concert
Metal

Een intiem avondje headbangen met Metallica

Waar twee avonden Ziggo Dome voor de meeste bands een gigantische onderneming is, vallen de shows voor Metallica haast in de categorie ‘intiem’. Voor de laatste keer dat de metalgrootheden in ons land in een soortgelijke zaal waren te zien, moeten we namelijk acht jaar terug in de tijd. Vanavond speelt de band dus zijn eerste niet-festivalshow in Nederland sinds 2009, dit ter ere van de vorig jaar verschenen, uitstekende dubbelaar Hardwired… To Self-Destruct.

Het eerste wat opvalt wanneer we de zaal binnenlopen is het gigantische, ruitvormige podium in het midden van de zaal. De band speelt vanavond in the round, waardoor je ongeacht waar je staat altijd wel in de buurt van minstens een van de bandleden bent. Als de eerste tonen van Ennio Morricone’s The Ecstasy Of Gold door de speakers schallen, zorgt het centrale podium er vooral voor dat de hele zaal nekpijn krijgt van het omhoog kijken naar de schermen die er recht boven hangen. Zodra de heren Hetfield, Hammett, Trujillo en Ulrich opkomen, bewijst het echter direct zijn meerwaarde: zó in your face zijn de shows van Metallica al een tijd niet meer geweest.

Bij opener Hardwired slaat de vonk dan ook direct over, ondanks dat James Hetfields vocalen op dat punt nog enigszins in de mix verdrinken. Niet lang daarna volgt de eerste verrassing van de avond: Seek & Destroy, normaliter altijd ergens tegen het einde van de set geplaatst, komt gewoon als derde nummer voorbij. Alsof het niets is. Meteen gaan duizenden duivelshoorntjes de lucht in en wordt er woest geheadbangd, iets wat het publiek de komende twee uur en een kwartier moeiteloos volhoudt. Als dan ook nog eens Through The Never voorbijkomt – vanavond pas voor de tweede keer in vier jaar gespeeld – én de geluidsmix wat beter staat afgesteld, kan de band helemaal niets meer fout doen.

Tijdens Now That We’re Dead volgt het bewijs dat er zelfs bij een geoliede stadionband als Metallica wel eens een menselijke fout voorkomt. Hetfield verliest zich in een solo en valt pardoes in een van de vele trapgaten die zich op het podium bevinden. Opstaan en weer vrolijk doorspelen is natuurlijk het devies (na het nummer zegt hij met een glimlach tegen het publiek dat het enige wat pijn doet zijn ego is), maar toch lijkt hij eventjes van zijn apropos te zijn. Zijn uitstapje naar het trapgat is waarschijnlijk ook het enige ongeplande moment van de hele show, want verder is alles tot in de puntjes uitgekiend.

We zouden dus best kunnen gaan zeuren over dat de spontaniteit er niet bepaald vanaf spat vanavond, maar aangezien het speelplezier dat wél doet, maakt het eigenlijk helemaal niets uit. Er zijn namelijk maar weinig bands die al zo lang meegaan als Metallica en toch moeiteloos een voor hun doen misschien intieme, maar nog altijd gigantische zaal als de Ziggo Dome weten te entertainen. Lars Ulrich zit natuurlijk in het midden, maar grijpt iedere gelegenheid om van zijn krukje af te springen met beide handen aan. Hetfield, gitarist Kirk Hammett en bassist Robert Trujillo staan om de paar minuten op een andere hoek van het podium, alles om het publiek op te hitsen. Dat lukt dan ook uitstekend, maar af en toe verslapt de aandacht toch. Of Dream No More nou heel veel beter wordt van een variant op een drumsolo waarbij alle vier de leden aan het trommelen slaan is discutabel en het eindeloos voortjakkerende Halo On Fire vormt met het daaropvolgende gitaarduel tussen Hammett en Trujillo voor een inkakmoment van ruim een kwartier.

Diamond Head-cover Am I Evil?, die in 2013 voor het laatst de revue passeerde, maakt een hoop goed. Daarmee trapt de band het allesverwoestende slotstuk af. Moth Into Flame, met zwevende led-lampjes die als – u raadt het nooit – motjes op flitsende neonreclames afvliegen, bewijst zich als het beste van de nieuwe nummers, maar verbleekt bij het eentweetje waarmee de band de reguliere set besluit. One en, hoe kan het ook anders, Master Of Puppets brengen de extase in de zaal tot ongekende hoogten. Vooral die laatste, waarbij op de vloer voor het eerst een échte pit uitbreekt, blijft een meeschreeuwer van ongekend niveau. De toegift kent vervolgens weinig verrassingen, maar met Nothing Else Matters en Enter Sandman wel de twee ideale uitsmijters. Als de band na laatstgenoemde de tijd neemt om emmers vol plectrums het publiek in te gooien en ons nog een laatste keer toe te spreken, valt op hoe oprecht alles overkomt.

Tuurlijk, door met honderden plectrums te smijten gaat het bijzondere van zo’n ding vangen er een beetje af, maar ze doen het toch maar en iedereen die er eentje weet te bemachtigen, is als een kind zo blij. Hetfield bevestigt de liefde voor de fans nog maar eens door de vraag of we ons vermaakt hebben te beantwoorden met ‘so did Metallica, baby!’ Als Ulrich vervolgens meedeelt dat de band ‘just fucking getting started’ is, geloven we hem – met het oog op de voorbijgevlogen tweeënhalf uur – meteen. Van vergane glorie is bij Metallica, in ieder geval op het podium, nog lang geen sprake.

Fotografie: Luuk Denekamp

Gezien: 4 september 2017, Ziggo Dome, Amsterdam.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

nieuws

Word lid van Club OOR en kies je welkomstgeschenk!

Als je nu een abonnement neemt op OOR, word je niet alleen automatisch lid van Club OOR - waarmee je jaarlijks ...
concert
Kaleo

Kaleo kampt met geloofwaardigheids-probleem

‘Looked the devil in the eye. The devil’s gonna make me a free man’, begint Jökull Júlíusson, frontman van Kaleo ...
nieuws
Stone Temple Pilots

Stone Temple Pilots verwelkomen nieuwe zanger

De Stone Temple Pilots zijn weer actief. Gisterenavond presenteerde de band een nieuwe zanger. Zijn naam is Jeff Gutt, bekend van de ...