Eigenlijk hebben Kendrick Lamar en SZA voor een duoconcert maar weinig gezamenlijke liedjes. Luther, Gloria, Doves In The Wind. En natuurlijk All Of The Stars, het prachtige nummer van de Black Panther-soundtrack. Het is in de Johan Cruijff ArenA, halverwege de zondagavond, een sleutelnummer, met SZA en Kendrick op plateaus en duizenden telefoonzaklampjes als sterretjes op de ringen van het stadion.
Kendrick en SZA namen zich voor om op deze plek meer liedjes te spelen dan Taylor Swift vorig jaar, en dat lukt. Maar het is ook een beetje vals spel. Soms worden liedjes flink ingekort, enkel een verse of refrein. Dat moet ook wel als je voor 53 nummers gaat. De twee midden-dertigers hebben rijke oeuvres, staan beide in de top 25 van meest gestreamde artiesten op Spotify en hebben bij elkaar 37 Grammy’s gewonnen.
Voor wie dacht dat Kendrick Lamar doorbrak met good kid, m.A.A.d city (2012), To Pimp A Butterfly (2015) of het winnen van een literaire Pulitzer Prize voor DAMN (2017) bood het jaar 2025 verrassingen: Drake-diss Not Like Us won meer Grammy’s dan welk ander liedje dan ook (vijf) en Kendricks Super Bowl-show was het meest bekeken televisiemoment sinds de maanlanding in 1969. Naast deze records biechtte SZA op te worstelen met een impostor syndrome.
Wie goed keek zag een lichte nervositeit bij Lamar tijdens de Super Bowl. Van die nervositeit is in de ArenA – met 71.000 het grootste podium van het kleine Nederland — niets over. Eerst verschijnt Kendrick in de GNX-wagen van zijn laatste album. Als de koplampen aanspringen en er rook van de banden komt, opent de deur en lijkt hij uit een meditatie gewandeld.
Na zijn ‘moeilijke’ album Mr. Morale & the Big Steppers (2022) luidde Kdot een nieuw hoofdstuk in met GNX (2024): luchtiger, eenvoudiger, speelser. Een goede plaat, maar toch zeker niet top drie Kendrick. Het is dus even knipperen als Squabble Up met meer vuur door het publiek wordt onthaald dan, zeg, King Kunta. En dat geldt voor alles van het laatste album, dat hier onthaald wordt als sleutelwerk – het enthousiasme van een nieuwe generatie die minder herinneringen hebben aan de oudere Kendrick. Ook met Dodger Blue en Peekaboo kost het Kendrick verbijsterend weinig energie om het stadion te bespelen. Vanavond is Kendrick minder vanuit het hoofd en meer vanuit het lichaam.
En daarin beweegt hij meer naar SZA, die het gevoelsleven van jongvolwassenen als weinig andere hedendaagse zangeressen weet te vangen. Ze is zachter, warmer en treedt hier op met innemendheid en menselijkheid. Op het podium verwijzen de visuals ook minder naar auto’s en beton – zoals bij Kendrick – maar naar bomen, bloemen, lianen: het maakt haar liedjes aards.
Bij de merch wordt een ‘I love SZA’-hoodie verkocht, met een hartje als lieveheersbeestje (120 euro). Op het podium heeft SZA iets innemends, mooie liedjes en grote hits (Good Days! Kill Bill!). Vanaf het moment dat er een gat in het podium verschijnt, en SZA omhoog komt, springen de fans geëmotioneerd op. Er zijn hier zeker mensen op de naam SZA afgekomen. Haar soms kleine liedjes klinken beter in de arena, waar de liedjes van Lamar soms verzuipen in de bassen.
Soms lijkt deze ongebruikelijke concertopzet – zeker in de eerste helft – een verstandshuwelijk, puur professioneel. Er zijn blokjes Hollywood-beelden met een hoog openluchtbioscoop gehalte. SZA en Kendrick geven elkaar volop ruimte, maar ieder doet hun eigen ding. De show heeft een goede art director, groepen dansers positioneren zich om de twee sterren heen en vooral Kendrick lijkt precies aan te voelen bij welke camera hij goed in beeld komt. Dat maakt dit een gestileerde voorstelling.
En toch is er voor liefhebbers genoeg te horen. Bij beiden zijn er deep-cuts, onbekendere tracks, covers, niet de meest logische keuzes. Kendrick heeft meer materiaal en ervaring en speelt wat meer met opbouw. Na onbekender werk haalt hij slim uit met Humble, een merkwaardige stukje Backseat Freestyle, Family Ties en M.a.a.d City.
De carrousel draait door. Vlijmscherpe close-ups van de twee sterren, zonder dat het zelf-mythologiseren wordt. Oké, misschien soms toch een beetje. Daar is SZA weer. Ze spreidt haar armen en vult het stadion met haar persoonlijkheid. De sfeer wordt killer wanneer Kendrick terugkeert. Het is een beetje eng hoe hij tussen de vlammenwerpers slalomt. Na twintig nummers verschijnt er opeens een liveband tussen de decorstukken met mos. Kendrick af, SZA op. De bassist rent tijdens F2F stampvoetend de catwalk op. Tijdens Garden gaat SZA door de knieën en tijdens Kitchen rijdt ze op een glanzende reuzenmier. De show voelt, op een moment als dit, een beetje overdadig en wat ver gezocht.
De Grand National Tour is op meerdere fronten een gevende show: de fans van SZA krijgen waar voor hun geld, de fans van Kendrick krijgen waar voor hun geld. Misschien worden niet alle nummers door iedereen gewaardeerd – daarvoor zijn de onbekendere SZA liedjes wellicht wat te soft voor de doorsnee Kendrick-fan en vuurt Kendrick zijn hardcore hiphop net een tandje te militant af.
Het is bijzonder als in deze ambiance alle neuzen dezelfde kant op wijzen, en dat gebeurt met het ingetogen, meer gevoelige materiaal van Kendrick Lamar. SZA blijft op het podium om de vocalen van LOVE te zingen, en je ziet Kendrick even verzachten, het is een hoogtepunt in bijna 2,5 uur waarin de medemenselijkheid van het grote podium spat.
Gezien: 13 juli 2025 in de Johan Cruijff ArenA, Amsterdam
Fotografie: Cassidy Meyers en Greg Noire
