concert

Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen

Le Guess Who?, het immer uitdijende festival met het alsmaar duizelingwekkender wordende blokkenschema. Een cultdingetje is het al lang niet meer; de zalen zijn steevast vol en vreemden spreken we voor de zekerheid maar in het Engels aan. De 2018-editie kent nog twee andere records: het aantal toepassingen van de one-in-one-out-strategie en het aantal bekers dat op precies het verkeerde moment van een show op de grond klettert. Gelukkig blijft het festival wel gewoon een thuisbasis voor vernieuwing en herkenning. Want hoewel Le Guess Who? het epicentrum van de onontdekte pareltjes is, is het ook het festival van de Graag Geziene Gasten.

Dat begint al bij openingsact DRINKS (donderdag, Pandora), de speeldoos van Cate Le Bon en White Fence’s Tim Presley. Twee jaar geleden speelde het toen nog kersverse duo een geweldige show in De Helling en deze donderdag mogen ze de nieuwe plaat Hippo Lite in een goed gevulde Pandora presenteren. De speelse artrock klinkt dartelend, charmant en vooral niet te zwaar. Precies de juiste dosis zorgeloosheid om de komende vier dagen door te komen. Een lichtvoetige springplank voor het zwaardere werk.

Ook de voorman van FACS (zaterdag, Ekko) doet een hele hoop belletjes rinkelen. Brian Case, zoals de beste man heet, was al een aantal keren met zijn band Disappears te zien en speelde twee jaar terug nog een oorverdovende ambient-soloset. Later die avond vergezelde hij de Ronda-afsluitende Suuns nog voor een Fugazi-covertje. Met het trio FACS keert hij terug om de bezoeker van zijn laatste beetje menselijke zaligheid te verlossen. Met de totale afwezigheid van enige muzikale geestdrift is het alsof de zware bastonen en mechanische drumbeats een zwart gat op het podium vormen. Over Suuns-collaborateurs gesproken, ook Jerusalem In My Heart (donderdag, Janskerk), het audiovisuele project van de Canadees-Beirutse Radwan Ghazi Moumneh, keert deze editie terug. Twee jaar geleden stond hij ook met die Canadese artrockers op het podium en vorig jaar joeg Mounmeh ons de stuipen op het lijf met een soloset in Cloud Nine. Toen een man met zijn buzuk, nu een man met een dertienkoppig orkest, samengesteld voor een herinterpretatie van Ya Garat Al Wadi, een klassiek Egyptisch werk uit 1928. Het is een bezwerend epos dat ons, mede door de ontregelende, negatief gefilterde visuals, meeneemt naar het land van herkomst. Gitzwarte drones omhelzen de klassieke Arabische instrumentatie en zijn tot in de laatste stoelrijen van de Janskerk te voelen. Maar toch, hoe hypnotiserend het repetitieve riedeltje ook is, het blijft een lange zit. Stiekem is het dus ook niet zo heel erg als de strijkstokken wat eerder worden neergelegd dan gepland. Het dient als het perfecte startschot voor het nachtprogramma.

Want daar is Le Guess Who? ook voor bedoeld: de nachtbrakers. Het mysterieuze Black Midi (donderdag, Pandora) wist met een minieme muzikale output een dusdanige hype te creëren dat Pandora rond 01.50 uur nog tot aan de deur gevuld is. Waarschijnlijk zijn de meesten hier naartoe gelokt met een ouderwets ‘deze moet je blijkbaar echt zien’-argument van een ingewijde. De buzz is echt en wel degelijk terecht, want hier staat een gitaarsensatie in spe. Het eigenaardige viertal speelt postpunk van een wiskundig niveau, barstend van de wanklinkende gitaarerupties en indrukwekkende tempowisselingen. Ondoorgrondelijke ritmes afgewisseld met staccato beukpartijen, dansbaar gitaargepingel, gevolgd door Slint-achtige spoken word-passages. Een eclectische boel, verwarrend maar des te interessanter. Deze moeten we op Eurosonic nog maar eens gaan bekijken.

Ook Cindy Lee (zaterdag, Ekko) roept om 02.15 uur nog enkele vragen op. Vragen als: zit ik in een David Lynch-film? Of: hoe lang ben ik eigenlijk al wakker? Cindy Lee is het alter ego van Pat Flegel, voormalig zanger van postpunkgroep Women, die in 2010 uit elkaar ging en waarvan de helft nu voortborduurt als Preoccupations. Al zou je Flegel niet meteen herkennen met pruik, bontjas en nepsatijnen prinsessenjurk. Toch weet je, zodra de gitaar is opgepakt, dat dit dezelfde vingers zijn die ook het fenomenale Public Strain schreven. En waar Women meer als een behekste Beach Boys klonk, is Cindy Lee eerder de vervloekte pendant van The Supremes. Ergens tussen de verontrustende mistgeluiden horen we namelijk een zoetsappig fiftiesgeluid, gezongen door een breekbaar en surrealistisch stemmetje. Alle ogen zijn op Flegel gericht, zelfs de saxofonist kijkt alsof ie niet precies weet wat er gebeurt. Het is een korte set, maar wel lang genoeg om de bezoeker met open mond en gefronste wenkbrauwen naar huis te sturen.

Want ook excentriekelingen zijn op Le Guess Who? alomtegenwoordig. Neem nou Lydia Lunch (donderdag, Cloud Nine), de no wave-koningin die eind jaren zeventig bekendheid vergaarde met Teenage Jesus And The Jerks. Nu is ze vooral een grofgebekte tante met een voorliefde voor punk, porn and feminism. ‘You don’t have to guess who I am… It’s Lydia Lunch’s Big Sexy Noise and it sounds like this.’ En wat die big sexy noise inhoudt? Nou, een shagstem van jewelste, een flinke collectie blasfemische handgebaren en een charmante zwarte jurk die vrij weinig aan de verbeelding overlaat. Natuurlijk komt haar recente materiaal kwalitatief lang niet in de buurt van haar werk uit het vorige decennium, maar het waarnemen van deze cultheld is een ervaring an sich. Het zijn ook vooral de anekdotes tussen en tijdens de nummers die het tot een Lydia Lunch-show maken. Tijdens Your Love Don’t Pay My Rent krijgt iedereen ervan langs: de soundman, het publiek, de bandleden. Leuk dat jullie er allemaal zijn, maar ‘your love don’t pay my fucking rent’. Al komt ze daar later op terug: ‘No wait… you guys do pay my fucking rent, haha!’

Ook afsluiter Jerry Williams Jr, oftewel Swamp Dogg (zondag, Ronda) is one of a kind. De 76-jarige cultheld wist onlangs nieuw leven in zijn carrière te blazen met het door Ryan Olson (Poliça) en Justin Vernon (Bon Iver) geproduceerde Love, Loss, And Auto-tune. Hij betreedt het podium met een wandelstok, die geen onderdeel is van een pimp-outfit maar, zoals hij meteen vertelt, het resultaat van een recente rugoperatie. Daarmee zet hij ook de toon voor de rest van het optreden, want een Swamp Dogg-concert is in verrassende mate vergelijkbaar met een bezoek aan je grootouders: talloze confronterende anekdotes over ouderdomsperikelen. ‘Lot of y’all think you can do the things you used to do… but you can’t.’ Zijn mond is constant droog, zijn voeten werken niet meer zo goed en ja, breaking news: zijn stem is ook niet meer wat het is geweest.

Z’n zelfspot is hij gelukkig nog niet kwijt en bovendien draagt het krakerige stemgeluid eigenlijk wel bij aan het melodramatische karakter van nummers als I’ll Pretend en Answer Me, My Love. Medelijden is geen must, dat weet Williams zelf ook. Hij strompelt over het podium en heeft het duidelijk naar zijn zin, het publiek danst en kijkt glimlachend toe. En zo eindigen we een prachtig festival net zo zorgeloos als dat we het begonnen.

Fotografie: Erik Luyten (DRINKS), Ben Houdijk (Jerusalem In My Heart, Lydia Lunch) en Jelmer De Haas (Black Midi, Swamp Dogg)

Gezien: 8-11 november, Utrecht

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Album van het jaar: Janelle Monáe - Dirty Computer
nieuws
Janelle Monáe

Album van het jaar: Janelle Monáe – Dirty Computer

Het was lang spannend, maar Dirty Computer van Janelle Monáe is is door de verzamelde Nederlandse popcritici uitgeroepen tot album van ...
Snaarstrak Editors pakt TivoliVredenburg vakkundig in
concert
Editors

Snaarstrak Editors pakt TivoliVredenburg vakkundig in

Het mag zo onderhand een traditie heten. Nederlands favoriete Britse rockband Editors doet bij iedere albumcyclus een show in een ...

Recensie: Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen (concert) | OOR