Boosheid is geen emotie om je aan vast te klampen, maar wel een die een mens nu eenmaal kan voelen. Het is een gevoel dat Little Simz verkent op haar laatste album Lotus (2025). De aandoenlijke Britse, iemand van wie je hoopt dat niemand ooit zo’n puur hart breekt, voelt zich toch genoodzaakt haar headlineslot in de Groene Heuvels te openen met de disclaimer: ‘Be honest, keep your promise.’
Simz is dus boos. Het verhaal nog één keer in een notendop: haar ex-producer Inflo, van Sault, zou meer dan een miljoen euro hebben geleend om zijn liveshows te bekostigen, zonder dat ooit terug te betalen. Simbiatu Ajikawo, de naam waarmee Simz geboren is, komt sinds dit hoogverraad over als een vrouw die niet graag blaft, maar inmiddels echt wel bijt. Dat blijkt direct op opener Thief.
Voor de lotusbloem op het grote scherm, grijs met witte nerven, staat een vrouw in een blauw petje, een sweatshirt en een kaki driekwartsbroek. ‘Selling lies, selling dreams. Thief,’ gevolgd door het bijna angstaanjagende, als een legermars klinkende Flood. De aanval is geopend.
Op Selfish rapt ze: ‘Love and hate can never be friends.’ Liefde en haat zijn dan ook losse pagina’s in haar dagboek, waarin ze ons regel voor regel meeneemt. De gekrenkte intentie in haar stem tijdens de openingsnummers van Lotus slaat binnen een split second om. Op Introvert klinkt ze alsof ze zichzelf op de schouder klopt: je mag er zijn. Even later, op Selfish, juist speels en een tikkeltje uitdagend, alsof ze die eerdere wervelwind aan emoties alweer moeiteloos achter zich heeft gelaten.
Deze editie van Down The Rabbit Hole lijken de podia zich vooral goed te vullen als er een belofte tot dansen is. De uitdaging is dan ook om, zeker op zo’n headlineslot, die dansgrage voetjes te blijven bedienen. Na pakweg twintig minuten stapt de vierkoppige band van het podium en kleurt het decor gifgroen. De volgepakte Hotot grijpt dat moment meteen aan: verwondering maakt plaats voor rauwe energie. Grimey beats, hoog in de ademhaling; even lijkt het alsof we bij een Dizzee Rascal-concert zijn – in de beste zin des woords.
Vervolgens gaan de lichten uit. Het is doodstil. Waarom zou je dit momentum zo verloren laten gaan? Het antwoord wordt snel duidelijk: midden op het podium staat een dj-booth en het dagboek wordt even dichtgeslagen. De dj? Dat blijkt Simz zelf te zijn, die ons welkom heet in ‘Club Simbi’. Een beslissing die geweldig uitpakt. Dansbare tracks als SOS en Open Arms zijn precies wat de Hotot op dat moment nodig heeft.
Na weer een minuut of twintig is het clubintermezzo voorbij en mag de band terug voor Lion. Het diepste kijkje in Simbi’s hart volgt op Free, een betoog waarin de goedhartige Britse vertelt hoe ze ook na al die narigheid uitkomt bij liefde en geestelijke vrijheid. Wat is dat dan, liefde? Vergiffenis, hulp en acceptatie, antwoordt ze zichzelf, terwijl de schermen verschuiven van stadse bekladdingen als ‘peace’ naar witte wolken in een strakblauwe lucht.
Voor Ajikawo staat de lotusbloem symbool voor doorzettingsvermogen. Na het conflict met Inflo werd ze onzeker en twijfelde ze zelfs of het album er überhaupt zou komen. Des te bewonderenswaardiger is het dat we nu zo’n ongekend persoonlijk en gedetailleerd inkijkje krijgen in haar diepste gedachten, emoties en zienswijze. Grappend vat Simbi – zoals we haar tegenwoordig mogen noemen – de avond zelf perfect samen: ‘Dancin’ shoes on, vocals on 10.’
Gezien: Down The Rabbit Hole 2026, vr 23:45 (Hotot)
Fotografie: Hub Dautzenberg
