concert

Killing Joke strooit met zwarte magie in de Melkweg

Killing Joke viert dit jaar het veertigjarig bestaan. Vier turbulente decennia van interne spanningen, destructief drugsgebruik, nauwelijks commercieel succes (op die ene hit na dan) en tragische begrafenissen die diepe wonden achterlieten. De Engelse postpunkband verloor een bandlid (bassist Raven), overleefde zo’n beetje alle stormen en bleef z’n apocalyptische onheilsboodschap over het naderende einde der tijden tot op de dag van vandaag genadeloos gepassioneerd verkondigen. Vanavond leidt het oorlogspad naar een vrijwel uitverkochte Melkweg, waar in het kader van Killing Joke’s Fortieth Anniversary World Tour 2018 een carrièreomspannend concert wordt gegeven.

De toer is al een tijdje onderweg, maar toch is de setlist sinds een paar optredens alsnog omgegooid. De aanvankelijke opener, Love Like Blood (die ene hit ja), is vervangen door het veel ontoegankelijkere Unspeakable, een spookachtig postpunkliedje dat rollende tribal drums en hakkende, dissonante gitaarpartijen de zaal in slingert en wellicht als een stuk representatiever wordt beschouwd. Love Like Blood is bovendien een nummer dat zanger Jaz Coleman het minste ligt en hij in het verleden vaak uit de tenen moest trekken. Luisterend naar de openingsliedjes van vanavond hebben ze de juiste keuze gemaakt. Niet dat het erbarmelijk klinkt, maar de afstelling van het geluid is ook niet meteen geweldig te noemen. Geordie’s gitaar moet natuurlijk blikkerig, schel, scherp en vaag klinken, maar niet als een wazige brei op de achtergrond waarin moeilijk melodieën te ontwaren zijn. Daarnaast liggen de vocalen te veel op de muziek en moet Coleman het aanvankelijk ook nog zonder de gebruikelijke reverbs en (zang)effecten doen. Dat de boel toch zwaar overeind blijft is zeker in de beginfase aan maar één man te danken: de satanisch lachende joker in het midden van het podium.

Coleman is in vorm en in z’n element. Je ziet ’m genieten en groeien in de rol van hogepriester die een devote zaal de hand oplegt en in trance brengt. De grimassen worden per nummer grimmiger, de blik in de ogen wanhopiger en waanzinniger. En ondertussen is de rest van de band ook steeds meer met zwarte magie aan het strooien. Good old Paul Ferguson mag dan niet helemaal strak met de begeleidende sequencer/synth-tape van Follow The Leaders meespelen, het claustrofobische The Butcher en vooral het verpletterende Loose Cannon worden wel van passend beukwerk voorzien. Schuin voor hem staat zijn solide sidekick, Youth, de bassist die oogt als een pensionaris in Miami maar ook per nummer meer energie in z’n spel pompt.

En dan is er natuurlijk nog Geordie. De gitarist die altijd z’n eigen wedstrijd speelt en ergens in niemandsland lijkt te verkeren als hij over z’n snaren strijkt. Als zijn geluid halverwege het concert op orde is, schiet het niveau helemaal omhoog. Asteroid slaat – hehe – in als een komeet en blaast de zaal in de finale samen met klassiekers The Wait en Pssyche compleet van de sokken. Er volgt nog een toegift waarin Love Like Blood mede dankzij de opgewarmde stembanden van Coleman uiteraard tot publiekswinnaar uitgroeit en we via het onverwoestbare Wardance en het Oosters slepende metal-mantra Pandemonium richting een hemelse overwinningsroes worden geschoten. Als de lichten aanfloepen ruikt de Melkweg naar verschroeide aarde.  

Fotografie: Dimitri Hakke

Gezien: 31 oktober 2018, Melkweg, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

The Beatles (The White Album)
album
The Beatles

The Beatles (The White Album)

In februari 1968 trokken The Beatles naar Rishikesh in India om daar deel te nemen aan een cursus meditatie bij ...
Eagles Of Death Metal kondigen coveralbum aan
nieuws
Eagles Of Death Metal

Eagles Of Death Metal kondigen coveralbum aan

Jesse Hughes en Josh Homme van Eagles Of Death Metal hebben via Twitter een nieuw coveralbum aangekondigd. Pigeons Of Shit ...
Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen
concert

Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen

Le Guess Who?, het immer uitdijende festival met het alsmaar duizelingwekkender wordende blokkenschema. Een cultdingetje is het al lang niet ...

Recensie: Killing Joke strooit met zwarte magie in de Melkweg (concert) | OOR