concert

Lokerse Feesten dag 8: dEUS, Kasabian en Manic Street Preachers

De tweede helft van de tiendaagse heeft te kampen met nattigheid. Dat laat zich aan de bezoekersaantallen licht voelen. Circa 8.000 bezoekers trotseren de druppels en kijken naar de zoveelste wederopstanding van dEUS.

Friday, friday, friday, dEUS op het programma. Alle ogen zijn gericht op de nieuwe man binnen de gelederen. Ik geef het je te doen, Mauro Pawlowski vervangen in de door de jaren heen erg stabiel geworden ‘droombezetting’ van dEUS. Zanger/componist Tom Barman ‘versleet’ eerder ook al vier andere gitaristen in de band, dus nieuw is het fenomeen iemand te moeten vervangen niet voor hem. Hij kwam met de voor velen onbekende Bruno de Groote als bandlid op de proppen. Deze zomer volgt, tijdens een Best Of-set op de festivals, zijn vuurdoop. Het is even wennen. Vergelijken heeft nooit zin, Bruno is een ander mens, met een ander karakter, een andere stem en een andere snarentechniek. Toch ontkom je er niet aan, omdat hij wel al die bekende liedjes speelt. We weten maar al te goed hoe het gitaarspel in Instant Street die song naar een climax kan slepen, en hoe Mauro daar de tweede zangpartij (oorspronkelijk van Craig Ward) voor zijn rekening nam. Hier horen we zanglijnen trouwens ingevuld worden door drummer Stéphane Misseghers, maar de climax op gitaar volgt wel. Anders, maar ook lekker.

In Lokeren werkt in het eerste deel van de set het geluid niet echt mee aan de vuurdoop van De Groote. De sound is wat mat en eigenlijk wat te zacht. De songs zijn natuurlijk wel allemaal bekend en naarmate de set vordert komen ook de grotere publiekslievelingen aan bod. Ook met de regen gaat Barman goed om, na een korte schoonmaak en afdek-break ’32.000 Volt of jullie?’, zo vraag hij zich hardop af. Jullie natuurlijk, nadat hij ironisch genoeg juist Nothing Really Ends had moeten stoppen. Eerder in de set horen we eindelijk het nog altijd intrigerende Hotellounge (Be The Death Of Me) ook weer eens passeren. De Groote laat het goed getimed naadloos overgaan in Bad Timing. Een straf om dit sterke materiaal te mogen spelen en waar mogelijk een eigen draai aan te geven is het natuurlijk niet. Het zal niet meevallen Pawlowski helemaal te doen vergeten, maar met nieuw werk in het verschiet zal De Groote ongetwijfeld zijn plek wel vinden.

Qua geluid had openingsact Warhaus het beter voor elkaar. De band van Maarten Devoldere (een van de frontmannen van het binnenkort te herrijzen Balthazar) blijkt na het vertrek van bandlid/producer Jasper Maekelberg (hij stond eerder deze week met eigen band Faces On TV op hetzelfde podium) een zestal te zijn geworden. Alleskunner Tijs Delbeke schittert op gitaar, trombone en marimba, maar ook bassist Pascal Deweze (ooit Metal Molly, Sukilove) is van de partij en zangeres Sylvie Kreusch zingt haar partijen. Met twee prima albums in de pocket en een geweldige podiumbezetting is het bijna jammer dat de sabbatical bijna over is. Live krijgen veel tracks een machtige opnieuw gearrangeerde versie, want hoe goed de songs in de studioversies al zijn, er wordt heerlijk vrij gemusiceerd en gezongen. Het veel te korte instrumentale Beaches van het eerste album is live inmiddels geëvolueerd tot een volwaardige track met ook zanglijnen en nog meer funky riffs. Een speciaal applaus is er terecht voor drummer Michiel Balcaen. Hij brak onlangs zijn schouder, maar goed ingepakt staat hij toch zijn mannetje. Een bikkel. Volgend jaar zien we hem en Maarten graag terug, maar dan als afsluiter van een avond in een nieuw avontuur van Balthazar.

Veel acts bewaren hun grootste hit als afsluiter van een set. Zo niet Manic Street Preachers. Hun grootste (en eigenlijk ook enige Top 40-hit) Motorcycle Emptiness uit 1992 wordt als openingstrack gespeeld. Slim. Direct sfeer. Zanger/gitarist James Dean Bradfield is in vorm. Hij is goed bij stem en de Britpop van zijn band uit Wales bezit soms wel degelijk een klein rauw kartelrandje, het klinkt verder allemaal zo sympathiek en braaf dat niemand daar nog een broek aan gaat scheuren. Fraaie melodieuze gitaarlijnen, herkenbare teksten over verveling, verlies en soms een links politiek statement, in Lokeren is het genoeg om alleen in de eerste vakken op het plein de handen flink op de handen te krijgen. Misschien bezit de groep die dit jaar met Resistance Is Futile het dertiende studioalbum lanceerden voor de massa net iets te weinig hits. Midden in de set trakteren ze het publiek wellicht daarom wel op In Between Days van The Cure. Het mooiste nummer bewaarden ze trouwens wel degelijk om als afsluiter te spelen: If You Tolerate This Your Children Will Be Next. Fijne band, maar een klein beetje over de datum.

De wolkbreuk doet een aantal bezoekers al voor de headliner begint letterlijk afdruipen. Ze missen een meer dan degelijke set van wat vaak de meest relevante Britpopband van de laatste jaren genoemd wordt: Kasabian. In het chauvinistische Engeland is de band van zanger Tom Meighan goed voor volle stadions, weer of geen weer, in de rest van Europa slechts aanbeden door een kleiner legertje festivalgangers. Het werk van het meest recente album For Crying Out Loud is vaak opnieuw opvallend stevig en bevat ook een dosis fun om op los te gaan. You’re In Love With A Psycho, componist/gitarist Sergio Pizzorno zal er niet de opvolger van Bob Dylan als winnaar van de Nobelprijs in de literatuur mee worden, maar daar maalt niemand onder de dansende fans om. Ook Comeback Kid, dat de soundtrack van FIFA 17 haalde, ontbreekt niet. Toch worden er in Lokeren slechts vier tracks van het nieuwe album gespeeld, want de bewust wat onverschillig overkomende bandleden (cool proberen over te komen, het is een speciaal vak) zijn wel degelijk van plan dat plein volledig voor zich te winnen met een Best Of-set met bijna alle (Britse) hitsingles ook van hun vijf eerdere albums. Van sommige pakkende liedjes, zoals L.S.F. (Lost Souls Forever) en het als feestelijke afsluiter dienende Fire is het vreemd dat ze er op het vasteland niet ook grote hits mee scoorden. Super origineel is hun typisch Britse sound waar gitaarpop à la Oasis soms een elektronisch randje aangemeten krijgt eigenlijk ook niet echt. Degelijk optreden derhalve, maar of Kasabian er heel veel extra Europese zieltjes mee heeft gewonnen blijft te betwijfelen.    

Fotografie: Harrij Stekel

Gezien: 10 augustus 2018, Lokerse Feesten, Festivalterrein Grote Kaai, Lokeren

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Regeerperiode Slayer ten einde
concert
Slayer

Regeerperiode Slayer ten einde

Met de woorden ‘The end is near’ kondigde Slayer op 22 januari zijn naderende afscheid aan. Na 37 jaar, 12 ...
Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen
concert

Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen

Le Guess Who?, het immer uitdijende festival met het alsmaar duizelingwekkender wordende blokkenschema. Een cultdingetje is het al lang niet ...
Anders (Different)
album
De Jeugd Van Tegenwoordig

Anders (Different)

Een creatief hoogtij-jaar voor De Jeugd van Tegenwoordig. Na Luek uit februari is er gewoon alweer een album. Anders (Different) ...

Recensie: Lokerse Feesten dag 8: dEUS, Kasabian en Manic Street Preachers (concert) | OOR