concert

Lokerse Feesten dag 7 & 8: The Wolf in zijn kooi, Oscar er bovenop

Al passeren er nog zo veel wereldsterren in Lokeren, een van de avonden die het snelst was uitverkocht liet louter namen van Belgische bodem optekenen. Het zegt veel over de populariteit van de eigen popscene bij onze zuiderburen.

Dag 7 gaat de boeken in als de hiphop-, soul- en funkdag. De Nederlandse Ronnie Flex + Deuxperience opent vroeg. Jong Lokeren loopt er graag zo vroeg voor uit, want er staan opvallend veel jonge dames voor het podium. Dat ontgaat de Nederlandse rapper die zijn dj inruilde voor een heuse live band niet. Die band brengt een aantal lekkere tropische ritmes aan in de songs van Flex en vormt een absolute meerwaarde. Zo is het op momenten net een Caraïbisch carnaval dat over de jonge hiphopfans neerdaalt. Het verplicht voorbij komende couplet van de grote hit Drank & Drugs (eigenlijk met Lil’ Kleine) krijgt ook een Calypso-dip. Flex vertelt niet zo goed te zijn in het praten tussen de nummers door, maar geeft jong Lokeren wel nog een goede raad: ‘Doe je best op school’. Dat is net wat anders dan de boodschap van bovengenoemde hit met drank en drugs. Enfin, raar is vooral dat hij langer dan de afgesproken tijd van dit strak op schema lopende festival wil optreden. De organisatie is terecht onverbiddelijk: de stekker gaat eruit.

Nog veel meer mensen komen af op de set van de Vlaamse (op podium consequent Engels sprekende) rapper Coely. Een Antwerpse hiphopkoningin met twee mannelijke MC’s en bij een aantal tracks naast haar trouwe dj ook een prima jonge band op drums, bas en gitaar naast en achter haar. Ze is jong, 23 jaar nu, maar ze draait al een jaar of zes mee in de scene. Ze oogt ervaren en kan naast rappen ook verdomd goed zingen in soul- en funktracks die erg volwassen klinken. Toch is de set speels, flirt ze met Bob Marley (Could You Be Loved) en laat ze horen een prima human beatboxer te zijn. In een aantal tracks wordt haar stem slim gedubbeld en in Don’t Care komt Dvtch Norris aansluiten. De overwinning wordt compleet als op het einde (de voor haar moeder gespeelde) hit Celebrate passeert. Coely is de straathoekhiphop inmiddels al lang ontgroeid en kan zomaar snel internationaal doorbreken.

De laat aan de line-up toegevoegde Britse zanger Jamie Lidell is een klein beetje de vreemde eend in de bijt vanavond. Hij heeft een heel basic, weergaloos musicerend trio bij zich en laat er geen gras over groeien. Met Multiply als opener geeft hij direct zijn visitekaartje af. Niet alleen blijkt Lidell vocaal in topconditie en manoeuvreert hij nagenoeg achteloos vocaal tussen alle funkritmes door, ook zijn band is een lust voor het oor: Marcus Machado (guitar), Owen Biddle (bass) en de ronduit waanzinnige Daru Jones (drums). De tijd dat Lidell in een doorschijnende knalgele poncho en hotpants als een ongeleid projectiel over het podium vloog en met elektronica alles vervormde ligt ver achter ons. Lidell is een funk-, soul-, en jazzster van het meest avontuurlijke soort. Zelfs de gewaagd trage bluestrack laat het publiek zich uitstekend smaken. En Lidell zelf amuseert zich ook. Met zijn camera filmt hij het enthousiaste publiek (wel wat minder in getal dan bij Coely) tijdens de afsluitende show van zijn tournee.

Voor de afsluitende dj-set van Mark Ronson diep na middernacht fungeert als laatste live act de kleine, 35-jarige Amerikaanse rapper Lil Wayne uit New Orleans. Hij komt demonstratief op met een grote joint in zijn mond. Klein mannetje, tatoeages in z’n gezicht. Er hebben frissere verschijningen met een minder crimineel verleden op het podium gestaan in Lokeren. Maar als hitleverancier heeft hij zijn leven gebeterd. Hij scoorde alleen in Nederland en België al een tiental Top 40-hits en het is dan ook gemakkelijk kiezen om het de bezoekers naar de zin te maken. Zijn DJ T Lewis opent de set redelijk plat en rockend met de grootste hits van The White Stripes en Nirvana, maar daarna is het toch hiphop, reggae en dance wat er samen met de licht krakende stem van Lil Wayne uit de luisprekers knalt. Zijn live band is naast de dj trouwens een one man band. Zijn drummer mag meeslaan, de rest gaat via de automatische piloot. Ook de stemmen van zijn partners tijdens de vele duetten die volgen komen uit een doosje. Niemand maalt er om. De relaxt in zijn vel zittende Lil Wayne in zijn T-shirtje van The Simpsons al helemaal niet. Hij is God daarboven en het publiek voor hem dankbaar. ‘Zonder jullie was ik helemaal nergens.’

Een dag later, op de uitverkochte ‘Belgendag’ mag het vernieuwde School Is Cool openen. We krijgen veel nieuw werk van het in september te verschijnen nieuwe album. Johannes Genard heeft zijn geluid weer eens een update gegeven en School Is Cool 3.0 bevat weer minder elektronica en meer stevig gefundeerde popnummers. Slim gooit hij er nog het oude Warpaint, met sequencer, doorheen en passeert het ‘vrolijke’ The World Is Gonna End Tonight op het eind. Benieuwd of deze ex-winnaar van Humo’s Rock Rally het wat beschadigde blazoen na de release van het nieuwe album kan herstellen.

Ook Warhola won een aantal jaren geleden die prestigieuze Rock Rally. Voor die band moet het hele avontuur eigenlijk nog beginnen. Er was al een EP, maar de grote release moet nog komen. Zanger/componist Oliver Symons werd wat opgehouden. Hij is ook een van de drie mannen die de muziek van Bazart inkleurt. Warhola is zijn ding. Live in een originele bezetting: twee maal (elektronische) drums, drie maal keys. Zijn elektronische popmuziek bezit veel melancholie en vocale uithalen uit de hogere regionen. Zijn kopstem is zijn wapen, de sound van zijn band staat en met die nieuwe (Engelstalige) composities zit het ook wel snor.

Of de band ooit even populair wordt als Bazart, de club met zanger Mathieu Terryn en gitarist Simon Nuytten naast Symons vooraan dat podium, dat blijft de vraag. Voorlopig lijkt er op de populariteit van deze Nederlandstalige band met die hypermoderne elektronische sound geen maat te staan. Rek zit er ook nog volop in, want beter dan in Lokeren klonk de groep nog nooit. De meeste songs hebben de transformatie naar de live uitvoering op het podium prima doorstaan. Maar hoe zit het met die soms toch erg donkere teksten van Terryn? Het blijft vreemd, en op zijn zachtst gezegd erg dubbel, de tekst van Chaos door pubers van dertien keihard woord voor woord mee te horen zingen en daarbij een vreugdekanon vol vloeipapiertjes af te zien schieten. Mathieu zal het ooit vast anders bedoeld hebben, maar jut het publiek inmiddels als volleerd entertainer op tot grote hoogten. Ook zijn woorden ‘blijven drijven, ik weet alleen niet naar waar’ krijgen een koor met nagenoeg 15.000 stemmen. Om over de apotheose ‘Liever snel naar de hel dan traag naar de hemel’ nog maar te zwijgen.

Daar kan slechts één Vlaamse artiest overheen: Oscar And The Wolf. Die doet dit echter moeiteloos. Vreemd leeg podium, bij aanvang. Dan barst het visuele spektakel in alle hevigheid los. The Wolf zit in een kooi, Oscar staat er bovenop. De bandleden zie je amper staan. Des te meer aandacht kan Max Colombie in zijn opvallende rode gewaad naar zich toe trekken. In het begin veel nieuw werk van de opvolger van het zeer succesvolle album Entity (welk nummer verscheen er niet als single?), uit 2014 inmiddels al weer. Met die opvolger komt het helemaal goed, zoveel is wel duidelijk. Zijn bandleden (je ziet ze niet, maar je hoort ze wel) opereren strak, hard, sfeervol en de bassen doen alle botten in ieders lijf meetrillen. En Max windt het publiek om zijn vingers. Ze doen alles wat hij vraagt en zingen uiteraard ook alle hits keihard mee. ‘Because your mine’, dat is de boodschap van Colombie, die flaneert en zich helemaal thuis voelt in deze setting met magnifieke visuals, diepe bassen en sfeervolle invloeden uit de r&b, hiphop en elektronica. Dit Oscar And The Wolf gaat met dit spektakel ook internationaal hoge ogen gooien.

Fotografie: Harrij Stekel

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk'
muziek in coronatijd

‘Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

Recensie: Lokerse Feesten dag 7 & 8: The Wolf in zijn kooi, Oscar er bovenop (concert) | OOR