concert

Kaleo kampt met geloofwaardigheids-probleem

‘Looked the devil in the eye. The devil’s gonna make me a free man’, begint Jökull Júlíusson, frontman van Kaleo deze avond in AFAS Live. De 28-jarige IJslander die eruitziet alsof ie uit een Calvin Klein billboard komt gewandeld, heeft het er maar zwaar mee. Al die zielenpijn, gebracht met een bloedserieus gezicht. Allemaal volgens het bluesboekje, dat dan weer wel.

Begrijp ons niet verkeerd: Júliússon heeft een mooie doorleefde donkere stem. Zo’n eentje waar je als liefhebber een moord voor zou doen, om over zijn uiterlijk nog maar te zwijgen. Toch kampt de jonge zanger met een geloofwaardigheidsprobleem: we geloven ‘m gewoon niet. Die mooie rasp om zijn stem lijkt extra aangezet en een groot deel van zijn teksten gaan over een stukgelopen relatie. Zonder haar heeft het leven geen zin meer, vindt hij: ‘Can’t go on without you’. Ja jongen, je bent nog geen dertig, je zal toch moeten.

Kaleo heeft ook genoeg om voor te leven. Onder andere Netflix lanceerde de carrière van de IJslanders. Tientallen films en series maken gebruik van een Kaleo-track en dan hebben we het nog niet eens over autoreclames gehad. Het leverde de band eerder dit jaar in De Volkskrant de dubieuze sticker ‘Netflixpop’ op: sterk genoeg om een scène kracht bij te zetten, niet sterk genoeg om de aandacht op te eisen.

Live, zonder het beeld van een bekvechtend stelletje, blijft er bijzonder weinig van deze zo succesvolle jonge gasten over zo in deze grote zaal. Echt vuur ontbreekt, en de rem staat er eigenlijk constant op. Als je als jonge band kiest voor blues, durf dan ook echt uit de bocht te vliegen. Vanavond gaat vrijwel alles keurig binnen de lijntjes. Wel kunnen we reuzegezellig meeklappen en -hupsen: toch leuk voor feesten en partijen. Eén van de beste nummers van de avond komt niet van debuutalbum A/B. Het is namelijk de cover van Nancy Sinatra’s Bang Bang (My Baby Shot Me Down), die nog redelijk verdienstelijk in een ronkende bluesrocker wordt omgetoverd.

Verder blijft het vanavond allemaal heel braaf. De band wil ten slotte wel een popband blijven, al slaan ze de mierzoete popballad All The Pretty Girls band vanavond over. De bluesvibe in het leeuwendeel van de nummers van Kaleo is allesbehalve vernieuwend en doordat er netjes binnen de lijntjes gekleurd wordt ook nog eens vrij braaf, maar wel extreem toegankelijk. Hierdoor weet de band veel jonge fans warm te krijgen voor dit soort muziek. Kaleo is voor hen een mooie instap in soul en blues. Laten we hopen dat deze fans door gaan klikken naar de echte klassiekers.

Fotografie: Arend Jan Hermsen

Gezien: 14 november 2017, AFAS Live, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

OOR ontsluit de pophistorie: elke dag een klassiek verhaal!
het poparchief

OOR ontsluit de pophistorie: elke dag een klassiek verhaal!

We gaan iets leuks doen. Nu heel het land toch zo'n beetje in lockdown zit, unlocken wij het OOR-archief. Of minder ...
Gigaton
album
Pearl Jam

Gigaton

Bijna zeven jaar hebben we erop moeten wachten: een nieuw Pearl Jam-album. OOR’s meest gestaalde Pearl Jam-watcher recenseert 'Gigaton', track ...
Hoe het internet er met de nieuwe Radiohead vandoor ging (2003)
het poparchief

Hoe het internet er met de nieuwe Radiohead vandoor ging (2003)

In 2003 - tijden van Napster, Bush en SARS - toog onze huidige hoofdredacteur Erik van den Berg naar Londen ...

Recensie: Kaleo kampt met geloofwaardigheids-probleem (concert) | OOR