Wanneer Kneecap begin van de avond ‘FREE PALESTINE!’ roept en iedere medestander complimenteert, omdat ze volgens de groep aan de goede kant van de geschiedenis staan, voelt dat anders dan bij andere activistisch ingestelde bands of artiesten. De Noord-Ierse rapformatie bestaat immers uit drie republikeinen die hun thuisland niet zien als onderdeel van Groot-Brittannië, maar als een onafhankelijk land dat langdurig door de Britten wordt bezet. Door de heerlijk humoristische film over het ontstaan van Kneecap, hing er lange tijd een niet-serieuze sfeer rond de groep. Maar nu de mannen met de Israelische acties in Palestina zien hoe de geschiedenis van hun thuisland zich elders dreigt te herhalen, zijn ze niet meer te houden.
Anno 2026 kanaliseert Kneecap z’n woede over landjepik, genocide en andere veelal als politiek weggezette mensenrechtschendingen regelrecht naar platen en performances, waar de urgentie zodoende van afspat als kogels van bulletproof glas. Voor wie de groep al een poosje volgt, mag het eigenlijk geen verrassing heten dat Kneecap in een mum van tijd gehakt maakt van de Alpha, waar men massaal op is komen dagen om zich door rappers Mo Chara, Móglaí Bap en DJ Próvaí de moshpit in te laten commanderen. Beuken, stampen, bodyslammen, met z’n vijftigen op de grond gaan zitten om lucht-roeiend een onzichtbaar oorlogsschip in positie te brengen. Op Lowlands doet het publiek het allemaal op de ‘terreur’ van Kneecap.
Terwijl de attitude er inmiddels een van keihard verzet is, is de muziek van dit drietal belhamels door de jaren heen juist wat meer geraffineerd geworden. Próvaí doorspekt zijn old school, recht door zee-beats tegenwoordig met net wat meer elektronische impulsen, wat zorgt voor een veelzijdigere sound.
Tegelijkertijd is de kern van elke Kneecap-track hetzelfde gebleven. Intelligente coupletten en brutale refreinen in het Noord-Iers, voor de commerciële dummies aangevuld met populair Engels, springen ongefilterd en snel uit de smoelen van Bap en Mo Chara, die ondanks dat ze er zowel fysiek als vocaal helemaal niet op lijken, door hun hardheid, scherpte, humor en onverbiddelijkheid toch doen denken aan een klassieke hiphopformatie als Westside Connection. De flow van deze rappers vloeien over Próvaí’s beats zoals een warm mes vloeit door een diepe kuip roomboter. Ook live kunnen we spreken van perfecte souplesse.
Vervolgens klapt het refrein erin als een jaren negentig Mike Tyson-hoek. Simpel, effectief, snoeihard, doodeng. ‘I’m HOOD, H-double O-D! Lowlife scum, that’s what they say about me!’ Tijdens het inmiddels klassieke Fine Art steken Bap en Mo Chara de draak met censuur en fake shit, terwijl hun hoofden in vergulde lijsten op het scherm verschijnen.
De boodschap is duidelijk: vorm een achterlijke mening over Kneecap en men gaat ermee aan de haal, zet je voor lul, trekt het gelijk aan genocide en verwerkt het in een muzikale uppercut waar men zich op festivals aan zal blesseren, getuige ook de paar moshpitslachtoffers die tijdens vuurpeloton-op-beats Fenian over de barricade getild moeten worden. Zo laat Kneecap Lowlands continu voelen dat stille wateren niet altijd werken en dat vuur soms het best bestreden kan worden met vuur. Daar mag je wat van vinden, maar vaststaat dat hun aanvallende attitude deze groep muzikaal heeft laten groeien tot een festival-Godzilla, die de Alpha evengoed had kunnen afsluiten.
Gezien: Lowlands 2026, vr 18.15 uur (Alpha)
Fotografie: Arend Jan Hermsen
