‘I cried, I wept, I lost my mind’… Voor wie KINK luistert – en dat zal een groot deel van de OOR-volgers ongetwijfeld doen – heeft die intro tot op het irritante af voorbij horen komen. Niet gek ook, want Kingfishr is buitengewoon radiovriendelijk. Vanmiddag, in een Bravo die véél te groot is, blijkt dat een vloek en een zegen.

Als er dit weekend – en ja, dat durven we nu alvast te beweren – één band is die foutloos opereert, dan is dat dit Ierse gezelschap wel. Denk trouwens: Dermot Kennedy, Mumford & Sons, Bear’s Den. Het is dus folky met (uiteraard) veel banjo, een boel langgerekte uithalen vanuit de diepe stem van Eddie Keogh en ook – vooral – veel opbouw naar euforie. Klinkt bekend? Klopt, de Ierse band doet echt helemaal niets dat we niet eerder gehoord hebben. Dus wat doet Lowlands: een dutje in het gras, slap ouwehoeren midden in het publiek, of gewoon met de armen over elkaar staan.

Dat kun je het publiek, ook al is het pas vrijdagmiddag, niet heel erg kwalijk nemen, maar aan het Ierse gezelschap ligt het evenmin. De liedjes kloppen, frontman Keogh is een redelijk opzwepend figuur (en zingt bovendien fantastisch), de interactie is prettig en niet geforceerd, en ook muzikaal klopt het als een bus. Wat wil je nog meer?

Nou… Om te beginnen: geen plek in de Bravo op vrijdagmiddag voor een Ierse folkband waar het gros van Lowlands amper kennis mee heeft kunnen maken. De enorme tent, waar overigens al veel bekendere namen in verzopen zijn – van Ronnie Flex tot Maan – past ze als die prachtige sneaker waar je maanden voor gespaard hebt, maar niet meer in jouw maat is. Kingfishr wil dolgraag, en een (beetje) aandachtige luisteraar wil dat ook, maar van dat laatste blijken er maar weinig in de op één na grootste tent van Lowlands.

Ongelofelijk zonde, want prijsnummer Gloria, het fraaie Caroline en het nieuwe Man On The Moon, stijgen zowel qua songkwaliteit als uitvoering veelal uit boven de voornoemde inspiratoren. Keogh is qua zang vrijwel perfect, de band is – hoe middle of the road dan ook – in dit genre uitstekend, en ook qua interactie zit het kies. Aan de band (en diens kwaliteiten) ligt het dan ook niet.

Het is simpelweg een gevalletje ‘verkeerde plek, verkeerde tijd’, met de nadruk op dat eerste. Had men het Ierse gezelschap, met de overduidelijke kwaliteit die ze hebben, bijvoorbeeld in de Heineken of India geplaatst, dan was iedereen er beter van geworden: zowel publiek als band.

Fotografie: Arend Jan Hermsen

Gezien: Lowlands 2025, 15 augustus (15.00 uur) in de Bravo