concert

Lokerse Feesten dag 3: kushand van Marilyn voor Alice

Zondag, Metaldag. Dat is al een aantal jaren een vaste waarde tijdens de Lokerse Feesten. Het is meteen ook de eerste van de tien dagen die op voorhand was uitverkocht. Het programma loog er dan ook niet om.

Eerst mag er gelachen worden. Slim geprogrammeerd opent de Vlaamse metalband Fleddy Melculy. Al doet die bandnaam wellicht anders vermoeden, muzikaal hebben deze mafkezen het aardig voor elkaar en klinkt hun muziek met alle juist ingezette clichés gewoon heerlijk relevant en aanstekelijk. Het spel is strak en bevat de nodige invloeden uit de hardcore. Nog belangrijker zijn die grappige teksten en dat ontwapenende relativeringsvermogen. Een optreden van Fleddy is een cursus genieten voor al die leden van andere bands die denken dat ze louter boos mogen kijken op podia en persfoto’s. Fleddy gooit paardenworsten het publiek in, maar krijgt tijdens het nummer Brood hele volkorenpakketten terug naar zijn hoofd gesmeten. Typerend is ook hun lied over hun ergernis over de verkoop van metal T-shirts in gevestigde kledingketens: ‘Kijk daar loopt een Johnny met een T-shirt van Metallica…’

Het optreden van The Amity Affliction proberen we maar snel te vergeten. Als opwarmer voldeed deze Australische metalcore duidelijk niet. Vooral omdat ze er ook zelf geen zin in leken te hebben. Het publiek bewerken, dat lukt de band van Max and Iggor Cavalera (foto hierboven) een stuk beter. Max wil handjes in de lucht zien, meer circle pits en uiteindelijk roept hij op to destroy the whole fucking place. Zou de man met zijn camouflagegitaar en lange dreadlocks dat in de favela’s van Brazilië ook ooit geroepen hebben? Het grappigste deel van het Lokerse publiek beantwoordt de vraag ‘Make some fucking noise’ met een nuchter: ‘Doe dat zelf. Wij hebben voor u betaald.’ De eerste van de twee broers heeft nog altijd veel kogels op zijn microfoonstandaard, de tweede zou je inmiddels ook kunnen kennen als een van de mannen achter de drie drumkits van Soulwax. Maar dat is andere koek. Hier is het trash, groove en metal, twintig jaar na dato: Return To Roots. Maar hoe goed heb je het zakelijk voor elkaar als je dat succesvolle album schreef, speelde en zong, maar nu niet meer onder de naam Sepultura mag optreden?

Een zelfde soort jubileum vieren de vier cellisten van het Finse Apocalyptica. Ze brengen deze tour nogmaals op virtuoze wijze hun debuut Plays Metallica By Four Cellos. Schot in de roos, het publiek vult de zangpartijen in en de frontmannen Eicca Toppinen en de soms echt als een sologitarist klinkende Perttu Kivilaakso slingeren hun lange manen veelvuldig in de rondte. Seek And Destroy, maar dan met klassieke instrumenten. Het headbangen is er niet minder om. Klasbakken.

De metaldag telt daarna nog drie headliners. De eerste is er een uit de categorie trashmetalpioniers: Megadeth. Die band heeft momenteel zowaar een drummer uit het Vlaamse Wuustwezel binnen de gelederen (Dirk Verbeuren, ex-Soilwork), maar klinkt eigenlijk nog precies zoals altijd. Met dat verschil dat zanger Dave Mustaine er dit keer wel zin lijkt te hebben. Een fraaie dwarsdoorsnede uit het omvangrijke oeuvre, met Holy Wars als een van de hoogtepunten, volgt ondanks de nodige bombast vaak eigenlijk ook wel een beetje braaf en voorspelbaar. Toch doen ze allemaal wel hun stinkende best. Dat is omdat ze het een enorme eer zeggen te vinden om vóór een van hun grootste helden te mogen spelen.

Mustaine noemt Alice Cooper ‘The Godfather’. Over een half jaartje wordt de immer geschminkte rocker zeventig. Daar is in Lokeren weinig van te merken. Vince Fernier is goed bij stem en zijn theatrale show is nog steeds compleet over de top. Waarom zou hij die scène onder de guillotine tijdens Killer ook eigenlijk niet meer live brengen? Onder de oude hits zitten dit keer No More Mr. Nice Guy, Poison en School’s Out (uitgebreid met een deel Another Brick In The Wall van Pink Floyd). Er ontbreken er echter ook genoeg. Gewoon omdat hij er teveel heeft, want zelfs het aantal tracks van zijn deze week verschenen album Paranormal bleef beperkt. Gelukkig stonden ook het mooie Only Women Bleed (ondanks dat vrouwonvriendelijke deel van de show) en het waanzinnig sterk gebrachte Halo of Flies (met drumsolo) dit keer weer eens op de setlist. Ook mag de weergaloze gitariste Nita Strauss opnieuw bewijzen dat ze eigenlijk het vrouwelijke deel van een twee-eiige tweeling met Eddie Van Halen is. Hoogtepunt van de show is Eighteen, gebracht als duet met Marilyn Manson. Master and servant samen op een podium. Brian Warner aka Marilyn Manson is uiteraard heel erg schatplichtig is aan ‘The Godfather’. Hij gaat terecht door de knieën en geeft hem een kushand.

Het moet niet gemakkelijk zijn om na zo’n show van Alice Cooper het podium op te moeten. Marilyn Manson liet het publiek dan ook slim extra lang wachten. Het zwarte doek wil maar niet vallen, maar uit de luidsprekers klinkt als opwarmmuziek wel alvast This Is The End van The Doors en het publiek pakt hun aanstekers of telefoons. Dat was meteen misschien ook wel het beste van de hele show. Als het doek dan wel eenmaal valt en de wit opgemaakte Marilyn met Adolf-kapsel (het snorretje ontbreekt gelukkig) vanuit een gigantische zetel zijn show begint is vrij snel duidelijk dat hij geen moment kan tippen aan het charisma van zijn voorganger. De gitaren klinken log, de songs zijn minder en Marilyn Manson koketteert iets teveel met zijn duistere verleden. The Dope Show continues. De shockrocker valt nooit uit zijn rol. Humor of relativeringsvermogen, het ontbreekt volledig. Een paar tracks van zijn nog te verschijnen album worden al ten doop gehouden, maar het is toch vooral zijn speciale versie van Sweet Dreams (Are Made Of This) van Eurythmics dat compositorisch het meeste indruk maakt. Hij mag vooral blijven dromen dat het ooit weer goed komt.

Fotografie: Harrij Stekel

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

nieuws

Word lid van Club OOR en kies je welkomstgeschenk!

Als je nu een abonnement neemt op OOR, word je niet alleen automatisch lid van Club OOR - waarmee je jaarlijks ...
album
Courtney Barnett & Kurt Vile

Lotta Sea Lice

De eerste single van de andere Courtney en Kurt, Over Everything, was de perfecte synthese van beider stijlen: aanstekelijk eigenzinnig ...
winactie
The Waterboys

Tickets voor The Waterboys in AFAS Live

Op woensdag 15 november staan de folkrockers van The Waterboys in AFAS Live. En jij kunt daarbij zijn, want OOR ...