Jonathan Jeremiah lijkt op een troubadour. Een ietwat verwilderde verhalenverteller die met een gitaar op z’n rug door het land trekt. Stond hij alleen op het podium, dan zou je het geloven, maar zijn intieme ballades worden ondersteund door zijdezachte symfonieën – een polijsting die zijn ware aard onthult. Een moderne romanticus dan, want de Brit lijkt van dezelfde orde als Nick Cave. Een diepe stem met grote verhalen.
‘Iedereen, doe mee!’, roept de 42-jarige Londenaar na het fluiten van een melodie. Het resultaat, zichtbaar op de grote schermen naast het podium, is onbedoeld komisch. Een horde mensen met bolle wangen en getuite lippen, die qua volume onhoorbaar is. Mogen we spreken van een fluitconcert? De negatieve lading van het woord past niet, want de toeschouwers honoreren slechts een verzoek, juist omdat ze de singer-songwriter zo liefhebben.
Hij zet Restless Heart in. Het nummer is een mooie tentoonstelling van z’n stem, een zuivere bariton die, ook bij de hoge noten, geen kracht verliest. Serge Gainsbourg wordt vaak aangehaald als inspiratiebron. Niets ten nadele van de Fransman, maar Jeremiah is een betere zanger. Hij heeft z’n natuurlijke klank weten te verfijnen en beheersen, en is niet afhankelijk van de lage registers.
De bezetting blijft ondersteunend. Zangers kunnen soms verzuipen in groot geluid, maar daar is hier geen sprake van. Iedereen danst beheerst om hem heen, wat natuurlijk ook de verdienste is van de muzikanten. Op het podium torent de drummer er visueel bovenuit — een man met lang, engelachtig haar die overalls draagt, waardoor hij lijkt op de tuinman van Eden.
Jeremiah heeft vele banden met Nederland. Dit wordt voor, tijdens en na het optreden meerdere keren benoemd. Zo nam hij het album Gold Dust op met het Metropool Orkest en schreef hij met Lazin’ In The Sunshine een serenade aan het Vondelpark. Het type vleierij waar de Nederlander zich te individualistisch voor waant, maar wel zeker van moet blozen, gezien het gejuich.
Het optreden spant op de juiste momenten aan, om vervolgens weer los te laten wanneer je wil ademen. Zeer meeslepend en verraderlijk ingetogen, met songs die hypnotiseren en onder je huid kruipen.
Gezien: North Sea Jazz 2025, zaterdag (21.15 uur) in de Maas.
Fotografie: Dimitri Hakke
