concert

Lokerse Feesten dag 1 & 2: om U, U, U tegen te zeggen

In Nederland moet een vereniging vaak stad en land bewegen om een vergunning te krijgen om één avond in het jaar op een dorpsplein een bandje live te mogen laten spelen, in het Vlaamse Lokeren, net over de grens met Zeeuws-Vlaanderen, staat tien dagen de zaak tot diep in de nacht op zijn kop. De nieuwbouwappartementen pal naast en achter het terrein genieten iedere avond mee van een ander genre, want elke dag heeft een andere kleur.

Op vrijdag wordt de tiendaagse geopend door het jonge Vlaamse lawaairockduo Equal Idiots (foto hierboven). Drums, gitaar en de vraag of er al dronken mensen zijn in Lokeren. Om zeven uur ’s avonds. Hun punky rocksongs hebben ballen en humor als in steenkolenfrans Ça Plane Pour Moi (cover van Plastic Bertrand) wordt ingezet. Kleinkinderen van The Black Box Revelation, die later op de avond bewijzen vooral in de blues een jaar of vijftig verder te zijn. Zij coveren inmiddels Neil Young. Hoogtepunt is een tiental minuten vrij prijsschieten op twee keer zes snaren. De tweede zes zijn van Tim Vanhamel, voorman van Millionaire die ook met zijn eigen band bewijst over griezelige kwaliteiten te beschikken. Zijn uur met band is ronduit overweldigend, dankzij een topbezetting, groovy rocksongs die niemand onberoerd laten en waarbij de gelaagdheid in het geluid ook in prijsnummers als I’m On A High en het majestueus opgebouwde Little Boy Blue zit. Het massaal genuttigde Champagne was volledig op zijn plaats. 

Dit jaar is het de 20ste editie van de nog veel langer bestaande Lokerse Feesten met Peter Daeninck als programmeur. Een van zijn specialiteiten is het op een waardige manier terug laten keren van oudere acts op het hoofdpodium. Vrijdag mag slotact Pixies een wagonlading herkenbaarheid over het plein uitstorten. I’ve got a broken face? Dat valt mee. Zanger Black Francis vertoont alleen een paar dikke groeven in zijn gezicht vanwege een overdag te strak zittende bril. Het begin is ongemeen scherp en krachtig. Jonge honden zijn het weer even, die drie oude bandleden, als ze de Spaanstalige oudjes van hun debuut EP Come On Pilgrim inzetten. Francis gilt het uit: They’re coming to get me! Opgejaagd wild, al kakt het optreden later wel in, mede dankzij net iets te veel nieuw werk. Niet eens slecht, maar niet gekend door de massa en dus minder effectief. De nieuwe Kim Deal krijgt ook nog even haar five minutes of fame en dan komen de sterke afsluiters. Het beste nummer (Where Is My Mind) wordt voorafgegaan door de grootste, vals gezongen draak van de avond (we willen niet weten hoe het heet en het ook nooit meer horen). Tijdens slotakkoord Into The White gaat de band op in witte rook. Na gedane arbeid moet het fijn rusten zijn voor deze oude bezwete paus.

Zaterdag is er zowaar een ‘Hollandse avond’ in Lokeren. Vooraf mag weliswaar de geplande nieuwe Vlaamse soulster Delvis aftrappen met zijn speciale performance vol aparte beweginkjes, een vette band, opvallend veel funk, een fraaie hoge stem en een mooie cover van Nina Simone, Neerlands trots in bange dagen, Anouk blaast het Lokerse publiek pas echt goed op gang. Ze lacht, heeft er zin in en met haar elf-koppige band (inclusief twee blazers en vier mannelijke vocalisten) rijgt ze een gedegen uur vol hits aaneen. Hoe goed ze bij stem is laat ze horen in Jerusalem en het vol emotie gebrachte Lost, eens te meer is af te meten aan de massale bijval hoe goed haar oude rockers Girl en Nobody’s Wife blijven.

Sterren van de zaterdag worden echter de mannen van Doe Maar. Het komt zelden voor dat alles aan een optreden klopt. Dat van Doe Maar in Lokeren komt heel dicht in de buurt. Om te beginnen is er dat materiaal. Ook de ruim 11.000, grotendeels Vlaamse bezoekers kennen meer dan de helft van de reeks gespeelde popklassiekers van de Nederlandstalige reggae-/popband van weleer van buiten. Maar er is ook het griezelig hoge technische niveau van de vier oude bandleden en dat blazers-/percussietrio en die majestueus goed gemixte sound. Het slagwerk vol dubeffecten van drummer René van Collum, dat spectaculair sterke, groovy basspel van Henny Vrienten, die stemmen van Vrienten en Ernst Jansz, de gitaarsolo’s van Jan Hendriks, het speelplezier, die beleving en vooral ook met die toon en uitstraling, dat alles samen maakte dit optreden tot een onvergetelijke ervaring van een zeldzaam hoog niveau. De visuals achter de band zijn niet alleen kunstzinnig schitterend maar ook heel erg leuk. Tijdens het geweldige gastoptreden van kabouterhippie Joost Belinfante met zijn cursus Nederwiet raakte zelfs de wat oubollig ogende molen op het scherm achter hem steeds meer van de wereld en zo stoned als een wieken kunnen worden. ‘Is het niet te koud?’, vraagt Henny bezorgd. ‘Dansen helpt’ en hij geeft zelf het juiste voorbeeld. Lokeren zingt mee met Pa, eet zoals het hoort (in dit geval paardenworsten, de lokale specialiteit) en zegt U, U, U tegen dit optreden om inderdaad U tegen te zetten. Nederlanders zijn dankzij Doe Maar weer een beetje populairder geworden bij onze zuiderburen. Dank daarvoor!

Fotografie: Harrij Stekel

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'ESNS gaat door! Maar je vraagt je toch af: hoe dan?'
muziek in coronatijd

‘ESNS gaat door! Maar je vraagt je toch af: hoe dan?’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

Recensie: Lokerse Feesten dag 1 & 2: om U, U, U tegen te zeggen (concert) | OOR