Met de Somewhere Back In Time World Tour legde Iron Maiden in 2008-2009 de nadruk op de muzikale gloriedagen die de band in de jaren tachtig beleefde. Met een droomset trok het Britse heavy metalinstituut de wereld rond en documenteerde de avonturen in succes-dvd Flight 666. The Final Frontier World Tour ontleent zijn naam aan het vorig jaar verschenen vijftiende album. De vrees voor een integrale vertolking van die plaat blijkt ongegrond. Het bijna uitverkochte Arnhemse Gelredome kan vanavond zelfs rekenen op meer oud dan nieuw materiaal. En een wervelende show bovendien.

Voordat de zes vijftigers aantreden krijgt Rise To Remain dertig minuten speeltijd toebedeeld. Waar in het verleden de dochter van bassist Steve Harris het voorprogramma mocht verzorgen, is het ditmaal beurt aan de band van Austin Dickinson, zoon van frontman Bruce Dickinson. De Londense groep maakt degelijke metalcore vol breakdowns. Maar ondanks de sterke zangpartijen en het jeugdige enthousiasme blijkt de muziek duidelijk te modern voor de gemiddelde Maiden-fan. Die zingt liever mee met UFO-hit Doctor Doctor die voorafgaat aan het optreden van de hoofdact.

Die show opent met een visueel spektakel, inclusief videobeelden, lichtflitsen en het intro van The Final Frontier, waarna twee nummers van dat album gespeeld worden. Frontman Dickinson hitst het publiek op, maar stuit aanvankelijk op wat weerstand. Het publiek lijkt verwend door de lange reeks klassiekers die de vorige tour tekende. Pas na een luid ‘Scream for me Holland’ en de inzet van 2 Minutes To Midnight krijgt hij respons. De zaal zingt het refrein luidkeels mee en schreeuwt nog harder bij een uitbundig ‘Scream for me Arnhem’. De futuristische podiumopbouw met zendmasten en schuifdeuren en wisselende backdrops met bandmascotte Eddie geven de show kleur. Het enthousiasme van Dickinson en de snarenacrobatiek van Janick Gers, Adrian Smith, Dave Murray en Steve Harris werken aanstekelijk.

Dan blijkt het zelfs geoorloofd om de volle tribunes vermanend toe te spreken. Dickinson vraagt zich hardop af waarom mensen in godsnaam zouden willen zitten bij een rockshow. Wat een onzin, vindt hij, en perst er een Nederlands zinnetje uit dat hij ooit in een Amsterdamse tram las: ‘Wilt u zitten, ik kan staan’. De show wordt vervolgd met The Talisman en Coming Home, twee nieuwe songs die het verrassend goed doen. Via Dance Of Death, The Trooper en The Wicker Man komt de band uit bij Blood Brothers. Maar voordat dat nummer ingezet wordt, maakt de zanger duidelijk dat het niet uitmaakt of je moslim, christen of Jedi bent, welke kleur je hebt, man of vrouw bent of zelfs Lady Gaga, iedereen is elkaars bloedbroeder.

Dat gevoel van saamhorigheid klinkt door in de hele set en blijkt ook uit de gemoedelijke sfeer die er in Arnhem heerst. Die wordt gesterkt door klassieke showelementen als een reusachtige Eddie tijdens The Evil That Men Do, en het integraal meegezongen nummer Fear Of The Dark. Nieuw zijn de enorme, groene doodskop en twee handen die achter het drumpodium tevoorschijn komen als Iron Maiden klinkt. Dat geldt ook voor de zittende duivel die gedurende het eerste nummer van de toegift (The Number Of The Beast) ingezet wordt. En als Iron Maiden dan tweede speeluur volmaakt met Hallowed Be Thy Name en Running Free kan het publiek niet anders dan dik tevreden naar huis gaan.

door Wouter Dielesen / fotografie: Bianca Berger

Gezien: 8 juni 2011, Gelredome, Arnhem

Setlist

1. Satellite 15… The Final Frontier
2. El Dorado
3. 2 Minutes to Midnight
4. The Talisman
5. Coming Home
6. Dance of Death
7. The Trooper
8. The Wicker Man
9. Blood Brothers
10. When the Wild Wind Blows
11. The Evil That Men Do
12. Fear of the Dark
13. Iron Maiden

Toegift:

14. The Number of the Beast
15. Hallowed Be Thy Name
16. Running Free