echt laat teruggaan naar de tijd waarin het leven een motherfucking kwelling was, en werd gedomineerd door misbruik, honger of ander trauma. Maar ook: de band commanderen alsof het uit hondjes bestaat. ‘Yeah, play thát riff for a while!’, keelt Celeste in de richting van haar gitarist aan het begin van een nieuwe song over freedom. In een kort moment van interactie met het publiek vertelt de zangeres dat het een ‘dream come true’ voor haar is om hier op North Sea Jazz op te treden. Al haar favoriete shows waren hier; ze had eergisteren nog naar James Brown in 1981 gekeken op YouTube. De invloed van dergelijke soullegendes druipt dan ook van Celeste’s optreden af.
Voor liefhebbers van rauwe, old-school soul is Celeste na vanavond een nieuwe held. Toch is het jammer dat ze vanavond zo weinig momenten neemt waarin ze wat terugschakelt en de veelzijdigheid van haar stem laat horen. Die stem is namelijk fenomenaal en heeft niet alleen raakvlakken met Aretha Franklin en Billie Holiday, maar ook met Amy Winehouse en Adele. Maar dat laatste hoor je vanavond alleen terug tijdens bijvoorbeeld Love Is Back, een meer ingetogen song die niet gebruld hoeft te worden. Hopelijk boekt North Sea dit enorme talent volgend jaar nogmaals, en dan in een iets langer tijdslot zodat Celeste zichzelf de ruimte gunt om te ademen.
Gezien: North Sea Jazz 2025, zaterdag (22.00 uur) in de Maas.
Fotografie: Dimitri Hakke
