concert

LCD Soundsystem maakt de droom waar

In de eerste minuten van het derde LCD Soundsystem album This Is Happening zong James Murphy: ‘It’s the end of an era, it’s true’. Zoals we nu allemaal weten: het was helemaal niet true. Vijf jaar na de legendarische afscheidsshow in Madison Square Garden waren daar de eerste reünieshows, een jaar later is daar een (geweldig) nieuw album, American Dream. Daarbij hoort een stijf uitverkochte tour, want de paar jaar afwezigheid hebben de populariteit van de band zeker goed gedaan. In 2010 raakte 013 maar niet uitverkocht, de shows van vandaag en morgen in Paradiso waren dat binnen enkele minuten.

Dat Murphy inmiddels in een interview onthuld heeft dat het afscheid en de bijbehorende terugkeer van de band niet alleen maar gemotiveerd is door pure artistieke beweegredenen, leek even een zwarte stempel op de reünie te drukken. Vanavond in een volgestampt Paradiso – precies tien dagen nadat we er met een zucht van opluchting achter kwamen dat American Dream nauwelijks onderdeed voor de drie klassieke albums die het oeuvre van de band al kende – is er echter niemand die daar nog om maalt. Rond kwart voor negen komen Murphy en consorten op, met een overdonderend luid heldenapplaus tot gevolg. Daarvan zullen er vanavond nog velen volgen.

Héél eventjes lijkt het alsof de band niet zo goed in zijn vel zit. Na het onmogelijk lekker groovende openingsnummer Yr City’s A Sucker probeert Murphy een praatje te maken met fans op de eerste rij, maar hij heeft zijn eerste zin nog niet af kunnen maken of de rest van de band begint al onverbiddelijk aan Daft Punk Is Playing At My House. Van Fucked Up-achtige taferelen waarbij de band zich zichtbaar staat te ergeren aan hun frontman is gelukkig verder geen sprake. Sterker nog, LCD Soundsystem bewijst, net als op Lowlands vorig jaar, een van de beste live-acts van het moment te zijn.

Zo klinken alle nummers van voor de reünie vanavond relevanter en scherper dan ooit tevoren, maar ook de nieuwe nummers zijn live nog wat krachtiger. Zo is single Call The Police niet een van de meest in het oog springende nummers van de nieuwe plaat, maar de vlammende liveversie heeft potentie om uit te groeien tot een anthem van All My Friends-proporties. Meteen daarna stuwt het één-tweetje van het heerlijk voortjakkerende You Wanted A Hit, met een fenomenale gitaar freak-out in het middenstuk, gevolgd door dansvloer-kraker Tribulations, de euforie in de zaal naar ongekende hoogtes. Vanaf het moment dat de beat van laatstgenoemde door de speakers schalt slaat het publiek aan het dansen op een manier die je normaliter waarschijnlijk alleen heel erg laat op zaterdagnacht ziet.

Het optreden voelt bijna als een droom die uitkomt. Dan bedoelen we niet alleen de American Dream, maar vooral de droom van fans die, zoals ondergetekende, de band pas ontdekten in de vijf jaar dat hij niet bestond. Door Shut Up And Play The Hits, een live-registratie van die afscheidsshow, én natuurlijk de drie geweldige platen die de band uitbracht, heeft LCD Soundsystem in die vijf jaar bij veel muziekliefhebbers een haast legendarische status bereikt. Dat we die band vanavond weer in volle glorie kunnen aanschouwen – zónder een vermoeiend festivalpubliek, wat vorig jaar op Lowlands helaas wel het geval was – voelt haast te mooi om waar te zijn.

Dat is het niet. Alles klopt gewoon vanavond. Het geluid is kristalhelder, de setlist heeft een nagenoeg perfecte balans tussen oud en nieuw werk, Murphy heeft het duidelijk naar zijn zin en de rest van de band, in het bijzonder drummer Pat Mahoney, speelt retestrak. De chemie met het publiek is dan ook ijzersterk. Nadat het hysterische Movement door middel van een synth-intermezzo naadloos overgaat in de klassieke tranentrekker Someone Great kun je een speld horen vallen, maar bij nieuweling Tonite gaat de zaal vervolgens weer los alsof het zaterdagnacht is. Het tussen die twee nummers ingeklemde titelnummer van American Dream zorgt misschien voor nog wel meer kippenvel dan Someone Great, al is er natuurlijk geen wrangere datum om die song ten gehore te brengen dan elf september.

De sfeer in de zaal is dan op zo’n punt dat Home, zo ongeveer de meest obscure albumtrack die vanavond voorbij komt, een ontvangst krijgt alsof het nummer al jaren in de hogere regionen van de Top 2000 te vinden is. Na het nummer krijgt de band minutenlang applaus, waar zelfs Murphy eventjes van onder de indruk is. De band doet een paar vergeefse pogingen om New York, I Love You, But You’re Bringing Me Down in te starten, maar dat lukt echt pas als de rust in de zaal is wedergekeerd. Zodra het dan toch lukt zorgt ook die klassieke ballad natuurlijk voor een storm van idolatie, die pas net is gedoofd als de band weer opkomt voor de toegift.

Die begint met Change Yr Mind. Een typisch knipogend LCD-nummer, waarin Murphy allerlei kritiekpunten die hij na de reünie naar zijn hoofd geslingerd kreeg benoemt. Dat soort teksten zijn natuurlijk riskant, want had de reünie echt tegengevallen kon iedere cynische muziekjournalist er meteen mee aan de haal. Gelukkig hoeven we ook niet ver te zoeken naar een tekst die het gevoel van euforie als de zaal nog één laatste keer los gaat op de piano-tonen van uber-anthem All My Friends goed weergeeft. Daarvoor komen we al snel uit bij het eerdergenoemde Home. ‘Look around you (…) it won’t get any better.’

Fotografie: Bibian Bingen

Gezien: 11 september 2017, Paradiso, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

nieuws

Word lid van Club OOR en kies je welkomstgeschenk!

Als je nu een abonnement neemt op OOR, word je niet alleen automatisch lid van Club OOR - waarmee je jaarlijks ...
concert
Kaleo

Kaleo kampt met geloofwaardigheids-probleem

‘Looked the devil in the eye. The devil’s gonna make me a free man’, begint Jökull Júlíusson, frontman van Kaleo ...
nieuws
Stone Temple Pilots

Stone Temple Pilots verwelkomen nieuwe zanger

De Stone Temple Pilots zijn weer actief. Gisterenavond presenteerde de band een nieuwe zanger. Zijn naam is Jeff Gutt, bekend van de ...