concert

L'Épée: een opwindend avondje Velvet Underground in Parijs, eind jaren zestig

Anton Newcombe van The Brian Jonestown Massacre, bandleden van de garagerockhelden The Limiñanas en de Franse actrice Emmanuelle Seigner. Wat ze gemeen hebben? Ze maken allemaal deel uit van de opwindende supergroep L’Épée. Paradiso Noord stroomde er vrijdagavond niet voor vol, maar dat bleek ten onrechte. De paar honderd die er wel waren wisten: hier gebeurde iets bijzonders.

Dat bijzondere begint vrijdagavond in Paradiso Noord bij de zangeres, die op het podium meteen alle aandacht trekt: het is Emmanuelle Seigner (1966), superster in Frankrijk, jarenlang model en actrice en vooral bekend van films van de 33 jaar oudere regisseur Roman Polanski, waar ze in 1989 ook mee trouwde. Haar levensverhaal spreekt dus tot de verbeelding, haar aanwezigheid op het podium doet dat in Amsterdam ook. ‘We are happy to be here’, zegt ze, helemaal in het begin, het publiek moet nog betoverd worden, in een soort zangerig Frans-Engels waarbij het zalig wegsmelten is. Seigner weet raad met het publiek, maar ze weet ook raad met de klanken van de band achter haar – nog meer dan op de geweldige debuutplaat Diabolique (2019) zoekt de band de gruizige rand op.

Het meest slepende nummer van het album, La Brigade Des Maléfices, is dan ook de opener vanavond. Direct worden we door dit nummer het universum van L’Épée in gesleept, en voorlopig willen we daar niet uit. Aanzienlijk minder opvallend staat Anton Newcombe, met z’n sluike vettige haar en in een verwassen T-shirtje, ondertussen gitaar te spelen, of beter gezegd zijn gitaar te bewerken: zoveel effecten tovert hij eruit. Hetzelfde geldt voor het spel van Lionel Limiñana. De gelijkenis met Warren Ellis van The Bad Seeds is treffend: niet alleen vanwege die woeste baard, maar ook vanwege de maniakale soort uitbundigheid waarmee hij vanavond op de planken staat.

De optelsom van al deze mooie elementen – we zouden nog wel even kunnen door gaan – bezorgt ons een concert om in te lijsten. Helemaal omdat, naast de gruizige trips waarin we worden meegesleept, ook liedjes zoals Lou worden gespeeld: Franstalige nummers, met parels van melodieën, mooi gezongen ook. ‘C’est la joie musicale ici on te voit flou / c’est la joie musicale ici on te voit où / c’est la joie musicale ici on te voit trouble’, zingt Seigner heupwiegend, haar hoofd in de nek gooiend, en wij murmelen fonetisch mee.

Na afloop giet het van de regen in Amsterdam-Noord. Het regent zelfs zo hard dat naar huis gaan voorlopig geen optie lijkt. Een groepje concertgangers schuilt daarom onder een afdak. Een van hen, een sigaret aan de lippen, spreekt rake woorden. “Dit was net de Velvet Underground in Parijs in de jaren zestig.” Hij had het niet beter kunnen zeggen. Dit was misschien wel net zo opwindend.

Gezien: 6 december in Paradiso, Amsterdam

Fotografie: Daniël de Borger

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van het moment
11-tal

OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van het moment

Elke maand selecteren we de beste en belangrijkste albums van het moment. Een elftal niet te missen platen, hand-picked door de ...
Concertfilm Eefje de Visser is beslist geen half werk
Film

Concertfilm Eefje de Visser is beslist geen half werk

Bitterzoet: de concertfilm is in essentie wat de titel aangeeft dat het is: een concertfilm. In pakweg anderhalf uur spelen ...
Jett Rebel in Paradiso: een virtuoos met flauwe grappen
concert
jett rebel

Jett Rebel in Paradiso: een virtuoos met flauwe grappen

Bezoekers nemen maandagavond in Paradiso plaats aan ronde tafeltjes die keurig anderhalf meter van elkaar gescheiden staan met daarop een ...

Recensie: L'Épée: een opwindend avondje Velvet Underground in Parijs, eind jaren zestig (concert) | OOR