Jack White speelde een set als een stoomtrein op Best Kept Secret, waar het publiek hem maar af en toe in kon volgen. In kleine bezetting speelde White en band anderhalf uur onafgebroken garagerock vol vuur en urgentie. En ja, ook Het Anthem kwam uiteindelijk nog voorbij.

Je gunt hem eigenlijk een Casbah – de rockschuur met golfplaten dak waar rammelend indietalent zich dit weekend presenteert. Of vooruit, een knusse tent als de Two. In ieder geval een plek waar een devote schare fans zich bezweet aan z’n voeten kan werpen. Het publiek dat vandaag naar de headliner van de vrijdag komt kijken, lijkt vooral te staan wachten op de onvermijdelijke setafsluiter. Of op de bus naar Tilburg, dat kan natuurlijk ook.

Weinigen vanavond lijken op de hoogte van laatste album No Name uit 2024, dat qua geluid teruggrijpt op de rudimentaire garage bluesrock van The White Stripes. In zijn solocarrière had de akoestische gitaar aanvankelijk een prominente plek, maar White hervond definitief zijn distortionpedaal op het gierend uit de bocht vliegende experiment van Fear of the Dawn (2022), waar we gek genoeg niets van horen vanavond. De fles is voorlopig nog niet leeg: ook recente singles, waaronder het deze week verschenen Dollar Bill passen naadloos in het rauwe bandgeluid.

Hij heeft dan ook maar drie vrienden meegebracht op deze tour: bassist Dominic Davis en toetsenist Bobby Emmett uit thuisstad Detroit, Michigan en drummer Patrick Keeler van zijn band The Raconteurs. Ze staan dicht naast elkaar opgesteld rondom een grote porseleinen pop met blauw doodshoofd, dat ook te zien is op de hoes van het pas aangekondigde album Frozen Charlotte. Tot zo ver de aankleding: vanavond draait het vooral om de muziek, en daar krijgen we veel van te horen.

Gitaar na gitaar wordt aangerukt om zonder ook maar een adempauze de setlist er doorheen te knallen. Veel van No Name komt voorbij, aangevuld met oude nummers van Whites eerdere bands en een cover van Otis Rush & His Band. Het Anthem mag dan zijn schaduw werpen over de avond, dat is niet om te zeggen dat het podium te groot is voor de band: moeiteloos brengen ze hun muzikale vakmanschap over het voetlicht.

De boodschap van de band is geschreven in gitaarsolo’s. Het enige moment van publieksparticipatie blijft beperkt tot het meezingen van “Elon Musk is a nazi” tijdens het toepasselijke Stripes nummer The Union Forever. En dat is meer dan genoeg.

Het akelig groovende een-tweetje Rough on Rats (If You’re Asking Me) en Underground op de steelguitar vormt de opmaat voor het afsluitende blokje. Hit Steady As She Goes van de Raconteurs wordt even geteased, waarna het publiek eindelijk mag meedoen. En dan wordt, niet eens plichtmatig, de riff der riffs ingefzet. Een enkeling begint nog met “Alle Duitsers…” maar voegt zich al snel bij het verbroederende koor dat schouder aan schouder de band bijstaat. Daarmee valt alles toch nog aardig op zijn plek.

Jack White geldt als oud-lid van The White Stripes als een van de laatste echt grote rockartiesten, een staat van dienst die hem terecht zijn headliner status bezorgt. Sinds zijn doorbraak naar de mainstream ruim twintig jaar geleden heeft hij echter niet stil gezeten. Ergens is het jammer dat het grote publiek is blijven hangen bij het voetballied en zijn niet-aflatende productiviteit van de laatste jaren amper op prijs weet te stellen.

Net wanneer je het festivalpubliek definitief als ondankbaar wil afschrijven, vindt er tijdens afscheid van de band toch nog iets bijzonders plaats. Een handgemaakte campingstoel komt het podium op en Jack White neemt plaats alsof het een speciaal voor hem gemaakte troon betreft. En dit klopt ook, als we de makers later spreken bij de toiletten. De geknutselde stoel is een eerbetoon aan The Upholsterers, de band die White vormde voor The White Stripes met collega meubelmaker Brian Muldoon. Platenlabel Third Man Records verstopte later vinyl singletjes van het duo in meubels – in de campingstoel zat een soundcloud linkje. Zo krijgt Jack White op het eind toch nog de liefde en waardering die hij zo hard verdient.

Gezien: Best Kept Secret 2026, vrijdag (22.30)

Fotografie: David James Swanson & Anne-Marie van Rijn