concert

Jeff Lynne's ELO: Tussen klassiek(ers) en kitsch

De classic rock uit de jaren zestig en zeventig is hard op weg de nieuwe klassieke muziek te worden. Tribute bands domineren steeds meer de concertzalen. De oude helden zijn met pensioen of al overleden, maar hun muziek klinkt voort. Jeff Lynne’s ELO past perfect in die trend, want behalve de naamgever staat er geen enkel origineel bandlid op het podium. De uitvoering is echter beter dan ooit.

Met een beetje fantasie mag je Jeff Lynne zelfs de grondlegger van de classic rock noemen. Begin jaren zeventig begonnen Roy Wood en hij het Electric Light Orchestra, in een poging klassieke muziek en popmuziek dichter bij elkaar te brengen. Rockriffs werden afgewisseld met parafrases van klassieke melodieën. Al snel delfde Wood het onderspit en werd ELO vooral een succesvolle popband, waarin Jeff Lynne zich ontpopte als begenadigd songschrijver en multigetalenteerd producer. De knipogen naar de barok bleven, maar dan als gimmick. Tussen 1972 en 1983 was het Electric Light Orchestra een vaste waarde in de hitparade. In de jaren daarna verloor Lynne de rechten op de bandnaam, vandaar dat hij vanavond in de Ziggo Dome staat onder de naam Jeff Lynne’s ELO.

Voordat het zover is, is er eerst de Engelsman Billy Lockett, zoon van een groot ELO-fan, die met melodieuze pianopop, een sympathieke presentatie en een goedgeplaatste cover van Chris Isaaks Wicked Game de zaal vol vijftigers met hun kinderen voor zich weet te winnen.

Als even later Jeff Lynne’s ELO zelf opent met het pompeuze Standing In The Rain is het even slikken. De frontman is nog altijd het evenbeeld van Piet Veerman. Twee cello’s en een viool die het geluid van een heel orkest produceren. Misschien hadden de critici die in de jaren zeventig het Electric Light Orchestra steevast afdeden als edelkitsch, toch gelijk.

Maar als het twaalfkoppige gezelschap Evil Woman inzet, slaat de sfeer gelijk om. De ene na de andere perfecte uitgevoerde popklassieker komt voorbij. Puntig en subtiel gespeeld, nergens over de top. Meezingers als Livin’ Thing, Don’t Bring Me Down en de Traveling Wilburys-hit Handle With Care, maar ook rockers als Rockaria! en Turn To Stone. Ontroering is er in When I Was A Boy, Can’t Get It Out Of My Head en Telephone Line. Een perfecte avond, die halverwege heel even wegglijdt met 10538 Ouverture, maar daarna ijzersterk terugkomt en glorieus afsluit met Mr. Blue Sky, een van die platen uit de Top 2000 die zo kan doorschuiven naar de sector klassiek. En in de toegift wrijft Jeff Lynne die nieuwe orde er nog even fijntjes in: ‘Roll over Beethoven, tell Tchaikovsky the news!’

Fotografie: Marcel Poelstra

Gezien: 27 september 2018, Ziggo Dome, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Bloc Party is weer even de beste band van 2005 
concert
Bloc Party

Bloc Party is weer even de beste band van 2005 

Wie zegt wel te hadden verwacht dat Bloc Party de AFAS Live zou uitverkopen, is een leugenaar. Meer dan tien ...
Love Is Magic
album
John Grant

Love Is Magic

Hoe geestig de rake teksten van John Grant soms ook zijn, altijd sijpelt de pijn er dwars doorheen. Leed van ...
MassEducation
album
St. Vincent

MassEducation

Die omhoog gestoken kont op de hoes van Masseduction (2017) was dus niet van Annie Clark zelf, leerden we via ...

Recensie: Jeff Lynne's ELO: Tussen klassiek(ers) en kitsch (concert) | OOR