Er is een aflevering van Louie, de sitcom van de inmiddels gecancelde comedian Louis C.K., waarin hij in de auto zit met zijn dochtertjes. Wanneer een van de kleuters piept dat ze zich verveelt, begint Louis te ranten alsof ze een volwassene is. ‘You live in a great vast world that you have seen non-percent of. So you don’t get to be bored!’, moppert hij. Veel tieners van nu, ze hebben de aandachtsspanne van een hoogbegaafde goudvis, daar zal iedere volwassene het over eens zijn. Ieder leeg moment lijkt gevuld te moeten worden met content en verveling is een vijand die zo snel mogelijk vernietigd moet worden.

Wat zeg je Ethan? Is dat Mission Impossible? Niet als het aan Katseye ligt. De grootste popgroep van nu is het resultaat van de samenwerking tussen twee muziekbedrijven. Katseye werd geboren uit Dream Academy: The Debut, een talentenjacht van Universal Music’s Geffen Records en Hybe, het K-Poplabel bekend van boyband BTS. De gedachte achter Katseye was briljant. Men neme zes jonge, getalenteerde vrouwen met verschillende culturele achtergronden en zet ze samen in een groep die met flink wat hulp van buitenaf de sound, werkwijzen en marketingideeën van zowel westerse popmuziek als K-Pop zal combineren.

En zo geschiedde. Katseye is kortom een plannetje en een product. Maar is dat ergens niet altijd zo met pop? En is muziek geboren uit een plan van aanpak automatisch slecht en makkelijk?

Je hoeft vanavond louter te tellen om te concluderen dat dat niet het geval is. Van de zes leden van het amper drie jaar oude Katseye staan er vanavond nog maar vier in de Amsterdamse popzaal. Officieus groepsleider Sophia en collega Manon zitten al maanden thuis met mentale gezondheidsklachten. En ook Megan, vanavond wel van de partij, deed al meermaals een stap achteruit wegens blessures en stress veroorzaakt door de hoge werkdruk en verwachtingen van anderen. Katseye laat zien wat de gasten van BTS al eerder via kwajongensstreken lieten doorschemeren: het is al loodzwaar om popster te zijn, maar de meedogenloze K-Pop-formule maakt het al helemaal een slopend bestaan.

Binnen die formule is het namelijk gebruikelijk om jezelf volledig in het zweet te werken en te streven naar perfectie. Stilstaan is daarnaast geen optie; iedere seconde moet worden gevuld met extra shotjes dopamine, opdat het jonge publiek zich geen moment zal vervelen. Binnen de K-pop bestaat er dan ook weinig lucht. Zoals Dragon Ball-slechterik Majin Buu naamloze aardbewoners in snoepjes veranderde om ze vervolgens te veroberen, zo verandert Katseye de meest willekeurige zaken in pure entertainment om te consumeren.

De eindeloze dopaminerush van een show in de uitverkochte Ziggo Dome eindigt met grote hit Gnarly, een hyperpopstamper van nog geen drie minuten die opent met een inmiddels iconische zin die stelt dat je alles wat bestaat, van je buurman tot gefrituurde kip, zou kunnen beschrijven met één woord: gnarly, ofwel: iets wat zowel goed als slecht kan worden gevonden. Zo reken je als popgroep van twijfelachtige komaf ook meteen af met je haters, want niets is natuurlijk zo gnarly als Katseye zelf.

Gnarly is Katseye op haar best. Een gepolijste dansvloerklapper die desalniettemin ongepolijst overkomt vanwege een rauwe, haast industriële beat en bizarre, manga–meets-viral cultuur-humor, seksualiteit verpakt in verwijzingen naar voedsel en allerhande covert boodschappen in de songtekst. Daniela, Lara, Megan, Yoonchae en de twee afwezigen hebben inmiddels genoeg van dit soort tracks om er een uur concert mee te vullen én er een zaal mee te doen exploderen. En dat doet deze moderne, wereldse upgrade van de Spice Girls met verve tijdens een show die geen moment verveelt. Al tijdens de uitdagende opener Hootie Frutti spuit het confetti uit de kanonnen en danst het viertal alsof hun leven ervan afhangt op de hevig ronkende reggaetonbassen.

Stilzitten mag niet. Zelfs wanneer de dames even geen intensieve choreografie dansen, zoals tijdens het verzusterende Mean Girls, moet er bewogen worden, nu in de vorm van gebarentaal. Het viertal leunt op elkaar om op adem te komen. Zo eindigt Pinky Up in een dansroutine afgekeken van Rosalía, waarbij Daniela, het grootste talent van de groep, virtuoos hakt, zaagt, twerkt en headbangt op een raveremix van deze monsterhit. Terwijl ze zichzelf in het zweet werkt en het tussen de intense bewegingen door alsnog voor elkaar krijgt om naar het publiek te grijnzen en knipogen, hebben haar drie vriendinnen pauze, herstellen ze hun vochtbalans of zitten ze aan de stimulantia. Van dat laatste zijn overigens geen signalen, laat dat duidelijk zijn. Maar het zou me simpelweg niets verbazen als het nodig is, gezien Katseye bijna twee uur lang topsport bedrijft.

De show is opgedeeld in drie aktes en kent een overkoepelend verhaaltje, waarvan we video’s zien. Daarin jagen de bandleden, verkleed als bewakers, op losgeslagen versies van zichzelf. Wederom is het heerlijk over the top, niet zonder betekenis – de video speelt in op de ervaren werkdruk door te suggereren dat de enige bedreiging voor Katseye, Katseye zelf is – en opnieuw wordt het publiek bij de les gehouden. Want wanneer Yoonchae in het filmpje op een knopje drukt, schieten er laserstralen door de Ziggo Dome heen.

Daar staat een tel later pakweg zeventienduizend man, van bejaarde tot tiener, uit volle borst mee te brullen dat je zucchini moet eten (ofwel: suck a dick). Vervolgens synchroniseert men de gehele choreografie van de door Ed Sheeran-geschreven hitsingle Animal na, alle vingertjes gekruld om er een klauwhand mee te maken. Want natuurlijk heeft ieder liedje van Katseye ook een kenmerkend TikTok-dansje. Op het grote scherm achter het podium schreeuwen felle kleuren eveneens mee met de muziek, wordt er Dance Dance Revolution gespeeld tijdens Touch, verschijnt er tijdens My Way een heuse nachtsuper met neonverlichte gevel en zoomt een cameraman die de Katseye-vrouwen blijft schaduwen suggestief in op hun glimmende, afgetrainde lichamen en trillend bilvet.

Er gebeurt zoveel dat je na bijna twee uur compleet gesloopt buiten de Ziggo Dome staat, zwaar overprikkeld en licht ontvlambaar van alle impulsen. Er gebeurt zoveel dat het je geen reet interesseert dat de zang niet altijd even goed is, dat de refreinen deels worden geplaybackt en dat er geen band met instrumenten op het podium staat. Wat zou het? Niemand gaat anno 2026 naar een popconcert voor prachtig gespeelde livemuziek. Men wil spektakel en topvermaak, men wil escapisme en herinneringen. Men wil Voelen met een hoofdletter V. Men wil een weergaloze show die geen moment verveelt en waarin alleen al de kleinste dreiging van die vijand direct wordt bestreden met een isotone injectie snelwerkende suikers. Met een zinderende blend van westerse K-Pop die op de lange termijn ongezond is voor iedereen, levert Katseye precies wat de mensen willen.

Gezien: 11 september 2026 in Ziggo Dome, Amsterdam

Fotografie: Dimitri Hakke