Aan het begin van de tweede akte van Lady Gaga’s show in de Ziggo Dome, wordt een grote stenen tombe het podium op gerold. De tombe zit vol kattengrind en een paar van Gaga’s zangeressen zitten er tot aan hun nek in. Ze dragen een schedel en kijken met een dode staar naar boven. In het midden van deze bijzondere kattenbak ligt Gaga zelf. Ze danst vanuit liggende positie met een skelet. ‘You love to hate me, I’m the perfect celebrity!’ schreeuwt ze terwijl ze door het kattengrind krioelt, alsof ze een epileptisch insult heeft en vervolgens haar vinger in de eh… ‘mond’ van het skelet steekt.

Wie Stefani Germanotta, zoals de popster en actrice echt heet, langer dan vandaag kent, weet meteen: veel veranderd is er niet in de wereld van Gaga. Minder bijzondere hobby’s zoals het zingen van jazzstandards met de inmiddels overleden Tony Bennett en het acteren van serieuze rollen in serieuze films, hebben van Gaga geen minder bijzonder of serieuzer mens gemaakt. Bedoeld of onbedoeld: net als bij haar vorige tournees is het thema van haar huidige showreeks – The Mayhem Ball, een verwijzing naar haar nieuwe plaat en throwback naar debuuttour The Monster Ball – wederom nihilistisch. Niets wat Gaga doet heeft betekenis, alles wat ze doet dient als vermaak. Zo kan het dat ze de Ziggo Dome ruim twee uur lang vult met spektakel, maar deze toch met een ietwat leeg gevoel achterlaat.

Maar goed, dat Gaga geen Chappell Roan is, weet je van tevoren. Dus laten we ons vooral richten op het ongeëvenaarde spektakel dat de zangeres ons voorschotelt. Alleen al in openingstrack Abracadabra zit vanavond meer eye-candy gepropt dan gedurende menig volledig popconcert voorbijkomt. Gaga maakt letterlijk een reusachtige entree, gehuld in een karmijnrode Renaissance-jurk, waarvan de rok zo groot is dat ze een meter of vijf boven het podium uittorent. Na het eerste couplet opent de rok zich en blijkt er een heuse kooi onder verstopt te zitten. Gaga’s danseressen kronkelen als opgehokte aapjes achter de tralies. Voor het tweede refrein klimt de zangeres via een trappetje omlaag door haar gigantische kledingstuk heen, zodat ze het meest catchy deel van haar comebacksingle vanaf het einde van de tientallen meters lange catwalk kan brengen, ditmaal omringd door tien mannelijke dansers in kinky kostuum.

Terwijl de lampjes op de polsbandjes van zeventienduizend man rood pulseren op de beat en er verschillende salvo’s vuurwerk de zaal in worden geschoten, maakt Gaga duidelijk dat ze ook muzikaal geen grotere sprongen zal maken dan hier en daar een huppeltje terug in de tijd. ‘Abra! Ca-dabra-ha! Morta, oeh Gaga!’ kleuterrijmt ze over een beat die de toch best verrassend smalle middenweg tussen eurohouse en glamrock bewandelt. Het enige waarmee Abracadabra zich muzikaal onderscheidt van bijvoorbeeld Paparazzi, is dat Gaga dat laatste nummer vanavond extra theatraal zingt, vol maffe pauzes en tempowisselingen. En ze loopt er natuurlijk met krukken en draagt er een helmpje bij, allebei van blinkend metaal. Wanneer er paparazzi-cameraflitsen op het scherm verschijnen, incasseert Gaga deze via haar helmpje alsof het elektroshocks zijn. ‘Ouch! No! Stop it!’ kermt ze.

Zelfs een song zo mooi als het honderd biljoen keer – grove schatting – gestreamde Shallow ontkomt niet aan bizarre taferelen. Vanaf de eerste noten verandert de stage in een tempel uit Elden Ring. En terwijl Gaga de zaal vult met de bloedstollende uithalen die van haar ineens een groot zangeres maakten, roeit een lampiondragende duivel haar in een gondel over een nu mistige catwalk. De recensent die stelt dat deze duivel een persoonlijkheid van Gaga moet voorstellen en concludeert dat The Mayhem Ball gaat over een zoektocht naar innerlijke rust, maakt de fout te diep in dit konijnenhol te willen kijken. De vele theatrale momenten tijdens de show lijken immers vooral steevast bedoeld om Gaga’s grootste zwakte af te dekken: een gebrek aan authenticiteit en gevoel, waardoor een gevoelig lied als Shallow stiekem beter is met dan zonder zingende acteur Bradley Cooper.

Dat Lady Gaga geen paspop met megagarderobe maar een mens van vlees en bloed is, blijkt vanavond slechts eenmaal. Tijdens haar lijflied Born This Way zijn alle uit de kluiten gewassen tierelantijnen ineens verdwenen en danst een sober geklede Germanotta samen met haar crew van queers en andere trotse freaks onder helderwit zaallicht. ‘Ooh there ain’t no other way, baby I was born this way’, predikt Gaga in een zeldzaam moment van oprechtheid en verbinding, waarmee ze een avond die je zou kunnen omschrijven als een opeenvolging van spectaculaire onzin, toch ook in een ander perspectief plaatst. Want Gaga kan natuurlijk niet anders dan Gaga zijn: theatraal, all over the place, knotsgek, kunstzinnig op een grotesk ordinaire manier en om al deze redenen al jarenlang een unieke verschijning in het poplandschap.

Gezien: 9 november 2025 in Ziggo Dome, Amsterdam

Fotografie: Samir Hussein for Getty