concert

Jimmy Eat World slokt Melkweg op

Zijn de leukste feestjes niet stiekem altijd die feestjes waar je van te voren niet zoveel van verwacht? Zo is het ook vanavond. Want, laten we eerlijk zijn, een concert van Jimmy Eat World is anno 2017 niet meteen een reden om met kriebels in de buik richting Melkweg te gaan. Komt ook omdat de laatste albums van de emoveteranen niet bepaald memorabel waren, hun concerten nog wel eens een tikkeltje saai willen zijn en – dit geldt voor het merendeel van de met dertigplussers gevulde zaal – we de heren uit Arizona al ontelbare keren hebben gezien. En toch wordt dit een memorabele avond, met een band die we in tijden niet zo goed hebben zien spelen en een setlist om je vingers bij af te likken. Jimmy Eat World zorgt schijnbaar moeiteloos voor een van de leukste concerten van het jaar.

De band opent met You With Me van het vorig jaar verschenen negende (!) studioalbum Integrity Blues. Wat direct opvalt: frontman Jim Adkins is geweldig bij stem, het geluid is vanaf de eerste seconde erg goed en de heren hebben er zin in. Als meteen daarna Bleed American wordt ingezet denken we nog: wow, nu al een hit? Verschieten ze hiermee niet te vroeg hun kruit? Het zorgt er wel voor dat de stemming er direct lekker in zit. Niet dat er nou zo uitbundig gedanst wordt of zo, nee daarvoor staan er echt teveel oude mannen en vrouwen in de zaal, maar we zingen hard mee, met zo af en toe een vuistje in de lucht. Salt, sweat, sugar on the asphalt!

Een klein blokje nieuwer werk dan. I Will Steal You Back van Damage (2013) en het nieuwe Get Right, prima. Maar hé, meteen daarna zet drummer Zach Lind het geweldige Lucky Denver Mint van Clarity (1999) in. Langzaam beseft de Melkweg ineens: wat heeft deze band een ongelooflijk arsenaal aan hits! Ballad Hear You Me wordt lekker vals meegezongen door de ongeveer duizend bezoekers, net als If You Don’t, Don’t en het geweldige Big Casino (beste Jimmy Eat World-nummer van na Bleed American). Publiek en band krijgen er steeds meer zin in. Adkins vertelt ons hoe blij hij is zo’n volle zaal te zien en de lach op z’n gezicht wordt steeds groter. Zeker als ie gitarist Tom Linton oudje Blister laat aankondigen. Niet zo raar overigens, want Linton zingt lead vocals op deze track die voor een feest der herkenning zorgt. ‘O shit, dit nummer hadden ze ook nog!’

Zo gaat het vaker vanavond. Bij For Me This Is Heaven bijvoorbeeld, ook al een nummer uit de vorige eeuw, en natuurlijk bij A Praise Chorus en The Authority Song. De reguliere setlist wordt afgesloten met de drie beste songs van Futures (2014): 23, Work en Pain. Tijd voor een korte reflectie: Jimmy Eat World heeft vanavond laten zien hoe je een oeuvre van negen albums perfect vertaalt naar een concert van anderhalf uur: je speelt simpelweg die nummers die je fans willen horen en om het voor jezelf leuk te houden een paar nieuwe tracks. Daar komt bij dat het spel van de band, live opererend als vijftal, van bijzonder hoog niveau is. Jimmy Eat World mag dan geen hippe band zijn (hoe lang draagt Adkins al hetzelfde overhemd?), muzikaal is dit optreden honderd keer beter dan alles dat we afgelopen weekend van al die jonge hip-en-happening-bands op Lowlands hebben gezien.

Als de heren even de kleedkamer opzoeken maakt de Melkweg zich op voor The Middle. Want ondanks dat we het aantal hits nauwelijks hebben kunnen tellen, mist die nog op de setlist. En inderdaad, daar is ie al. It just takes some time! Lekker hoor, zo vertrouwd een concert afsluiten. Maar wacht, Jimmy Eat World speelt gewoon nog een nummer: het nieuwe Sure And Certain. Beetje gek om daarmee af te sluiten, maar we vergeven het ze. Nee! Niet! Een derde toegift. Sweetness. Die hadden ze ook nog! Hoe kunnen we dat nummer nou weer vergeten? Nog een hit! We gaan zingend naar huis en beloven elkaar plechtig: volgende keer zijn we er weer bij en dan hebben we er ook van te voren heel veel zin in.

Fotografie: Marcel Poelstra

Gezien: 23 augustus 2017, Melkweg, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Such Pretty Forks In The Road
album
Alanis Morissette

Such Pretty Forks In The Road

Als je in de tweede helft van de jaren negentig een clipzender aanzette, was de kans dat er binnen een ...
'Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig'
ontmoetingen

‘Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig’

En ook al kennen Ferry (De Kift) en Marien (Moss, Opera Alaska) elkaar niet, in het Hollandse zonnetje komen de ...
A New Day Now
album
Joe Bonamassa

A New Day Now

Joe Bonamassa debuteerde in 2000 veelbelovend met A New Day Yesterday. De toen 22-jarige New Yorker speelde uitstekend gitaar en ...

Recensie: Jimmy Eat World slokt Melkweg op (concert) | OOR