‘This is the last show of our tour so… Yeah.’ Het is het eerste wat Clari Freeman-Taylor, zangeres, gitarist en boegbeeld van mary in the junkyard te vertellen heeft als ze zich tot het publiek richt. Met de kennis die we anderhalf uur later hebben, zijn het veelzeggende woorden. Wat daarna volgt, is een tafereel dat – plat gezegd – een wanvertoning is, maar tegelijkertijd barst van de potentie. De Londense band is in een uitverkocht Bitterzoet een lopende paradox. Een uitzonderlijke situatie.
Uw verslaggever van dienst opereert, als een van de ogen en oren van dit blad, vrij rechttoe rechtaan. Hij benoemt wat hij ziet. In de honderden bijgewoonde shows kwamen er heel wat excessen voorbij, zoals dronken of doorgesnoven frontmannen die met wisselend succes een show tot een eind brengen, of ongeïnteresseerde figuren die het overduidelijk geen reet interesseert dat hun bezoekers geld hebben uitgegeven om hen te zien. Die fakkel je dan af, zoals het hoort.
Wat er vanavond echter gebeurt in de kleinschalige concertzaal op loopafstand van Amsterdam Centraal, is zelfs voor deze verslaggevende veteraan een unicum. Na het volledig nietszeggende en haast onverstaanbare voorprogramma Everett Dolphin – wiens grootste wapenfeit na een halfuur een ‘free palestine’-opmerking is – staan tien minuten later opeens de drie Londenaren van mary in the junkyard op het podium. Hun aankondiging? Zie boven.
Het begin van de set is, ondanks die kille eerste woorden, veelbelovend. Het meeslepende riffje halverwege Seek & Destroy is fantastisch gespeeld, vlak nadat Freeman-Taylor een voor deze avond veelzeggende tekst (fluister)zingt: I’m already halfway home (…) I’m holding my body / Like it is a baby.’ Een liedje over overweldiging en sociale angst, dat nu vermoedelijk óók gaat over wat de band de afgelopen maanden heeft moeten doorstaan, tijdens hun eerste grote tour kriskras door Europa.

Wanneer Bitterzoet daarna zo stil is dat je alleen nog maar de airco hoort en een perfect uitgevoerde gitaarintro klinkt, staan alle seinen op groen voor een steengoede show van een veelbelovende band die aan alle verwachtingen voldoet. Maar dan. Zangeres Freeman-Taylor start Ghost in, toch één van de tracks die ervoor gezorgd heeft dat het hier vol staat, en zegt na een paar seconden dat het soms ‘gewoon niet fijn klinkt’. Dat kan de beste overkomen, want zelfs de groten der aarde moeten zichzelf weleens herpakken. Ook zij besluiten soms toch maar even een ander liedje in te starten, zoals mary in the junkyard dat vanavond ook besluit. Niks mis mee.
Ware het niet dat de band, onhandig gebarend naar elkaar, zonder iets te zeggen dan opeens van het podium verdwijnt, en een kleine tien minuten later, wederom zonder iets te zeggen, weer terugkeert. Een ’toiletbezoek’, luidt het verhaal. En hoewel we geen hoor en wederhoor hebben kunnen toepassen, leek het meer op een portie oververmoeidheid die Freeman-Taylor ter plekke overviel. Het heeft er alle schijn van dat de tourmanager van dienst backstage het drietal heeft moeten overtuigen toch nog iets van de show te maken: speel maar wat wél lukt.

Wat dat dan is? Nou, het geweldige vioolspel van bandlid Saya Barbaglia in prijsnummer New Muscles, bijvoorbeeld. Haar spel is sowieso de stabiele factor van de avond, want waar Freeman-Taylor om de haverklap onvoldoende energie overheeft om de boel te dragen, komt Barbaglia altijd opdagen. Echter, naarmate het vroegtijdige einde nadert, wordt de band steeds slordiger en ongeïnteresseerder. En zo gaat de show als een nachtkaars uit. De drie spelen met de grootste moeite nog iets meer dan de helft van hun gebruikelijke setlist en verdwijnen vervolgens onder groot applaus van het podium.
Terwijl de Bitterzoet wacht op een toegift, start de DJ van dienst de muziek en duikt Freeman-Taylor vermoedelijk rechtstreeks het bed in. Klaar met deze tour, klaar met al deze aandacht. Doodmoe – en hopelijk ook een beetje voldaan. Het begin van deze show geeft haar daar alle reden toe. Hopelijk droomt ze dáárover.
Gezien: 9 oktober 2026 in Bitterzoet, Amsterdam
Fotografie: Willem Schalekamp