concert

Lokerse Feesten dag 6: Dropkick Murphys, Bad Religion en Suicidal Tendencies

Punkrockavond op de Lokerse Feesten. Pogoën, lachen, gieren, brullen, inhaken en vooruit, ook dat laatste biertje nog even achteroverslaan of de lucht insmijten. Afsluiter Dropkick Murphys creëerde een waar volksfeest!

Veel eerder op de avond zorgt Suicidal Tendencies voor de eerste moshpits. Strakke hardcore punkritmes, stukken trashmetal en een hoop funky gepluk aan de dikke snaren van die basgitaar. Niets nieuws onder de zon, Lokeren zag de band een paar jaar geleden ook al eens op de metaldag passeren. Vanavond passen de oerdriften van de groep van zanger/aanjager Cyco Miko (Mike Muir) eigenlijk beter. Hij sleept een beetje met zijn ene been, maar vliegt desondanks regelmatig als een bezetene over het podium. Tussen al het dubbelloopse gitaargeweld en de machtige tempoversnelling van meesterdrummer Dave Lombardo (remember Slayer) door, getuigt Muir over die woedende War Inside His Head en preekt hij over Motherfucking Freedom. Iedereen heeft een gebalde vuist in de lucht over voor S.T. Uiteindelijk klimmen ook nog vijftig fans het podium op om tussen de bandleden door pogoënd het feest compleet te maken.

Meer luchtig vermaak is er bij de Noorse band Turbonegro. Verklede mannen met hoedjes, tuinpakken, tatoeages, glitter en matrozenpetjes op het podium, een heel leger aan spijkerjasjes met het logo van de ‘Turbojugend’, met daaronder de plaatsnaam waartoe dat lid behoort, ervoor. Merksem en Gent zijn goed vertegenwoordigd. Ze horen dat de band, met sinds een paar jaar Anthony Madsen-Sylvester als nieuwe zanger aan het front, messcherp speelt, of ze nu wat meer punk, metal, glamrock, hardcore of Queen daarin verwerkt. Dat stukje Bohemian Rhapsody had niet gehoeven, al draagt ook die versie bij aan de feestvreugde tijdens de set die overloopt van clichés en bekende gitaarlijnen, gecoverd of gejat. Knuffelberen zijn het eigenlijk, in plaats van revolutie predikende punkers. De aaifactor van de band blijft groot, al is de relevantie er inmiddels wel vanaf en de leukste grap behoorlijk ver uitgewerkt.

Hoe anders is dat bij Bad Religion. De start is wat vals, het volume te zacht en ook de eerste nummers van het centraal staande, integraal gespeelde album Suffer (1988) vloeien nog niet helemaal lekker. En dan is er nog die frontman. Greg Graffin (53) ziet er in zijn normale kloffie, die bril van de Pearle en dat grijze haar aan de zijkant van zijn kalende schedel eerder uit als een professor in de evolutieleer dan als een punkdichter. O, sorry, dat is hij in het dagelijkse leven ook. Aan de universiteit van Californië nog wel. Goed dat het schoolvakantie is. Naarmate de set vordert en er na Suffer een blik klassiekers wordt opengetrokken, raken ook de ruim 10.000 bezoekers steeds meer in de ban van de band die niet houdt van lullen tussendoor, maar intussen wel degelijk veel te zeggen heeft. De band speelt hun 25 tracks bijna nagenoeg volledig aaneen. Het wordt een weergaloos uur krasse knarren punkrock van het hoogste niveau. Ook bassist Jay Bentley is nog altijd van de partij. Als in het laatste deel van het optredende songs American Jesus, 21st Century Boy en This Is A Just A Punk Rock Song passeren blijkt hoeveel fans ook in Lokeren die tracks volledig mee kunnen zingen. Het slotakkoord is voor de titelsong van hun debuutalbum uit 1982, geschreven ver voor het tijdperk Trump: How Could Hell Be Any Worse? Volgend jaar zijn schoolvakantie maar weer eens tijdens Pukkelpop plannen?

De al meer dan geslaagde avond in Lokeren staat dan nog een nog massaler volksfeest te wachten: Dropkick Murphys. De traditionele Keltische folkmuziek die als intro dienst doet laat het wachtende publiek al inhaken en meezingen. Opvallend veel mannen getooid in rokjes trouwens, maar daar is het wel weer voor. Zodra de Amerikaanse Ieren het podium opstappen gaat het dak er spreekwoordelijk af. De twee leadzangers Al Barr en Ken Casey (zijn bas leende hij vanwege een blessure uit) wisselen elkaar schitterend af. De ene na de andere knaller/meedeiner uit hun rijke oeuvre komt voorbij. Soms met de banjo wat meer op de voorgrond, soms is er een accordeon of doedelzak, maar altijd zijn er die krachtige punkgitaren en die aanstekelijke ritmes. Punk en folk, het blijft een bijzonder aanstekelijke combinatie. Hoe beroerd vaak ook de onderwerpen zijn, de muziek blijft uitermate geschikt om ook ieder groot festivalterrein om te kunnen toveren naar een intiem boerenfeestje vol inhakende plattelandsjongeren. Het bier vliegt door de lucht, de tradional The Wild Rover (bijna echt zo oud als de eerste weg naar Dublin) wordt massaal meegezongen en crowdsurfers maken overuren. Iedereen is bijna net zo nat als tijdens de stortbui ten tijde van Triggerfinger de dag ervoor, maar nu van het zweet en het bier. Missie Dropkick geslaagd!

Fotografie: Harrij Stekel

Gezien: 8 augustus 2018, Lokerse Feesten, Festivalterrein Grote Kaai, Lokeren

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
The Cure geeft update over nieuw album
nieuws
The Cure

The Cure geeft update over nieuw album

Het gaat er echt van komen: een nieuw album van The Cure. Frontman Robert Smith vertelt in een interview dat ...
Editors, Thom Yorke, Vampire Weekend en meer naar Down The Rabbit Hole
nieuws

Editors, Thom Yorke, Vampire Weekend en meer naar Down The Rabbit Hole

Down The Rabbit Hole heeft de eersten namen voor de zesde editie bekendgemaakt. Onder meer Editors (foto), Thom Yorke Tomorrow’s ...

Recensie: Lokerse Feesten dag 6: Dropkick Murphys, Bad Religion en Suicidal Tendencies (concert) | OOR