Als onderdeel van hun langlopende Symphonic Junction-serie, waarin klassiek botst of samensmelt met andere audiotieve kunstvormen, ging het Haagse Residentieorkest vorig jaar een samenwerking aan met Joep Beving. De pianist uit Doetinchem is mateloos populair sinds de wereld tijdens coronatijd zijn muziek ontdekte. Men vond troost in zijn introspectieve composities; steevast nummers die inspelen op de droevige schoonheid van eenzaamheid. Relaxt om de Lowlands-zaterdag mee te beginnen, moeten veel festivalgangers hebben gedacht. Maar dan sta je daar ineens in de Bravo, te janken alsof je hond net dood is.
Lowlands is een divers festival, maar de houding ten opzichte van klassieke muziek mag best nog wat beter. In het programmaboekje valt te lezen dat de programmeurs het genre als moeilijk zien en het idee hebben dat de meeste mensen er geen bal van begrijpen. Onzin natuurlijk, want wie is er nu niet bekend met Beethovens Moonlight Sonata of het adagietto in de vijfde van Mahler? Ook bij Beving bewijst het Lowlandspubliek het te snappen. De Bravo staat vol en terwijl Bevings fluwelen pianospel wordt omringd door dreigend aanzwellende strijkers en engelenzang, vallen monden open en worden slapeloze festivalnachten zichtbaar in loskomende emoties.
Het optreden draait volledig om Bevings eerste album Solipsism, een plaat vol eenzame mijmeringen die hier verandert in een duet, waarin de muzikanten uit het orkest een denkbeeldige hand naar Joep uitsteken en hem uit dat gapende gat in zijn ziel proberen te trekken. Bij vlagen klinkt dat even dramatisch als het leest. Bijvoorbeeld wanneer zware percussie en blazers, ijzige vioollijnen en hoge vrouwenstemmen na zo’n vijfentwintig minuten meer en meer naar de voorgrond treden. De invloed van post-spaghettiwestern Ennio Morricone is hoorbaar. Nu gaat Joep niet alleen stuk om wat hij niet kan uitspreken, maar huilt hij om de held die een tragische dood sterft en om de bankiersvrouw die na jaren nalatig te zijn behandeld, eindelijk eens voor haar eigen geluk kiest.
Door met het Residentie Orkest op te trekken, trekt Beving geleidelijk aan een beetje weg van de veilige muziek die zijn bekendheid deed ontploffen. Dat hij dit vorig jaar ook bereikte door op Vision Of Contentment samen te werken met cellist Maarten Vos, benadrukt dat hij vrienden zoals het Residentie Orkest nodig heeft om uit zijn eigen hoofd te komen en nieuwe wateren te verkennen. Op zijn beurt voorziet Beving het Haagse instituut van nieuwe geluiden om mee te experimenteren en verder in te kleuren. Een samenwerking waar beiden beter uitkomen dus, alsmede een betoverende ervaring die op Lowlands geen gelijke kent.
Fotografie: Arend Jan Hermsen
Gezien: Lowlands 2025, 16 augustus (13.00 uur) in de Alpha.
