concert

Kensington: een leuke band om fan van te zijn

Op veertienjarige leeftijd won mijn toen nog fangirlende vrouw toegang tot een albumreleaseparty van het destijds zeer populaire bandje Tokio Hotel. Ze moest er helemaal voor naar Hamburg. Na wat handtekeningen te hebben gezet alsof ze voedselbonnen uitdeelden, verkasten zanger Bill Kaulitz en zijn vriendjes naar een afgesloten balkonnetje in de Duitse club, met uitzicht op een dansvloer vol smachtende fans. Die kregen verder geen aandacht meer van de band. Een lesje geleerd. Je kunt maar beter fan zijn van een sympathieke band. Je kunt maar beter fan zijn van een band dichterbij huis. Je kunt maar beter fan zijn van Kensington.

Kensington is namelijk een leuke band om fan van te zijn. Het zijn ten eerste vriendelijk sprekende en fotogenieke gasten. En daarnaast zijn ze echt supertoegankelijk. Ja, ze spelen dit jaar vijfmaal in de Ziggo Dome en volgend jaar in de ArenA. Maar je komt de Utrechters evengoed tegen op een festivalletje in Naaldwijk of een club in Tilburg. Kensington is een band waar je lekker met je OV-jaarkaart achteraan kunt reizen. Je hoeft niet naar Hamburg om ze van dichtbij te zien. Nogmaals: een leuke band om fan van te zijn.

Maar leuke bands om fan van te zijn, maken doorgaans niet de meest boeiende muziek. Om een groot publiek en vele ongetrainde oren te pleasen moet je het immers zo laagdrempelig mogelijk houden. En dat is bij Kensington ook het geval. Veel gehoorde kritiek: de stadionrock van platen Rivals en Control is toch wel een beetje een kopie van internationale stadionbands als Coldplay of Kings Of Leon, met een gebrek aan ook maar iets van variatie in hun sound. Het is een en al doorzichtige groots- en meeslependheid. ‘Puur effectbejag’, noemde zanger Eloi Youssef de vaak pittige recensies over Kensington onlangs in het Algemeen Dagblad. Puur effectbejag is exact wat de doorgewinterde muziekliefhebber irritant vindt aan een band als Kensington.

Enfin, op naar de Ziggo Dome voor de eerste van vijf megashows die Kensington daar de komende dagen geeft. Over de muziek kunnen we kort zijn. Iedereen weet hoe Kensington op de radio klinkt, en zo klinken ze live ook. Youssefs stem werkt an sich prima, maar hij is een zanger als een simpele koffiezetter: het kan aan, het kan uit, maar het heeft geen andere standen en opties. Onspectaculair. En dat geldt ook voor de instrumentale kant van het verhaal. In twee uur komt er geen moppie drums of gitaarpartij voorbij waarvan je denkt: zo dan! Er valt stiekem weinig te zeiken, maar er valt nóg minder te jubelen. Er is wat dat betreft weinig veranderd sinds de rise van de band die een jaar of vijf geleden begon. Alles op zich best oké, maar ook erg statisch allemaal. Alsof er energie bewaard moet worden voor de shows die nog volgen.

Dat is overigens ook het stomme aan het glunderen om het succes van Kensington, zoals we als Oranjelegioen graag doen. Vijf keer de Ziggo Dome uitverkopen is vet, maar men vergeet dat vijf keer achtereenvolgens je hele hebben en houden geven op zo’n groot podium fysiek en mentaal bijna onmogelijk is. Het is daarom eigenlijk helemaal niet zo vet dat je vijf keer de Ziggo Dome uitverkoopt. Je kunt ‘m beter één keer uitverkopen en die ene keer écht alles geven. Maar goed, als je zo populair bent moet je wel vijf keer spelen om al je fans te bedienen. Misschien daardoor vanavond geen tekenen van grote inspanning, diepe bezieling, echte passie of enorm enthousiasme. Het draait daarom teveel om de pure inhoud van de liedjes. En die stelt gewoon heel erg weinig voor. Na drie nummers die na brullende refreinen eindigen in een op z’n Wes (u weet wel, van Alane) Afrikaans aandoend Mama Appelsapje heb je het wel gehad. Een ‘mening’ die overigens echt niet uitsluitend toehoort aan muzieknerds, ‘kenners’ of zure journalisten. Waar het bij de meeste andere grote concerten altijd rustig is buiten de zaal, zien we bij Kensington continu mensen in en uit lopen. Je hoeft immers niet bang te zijn iets te missen wanneer vrijwel ieder nummer hetzelfde, of op zijn minst ernstig soortgelijk klinkt. Tevens merken we dat er bovengemiddeld veel wordt gekakeld in de zaal, wat bij bands die hun publiek écht inpakken toch echt niet opvalt. Eloi moet de zaal zelfs sussen voorafgaand aan Storms, een van de weinige liedjes met zachtaardige klanken in de show.

Vijf volle Ziggo Dome’s hebben er overigens wel voor gezorgd dat de band heeft kunnen investeren in een uitgebreidere licht- en vuurwerkshow, waarmee de aandacht ietwat moet worden afgeleid van het fast food-gevoel dat opwarm-cheeseburgers als Home Again en Streets je geven. Dat ik hier de twee sterkste Kensington-liedjes noem is overigens geen foutje. Sommige onderdelen van het decor, we vermoeden de vliegende lichtconstructie, werden zelfs overgevlogen vanuit Amerika, aldus drummer Niles Vandenberg. Maar om nou van een groot visueel spektakel te spreken… De eerste doorsnee pijlen worden al bij liedje drie, Do I Ever, uit hun kokers geknald. Maar in het uur dat volgt zien we amper meer dan wat standaard gekleurde lampen en een uitvergroting van wat er op het podium gebeurt op een groot beeldscherm. Ja, later op de avond verschijnen er nog ook andere visuals op dat grote scherm. Een sterrenhemel en gebergten in maanlicht. Explosies en lawines en druppende regen. Gekleurde lijntjes en driehoekjes die, sorry, toch echt lijken op de visualizer van een oude versie van Windows Media Player. Net als de muziek en de uitvoering van die muziek tikt ook het visuele aspect van Kensingtons Ziggo Dome-show het internationale randje niet aan. Veelgemaakte vergelijkingen met een groep als Kings Of Leon gaan stiekem echt niet op. Ze mogen dit jaar dan meer Nederlands publiek trekken dan U2: Kensington is in ieder ander opzicht echt véél kleiner dan de grote internationale stadionbands.

Maar is die vergelijking überhaupt wel eerlijk? Uiteindelijk is Kensington maar een groepje gasten uit Utrecht, toch? Dit succes, dat wanneer je de Ziggo Dome binnenkomt behoorlijk overdonderend is, is ze uiteindelijk ook maar overkomen. En vijf keer deze zaal tot aan de nok toe vullen, is dat niet gewoon een prestatie waar we als Nederlanders supertrots op moeten zijn, ongeacht de muziek die ze spelen en de shows die ze geven? Ja, eigenlijk wel he. Daarom nogmaals: Kensington is een leuke band om fan van te zijn. Een leuke band om voor te juichen. Een band ook die ‘naar bandjes gaan’ leuk maakt voor mensen die dat nooit leuk vonden, zoals Max Verstappen Formule 1 leuk maakte voor mensen die er nog nooit naar hadden gekeken. Goede muziek of niet: Kensington heeft z’n waarde.

Fotografie: Ron van Rutten

Gezien: 22 november 2017, Ziggo Dome, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

abo-actie

Eindejaarsactie: kies je eigen cd-pakket!

OOR speelt voor kerstman! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket ...
album

Hertaalt!

Dave von Raven is een man van vele kwaliteiten. De goed gesoigneerde Nederbietel is niet alleen zanger, liedjesschrijver, panellid en ...
nieuws
Sufjan Stevens

Nieuwe track Sufjan Stevens ode aan Tonya Harding

Sufjan Stevens heeft een verlaat Sinterklaascadeautje gedeeld in de vorm van een nieuwe track: Tonya Harding. Het nummer is een ...