Het gebeurt tijdens You Noticed: het moment waarop je voelt dat de toekomst van Lola Young is. Enkele minuten lang heeft ze heel zachtjes staan zingen over het vriendje dat zoveel van haar hield, dat echt niets hem ontging. Die keer dat ze haar haren en make-up een beetje had gedaan en hij tegen haar zei: wat zie je er leuk uit. Die keer dat hij haar keuken instapte en meteen zag dat ze de wanden had gewit. Soms zingt Lola haar waardering voor de gast zelfs zo zacht en gevoelig in de microfoon dat je je oren moet spitsen.

Maar na het tweede refrein gooit ze de registers ineens he-le-maal open. ‘You noticed! You noooo-ticed! You noooooooticeeeeed!’, zingt ze op volle kracht, waarmee ze dat kleine gebaar, het écht gezien en gehoord worden door iemand, vermaakt tot iets heel groots, wat het natuurlijk ook eigenlijk is.

Youngs stem – rauw doch zacht, hard doch soulvol, Adele via Winehouse zonder de laag popgloss – vult de Bravo en het is alsof de kachel aanslaat op de koudste winteravond van het jaar. Voor het eerst dit weekend is het heel even heel stil in deze hoek van het festivalterrein. Iedereen is ontroerd door zowel de song als de schoonheid waarmee de pas 24-jarige superster deze brengt.

Het is met afstand het meest pure, meest emotionele popmoment van een Lowlands waar shows het winnen van optredens. En dat er nog steeds genoeg mensen zijn die gaan voor wat oprecht voelt in muziek, blijkt uit het feit dat de Bravo nu al een maatje te klein is voor dit miniatuurvrouwtje, die er ook nog eens gewoon uit ziet als een echt mens die je bij iedere bushalte in Harderwijk tegen het lijf zou kunnen lopen: baggy kleding, normaal figuur en alleen flink in de make-up gestoken omdat ze toevallig naar een festival ging vandaag.

You Noticed is het hoogtepunt van een uur waarin eigenlijk alleen maar hoogtepunten te horen zijn. Ondanks dat ze recent pas doorbrak, is Lola Young namelijk geen groentje. Volgende maand brengt ze haar derde plaat uit. Vrijwel al haar liedjes zijn goed ingespeeld, fenomenaal gezongen, muzikaal veelzijdig maar bovenal: goudeerlijk.

‘Can you come around? You fuck me nice. You pull my hair’, zingt ze bijvoorbeeld eerst verleidelijk hees in I Wish You Were Dead. Maar in het door rockgitaren en kletterende percussie geharde refrein moet die gast vervolgens toch maar gewoon dood, want zo aardig is ‘ie ondanks zijn sekstalenten ook weer niet.

In een andere lekkere popsong mengt Youngs band reggae-invloeden met indierock en heeft ze over een gast die juist helemaal niets fout kan doen. Al noemt hij haar een bitch; zolang hij zijn Big Brown Eyes op haar richt, ziet ze alleen maar zijn ‘dick, smile, lips’ en begint er van alles te lopen.

Wie dacht dat de laatste taboes met de opbouw van Chappel Roans regenboogkasteel verloren zijn gegaan, had het mis. De kettingrokende, grofgebekte, vetrolshowende Young heeft door dat er een basis is gelegd de laatste jaren en bouwt daar lekker op voort. Zo weet ze heel goed dat ook haar type vrouwen de mannen voor het uitkiezen hebben. ‘I could have called Chris, James, Steve or I could have called Sam’, somt ze in een van haar liedjes op uit haar boek met neukertjes, en ze draagt er een gulzige grijns van oor tot oor bij.

Heerlijk zijn ze: die kleine veranderingen in haar gezichtsuitdrukking, die subtiele wijzigingen in haar houding die aansluiten op waar ze over zingt. Young speelt daarmee geen theater; het zit gewoon in haar. Ze komt te allen tijde oprecht over. Het maakt dat haar liedjes heel veel mensen raken zonder dat ze over clichés gaan. Zo heeft iedereen wel iemand in zijn of haar leven waarbij goed nooit goed genoeg is, zoals Young vanavond bezingt in haar meeslepende opener Good Books, dat wordt ontvangen als een anthem.

En natuurlijk schreef ze met Too Messy al een van dé hits van het jaar. Het siert Young dat ze geen noot ongezongen laat wanneer ze er haar Lowlandsdebuut mee afsluit, ondanks dat iedereen de tekst uit volle borst meebrult. Dat die duizend versies van haar door die ene gast gehaat worden, doet er niet langer toe. De Lowlandsversie van Lola Young is een van de meest innemende en getalenteerde popartiesten die we in lange tijd zagen opstijgen. Hoe goed ze live is, blijkt zelfs wanneer ze niet meer op het podium staat. Want pas dan valt het op hoe lekker haar band, die nog eventjes doorgaat, het hele uur al staat te spelen.

Fotografie: Arend Jan Hermsen
Gezien: Lowlands 2025, 17 augustus (18.30 uur) in de Bravo.