concert

Låpsley in Cinetol: sereen, ingetogen en loepzuiver

Op haar zeventiende stond ze voor het eerst op Glastonbury. Twee jaar later verscheen haar debuutalbum Long Way Home. Lof, prijzen en een wereldtour volgden. Daarna werd het stil rond de Britse singer-songwriter. Heel stil. Tot eind 2019 ineens de EP These Elements uitkwam. ‘Ik had even een pauze nodig.’ Na een kleine vier jaar maakte ze maandagavond haar comeback in Berlijn. En woensdag stond Låpsley in een uitverkocht Amsterdams Cinetol.

‘You haven’t forgotten about me!’ Stralend kijkt de inmiddels 23-jarige Holly Fletcher (Lapsley is de meisjesnaam van haar moeder) naar de afgeladen zaal. Het helblonde haar steekt fel af bij haar zwarte outfit. Ze wordt bijgestaan door twee keyboardspelers – waarvan eentje ook viool speelt – en twee zangeressen. Mocht iemand nog niet bekend zijn met Låpsley dan verandert dat op slag na de eerste loepzuivere klanken van Ligne 3, een track van haar nieuwe EP. ‘Letters scattered on the floor / Pictures thrown against the wall’. Het is duidelijk nog steeds hommeles in liefdesland. En daar vaart haar creativiteit wel bij, zo weten we inmiddels.

Het nieuwe These Elements bestaat uit vier nummers, waarvan My Love was Like Rain eerder als single werd gepresenteerd. Hoewel ook hier de tekst weer verre van gezellig is, presenteert Låpsley haar misère wel zo allejezus prachtig. In het toch al intieme Cinetol zaaltje kan je soms dan ook een speld horen vallen. Tussen de nummers door deelt Låpsley soms wat zielenroerselen, altijd ter introductie van een volgend nummer. 

Tegen het einde zingt ze Womxn, ‘het enige vrolijke nummer dat ik tot dusver heb geschreven’. De tekst dateert uit 2014. Als getroebleerde tiener bezingt ze haar gedroomde volwassen zelf: de vrouw die ze ooit hoopt te worden. ‘En’, exclameert ze trots, ‘dat is gelukt, want die sterke vrouw, yeah bitch, that’s me!’

Geen moshpits bij Låpsley, geen uitbundigheid. De ingetogen zaal gaat volledig op in haar hoge, zuivere en waarlijk beeldschone stem. Alsof we deelgenoot worden gemaakt van een geheim. De dramatiek van haar boodschap wordt verrassend vaak in uiterst toegankelijke – soms bijna catchy – composities gegoten. Na een uur is het ineens voorbij. ‘See you soon’, en weg is ze. 

Buiten spreek ik haar. Heeft ze in de afgelopen vier jaar echt maar vier nummers gecomponeerd? Nee, zeker niet. Ze zegt juist uiterst productief te zijn geweest. Op samenzweerderige toon vertrouwt ze me toe dat er over exact een week iets bekend wordt gemaakt. ‘Just watch’, zegt ze. Hmm, niet erg overtuigend. Eerder won ze namelijk de One to Watch-award en verdween vervolgens bijna vier jaar van de aardbodem. We gaan het zien. Of niet dus.

Foto: Willem Schalekamp

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk'
muziek in coronatijd

‘Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

Recensie: Låpsley in Cinetol: sereen, ingetogen en loepzuiver (concert) | OOR