concert

Interpols Turn On The Bright Lights blijft fenomenaal

Het is van alle tijden ja, maar toch… Het lijkt wel of de laatste jaren steeds vaker hele albums integraal worden nagespeeld. Met wisselend succes overigens. Zo zakte Echo & The Bunnymen een paar jaar geleden in Paradiso met hun eerste twee albums nogal genadeloos door het ijs, maar tilde U2 het fenomeen recentelijk via The Joshua Tree juist weer naar een hoger plan. En dan zijn er ook nog artiesten die a la Peter Hook (Joy Division/New Order) niets anders meer doen. Tja, als er vraag is dan volgt het aanbod vanzelf, luidt een economische wetmatigheid. Dat blijkt vanavond in Tilburg nog maar eens als een volgelopen 013 in spanning afwacht of Turn On The Bright Lights, die majestueuze debuutplaat van Interpol de tand des tijds enigszins heeft doorstaan.

Turn On The Bright Lights kwam vijftien jaar geleden binnen als een mokerslag. Het desolate doemgeluid en die donkere, afstandelijke stem van Paul Banks, het sloot allemaal perfect aan bij de heersende zeitgeist waarin de aanslagen op de Twin Towers nog hevig nagalmden. Het uit New York afkomstige Interpol maakte er een even sombere als sublieme soundtrack bij. Muziek die, helaas, ook nu nog goed aansluit bij de toestand in de wereld ja. En dus snijden de eerste weemoedige gitaartonen van Untitled bij aanvang meteen door je ziel en vergeef je het strak in het pak gestoken viertal die vrij plichtmatige uitstraling. Dat het geluid zeker in de beginfase te wensen over laat is wel een tegenvaller. De gitaartapijtjes klinken hier en daar wat dun en versleten, waardoor een ingecalculeerd hoogtepunt als Obstacle 1 moeizaam van de grond komt en de zaal niet helemaal weet mee te slepen. Ook Banks klinkt niet meteen zo strak en scherp als het pak dat hij draagt. Met afgeknepen stem werkt hij zich manmoedig door de openingsfase, alles en iedereen om hem heen negerend en zonder acht te slaan op de valse noten die zeker dan nog net iets te vaak uit z’n keel springen.

Banks en Interpol herpakken zich met het unheimisch kabbelende NYC en het vurig gespeelde huppelliedje Say Hello To The Angels. Vanaf dan gaat het niveau omhoog en lijkt er meer leven in de band te komen. Hands Away groeit al tokkelend uit tot een onverwachts piekmomentje, terwijl even verderop de weerbarstige postpunker Roland en de stemmige albumafsluiter Leif Erikson het meeste kippenvel op de armen zetten. Stella Was A Diver And She Was Always Down blijft een geweldige song en een geheide knaller natuurlijk, maar behoort opvallend genoeg dan weer niet tot het beste wat vanavond van TOTB voorbij komt.

Na het reguliere album worden de inmiddels behoorlijk zwetende veertigers in de zaal nog getrakteerd op een liedje dat volgens Banks op de plaat had kunnen staan, maar achteraf gezien toch ook niet helemaal onterecht op een EP terecht is gekomen. Specialist is een aardige song inclusief alle ingrediënten die Interpol op hun debuut verwerkte, maar mist net de finesse en de grootsheid van het A-materiaal. Die kwaliteiten hebben de ‘hits’ en publieksfavorieten in de toegift wel. Of het komt omdat er naar recenter materiaal is overgeschakeld of omdat de band inmiddels op stoom is geraakt blijft onduidelijk, maar opeens lijkt alles te kloppen. Banks zingt met meer zeggingskracht, de band musiceert strakker en dankzij het toegenomen volume denderen liedjes als Slow Hands en de fenomenale afsluiter Evil net een tikkie overtuigender door de 013. Was de hele anderhalf uur durende show maar in die modus afgewerkt, denk je als de bright lights tenslotte aan floepen. Dat had Interpols fenomenale debuutalbum wel verdiend ja.

Fotografie: Dimitri Hakke

Gezien: 29 augustus 2017, 013, Tilburg

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

nieuws
Hüsker Dü

Hüsker Dü-drummer Grant Hart overleden

Triest nieuws. Hüsker Dü, een van de grondleggers van de hardcorepunk, is zijn drummer en co-songwriter Grant Hart verloren. Hart ...
album
Prophets Of Rage

Prophets Of Rage

De verrassing van Pinkpop dit jaar? Dat een stelletje veteranen zonder een album uit unaniem werd gebombardeerd tot hoogtepunt van ...
album
Foo Fighters

Concrete And Gold

Greg Kurstin produceerde! Paul McCartney speelt mee als drummer! Shawn Stockman van Boyz II Men doet zangkoortjes! Nog veel meer ...